Böyledir işte biraz da bir hayatı yaşamak; acıkmak, susamak, uyuyup uyanmak…

Yavaşlamaya, hissetmeye, denize ihtiyacım var. Herhangi bir balığın ayaklarımı öpmesini, gölge aramayı, sıcaktan şikâyet ederken saçlarımı salık bırakmayı, biraz manzaraya karışıp kaybolmayı çok özledim.

Dünya bana biraz uzak şu an. Mutluluk bile yetmiyor bazen insana.

Neyse, delirelim biraz daha.

Değişmek biraz da eksilmektir canım, insanlar ummayı bırakır, geri alır topraktan ektiği çiçeklerini. Farkına varır gerçeğin, musluktan su içerken, kahve köpürürken, balkonu terk ederken anlamını çözer bazı şeylerin.

Ben de vazgeçtim işte.

Yücelttiğim kalbini kurda kuşa yem etmek istedim bir gece vakti sonra. Acıklı bir türküde ah çeker gibi çekildim içime.

Herkes kendi gecesine döner, kendi ölümünden kaçar, kendi kuytusunu sever.

Nereden bileceksin ki…

İçime bakıp kendini görürken eğilen kirpiklerinden haberin yok. Bu acılar taze; bak, bu heyecanları seninle öğrendim.

Alnımdaki iz çocukluğumdan, öpsen bile geçmeyecek. Avuçlarımla ateşi tutmaya çalışırken yanıp yenilenen ellerim bunlar. Deri atan bir de kalbim var, tıpkı avuç içlerim gibi.

Dizinde yatınca aklıma gelen ağaç gölgeleri, boynunu koklayınca çatlayıp açılan toprak… Yağmurlar kirpiklerimden doğdu bir zamanlar; güneş, tenime saklandı bulutlara öfkelendiğinde. Sen bilmezsin bu toparlanmış hâli saçlarımın; bu delilik en büyük zaferim.

İçime bakıp ruhuma dokunurken çıldıran nefesinden haberin yok.

Bu şehir böyle değildi eskiden. Daha büyüktü kalabalıkları ve daha korkaktı adımlarım. Sesimin neresinde dursam sana çarpıyor sessizliğim. Bir düşe düşsem koşup yetişen sensin. Ağlayamadığımda, gülemediğimde yine sen.

Çabasız bir gün gibi seviyorum kendimi seninle. Yolumu kaybedip yeni yerler keşfetmek gibi öpmeyi dudaklarını, inancım gibi ellerini.

Öylesine bir cümle başlar fikrimde. Sana yaklaşır dünyam. Olduğum yerden kimse kıpırdatamaz artık beni.

“Ve yine de düşen sensin.

Ben gecenin kıyısında oturuyorum –

Hiçbir el değmesin düşlerinin kırığına bile ve hiçbir dudak öpmesin seni en tehlikeli uçurum kıyılarında. Cennet kurduğum bir hayat değil seni sığdırdığım; günahlar işledim ben. Ne de cehennemi atabildim gözlerimden. Anlamını yalnız senin bildiğin bir dilde inkâr ediyorum yokluğunu. Ve ateşini yalnız senin hissettiğin yaralarımı daha çok seviyorum.

Bir karanfil ne kadar anlamsız olabilirse, o kadar anlamsız olabilir seni hissetmek. Kızıl bir gecenin bileklerimden damladığını, kuşların gece koynuma saklandığını, şiirlerin hep nefesinde sallandığını anlayamaz kimse.

Çünkü hayat, seni yaşamak sevgilim...

Kimse görmesin dizlerinde taşıdığın gözyaşlarını; hatta bakmasın sana yıldızlar karanlıklarda bile, anlamasınlar gülerken çocuklar için de güldüğünü.

Avuçlarından yükselen bir şeyler var; bir yer, kaburgalarımdan ışık sızıyor içime. Özlemek geçici, beklemek nankör, sevişmek hep göğe düşmek. Hiçbir şey olmamış ama evren biraz kaymış gibi.

Hiç sevilmemiş gibi bakma dünyaya. Koş, düş, bağır ve bana sarıl.