Şevval Kıvılcım

Okulda sıramın üstüne kolunu koyup onun içine de kafasını gömen bendim. Ders aralarinda sınıftan çıkmadan sigarasını yakıp oturan yine bendim. Belki bir doktor olup insanlarin nabzını dinleyebilirdim, Ama hayatin ve insan oglunun kalp atışını duydum, hiçbir doktorun duyamayacagi kadar. Ben dünyayi dinleyen elli bes kiloluk bir stetoskop oldum…

“Ne yapmak istediğini bilmiyorsan, ne yapmamak istediğini düşün!” demeye çalıştım kendime uzun yıllar boyunca. Böylece ihtimalleri eleyerek bir ideal,bir amaç bulabilirdim. Hatta hayatın ne anlama geldigini bulur, sözlüklere geçmesini sağlardım.

Aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiç bir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin beden- den binlerce kilometre uzakta olması o kadar korkunç ki!