Bazı hikâyeler sonundan başlar; aynı geceden doğan sabahlar gibi.

Uzun cümleler biriktiremeyecek kadar şeffaf yaşıyorum bu yaz. Karanlığı bile dokunulur kılan bu mevsim, kalbimi büyütüyor. Galiba yıldızlaşmak diye bir şey keşfettim.

Dünyanın tüm sessizliğini sana biriktirdim.

Oysa son gördüğümde yüzü gülüyordu.

Bazı şeyleri kabul etmek, her şeyin kolaylaşacağı anlamına gelmiyor. En eski savaşlar insanın içindedir ve bitmez. Gün geçti; her gün gibi geçti ama ben, tanıdığın ben değildim.

Neydi o gözünden düşecek diye yüzünü gökten alamadığın his?

Temmuzdan sesleniyorum sana…

Sabah beni hep bulacak, radyoda çalan bir şarkı gibi. Önce usulca, sonra hoşnut kalana dek.

Masaların kalabalık kurulduğu, kuşların beni tanıdığı, aşkın görüldüğü yere.

Anladım, bir dünya telaşı sana bakmak.

Bir şiir var saydım yolu, yürüdüm.