beklentinin kurbanlarına

Kendi kendime kırk tane yalan söyledim. Kırk birinci yalanın altında kaldım, belim büküldü. Ne kaçacak yer bıraktım kendime ne de sığınacak bir gölge; öylece, çırpılacak tek bir kanadım bile olmadan, ortalıkta. Kırk gece boyunca kendimi yendim sandım. Aklıma düşmesin diye kaçtım her şeyden. Balkonda kurumaya bıraktığım o eski hırkayı düşünmedim, her akşam aynı saatte sokaktan geçen hurdacının sesini, köşedeki bakkalın parayı uzatırken yüzüme bakmayışını, otobüste yanıma oturup pencereyi açan adamı, 'halledersin' derken gözlerinin içi gülen ama yanımda durmayan o insanları... Hiçbirini aklıma sokmadım. Sandım ki kapımı sıkı kapatırsam içeri soğuk girmez. Sandım ki bu yalnızlık denen illet kemiklerimi sızlatmaz, içimdeki o son ışığı söndürmez, beni kendi gölgemden bile korkutmaz. Meğer kaçmakmış insanı en çok yoran. Kırk birinci günde devrildim. Bütün o güçlü durma tiratlarına tükürdüm. İçimdeki o kimsesizlik yükünü ne birine devredip kurtulabiliyorum ne de tek başıma ayağa kaldırabiliyorum. Yutkunamıyorum bile; boğazımda düğüm düğüm olmuş o suskunluk ne dışarı taşıyor ne de yok olup gidiyor. Soğuk duvarlarla, hiç çalmayan telefonla, kendi adımı unutacak kadar derinleşen o sessizlikle, geceyeyi sabaha yamayan o uykusuzlukla; her biriyle baştan aşağı. Eksile eksile, döküle döküle. Kendi enkazımın altında, tek başıma dövüşüyorum.

o gül bahçesinde kaç günlük ömrün var

Benimki bir öfke ya da birine duyulan kırgınlık değil artık.İçimde bir yerlerde bir şalter attı benim. Ne zaman oldu, tam olarak hangi yarada pes ettim bilmiyorum ama bir gün uyandım ve içimdeki o kavganın bittiğini hissettim. İnsanların "hayat" dediği, hırsla koştuğu, tutunmaya çalıştığı o sahneden sessizce arkamı dönüp yürüdüm ben.Dışarıdan bakanlar beni duruyor sanıyor. "Ayağa kalkmıyor", "hiçbir şey yapmıyor", "vazgeçmiş" diyorlar. Anlamıyorlar. Ben durmuyorum, ben tükendim. Bir insanın koşmaya halinin kalmamasıyla, koşmak istememesi aynı şey değil. Benim artık hiçbir şey için mücadele edecek, bir şeyleri düzeltmeye çalışacak, yeni bir hayal kurup onun peşinden sürüklenecek dermanım yok.Artık iyi bir şeylerin olmasına dair bir beklentim de kalmadı, kötü bir şeylerin olma ihtimali de korkutmuyor beni. O hissizlik eşiğini çoktan geçtim. İnsanların küçük mutluluklar dediği şeylere bakıyorum, güzel evet, ama benim içimde onları hissedecek bir yankı odası bile kalmamış.Bana hayata dönmemi, risk almamı, çabalamamı söylüyorlar. "Böyle yaşanmaz" diyorlar. Haklılar belki, dışarıdan bakınca bu yaşamak değil. Ama bilmiyorlar ki ben içimdeki o yangını söndürmek için az uğraşmadım. Şimdiki bu sessizlik, bu hareketsizlik... Bir pes edişten ziyade, savaşmayı bırakmış bir ruhun kabullenişi.Ben artık bir şeyleri zorlamıyorum. Kimseye bir şey ispatlamaya, hayatı yakalamaya ya da kendimi kurtarmaya çalışmıyorum. Bıraktım. Su aktığı yere gitsin, gün ne zaman biterse bitsin. Benim hikâyem koşarken değil, durduğum o yerde çoktan bitti zaten.

ikimizede yazık gençliğimizede yazık