Sevgili Reyna

Daha önce hiç sağ birinin yasını tuttun mu söylesene?

Öyle bir kalp kırıklığı ki bu sözcükleri ardı sıra koyamıyorum açıklamak için. Varlığı senin için bitiyor, konuşmalarınız senin için bir hayaletle konuşmaya benziyor.

Ya anılarınız? İşte onlar halen kanaması durmamış yaramı iyice deşiyor be dostum.

Bir zamanlar capcanlı ruhuyla yanında olan kişiyi camdan gözlerle sana bakarken görmek canını acıtıyor. Sonra fark ediyorsun, o hayalete bile özlem duyduğunu.

Bırakmak gerek onu.

Bırak onu.

Bazen çok açgözlüsün diyorum kendime.

İhtiyacım olan herkes etrafımdayken ruhum hala yalnızlığın o ürpertici soğuğunda bekliyor diye.

Ben kendime etiket takmayı bile becerememişken başkası değersiz görmüş kimin umurunda demek isterdim ancak artık kendime söylediğim yalanlar inanılır değil.

Kendime değer vermemek o kadar kolay ki Reyna. Hatalarıma kızmak; bedenime, zihnime suç atmak çok cazip geliyor her zaman. Sanki öyle olmalıymış gibi, hep öyleymiş gibi.

Peki söylesene başkası aynısını yapınca neden kalbim kırılıyor?

Aklımda iki farklı taraf var gibi, biri kızıp bağırırken bana diğeri elimi tutup beni teselli ediyor. Biri kalbimin kırıklarını süpürüp çöpe atarken diğeri tutkalla birleştirmeye çalışıyor.

Bense hangisine uysam, hangisinin peşinden gitsem bilemiyorum.

Belki ikisinin zihnimde verdikleri savaştan hoşlandığımdandır.

Savaşta doğan ben; huzur, sakinlik nedir anlayamadım ki .

Sanırım varlığım bitti.

İnsan uzun zaman kendini tek bir şeye adayınca benliği o yolda bir yerlerde unuttuğunu fark etmiyor başta. Sonra sonra anlayabiliyor yokluğunu.

Ben hiçliğimin içinde boğuluyorum sanki. Dünya dönmeye devam ederken, ay güneşi kovalarken öylece duruyorum ve beni takip eden kapkara gölgeden kaçmıyorum.

Çünkü korkularımda mücadele etmek için bile çok yorgunum.

Kendim, ben yok oldum ve onu arayamıyorum.

Yorgunluğumdan,

Hayal kırıklığımdan,

Bir de ortada arayacak bir şey kalmamışsa diye korktuğumdan.

Aklım hala orada. O rastgele restoranda, bazıları için çok rastgele o insanla olan konuşmamda. Omuzlarımdaki yükleri birer birer indirdim o gece. Ve başta gittikçe iyi hissettim. Hafiflemenin verdiği hazzın tarifi güçtü. Uzun zamandır kendimle verdiğim mücadele sonunda meyvesini vermişti.

Şimdiyse ne hissettiğimi bilemez bir haldeyim. Hani yanlış trene binmişsen ilk durakta inmeye çalış çünkü zaman geçtikçe inmen zorlaşır demiş ya yazar. İşte o trenden uzun zaman sonra indim ben.

Fakat...neredeyim hiçbir fikrim yok.

Kalbimi öyle uzun zamandır doldurmuştum ki onunla şimdi tekrar bu boşlukla ne yapacağımdan bihaberim. Varlığı acı verirken yokluğu arafta bıraktı beni. Kendimi o yapmıştım belki de. Zihnimi, düşüncelerimi, hislerimi onun üzerine kurmuştum. Şimdiyse o düşünceler öznesizler. Kendime yabancılaşıyorum ve o korkunç boşluğu anlamsız olduğunu bildiğim başkalarıyla doldurmaya çalışıyorum istemsizce.

Korkuyorum Reyna...o boşluğun beni tüketmesinden, olduğumdan daha beter hale getirmesinden.

Nasıl da kayıp gidiyor zaman kum tanecikleri gibi ellerimden. O kadar kaptırıp gitmişim ki etrafıma bakmak aklıma ancak şimdi geliyor. Kalbimi ele geçiren zehri atıyorum günden güne.

"Nasıl yapacağım? Nasıl kurtulacağım?" diye düşünürken başından beri kaçındığım şeyin kurtuluşumun anahtarı olabileceği nereden aklıma gelirdi ki? Hep iyi yönlerden bahsederken ve içinde bulunduğum bu saçma oyunun kötü taraflarını durmadan göz ardı ederken nasıl kaçmayı bekliyordum ki? Acıyla, korkularla, hayal kırıklıklarıyla dolu anılarıma gözlerimi kaparken nasıl gerçeği görebilirdim ki.

Şimdiyse o anıları boncuk yapıp boynuma astım ve zincirinin kopup boncukların dağılmasını bekliyorum. Her bir tanesi göremeyeceğim kadar uzağa kaçsın. Bir daha da bana uğramasın.

Evet, belki bunu yapabilirim Reyna.

Ama o boncukları özenle işleyip kolyeyi yapan takıcıdan kurtulamam.

Senin kalbimi bırak, ruhumda açtığın yaralar yeni yeni iyileşmişken kendimi yine ateşin ortasına atmam dünyanın ironisi mi yoksa benim aptallığım mı? Kendim mükemmel derecede iyiymiş gibi bir de onu kurtarmaya çalıştım kendimce. Ama... ama o kadar yakın hissetmiştim ki ona yaşadığı dünyayı değiştirebilirim sanmıştım.

Hapsolduğu cam fanusu kırabilirim, onu oradan çekip çıkarabilirim diye düşündüm. Kendimi bile zar zor ayağa kaldırabilmişken onun ruhunu onarabilirim sandım.

Yaşadığı dünyayı değiştiremedim.

Ruhunu onaramadım.

O aptal fanusu kıramadım.

Peki öyleyse...neden ellerim kanıyor Reyna söylesene? Neden fanus benim olmamasına rağmen canım yanıyor? Neden...neden onu kurtaramıyorum? Bunları düşünüp kendimi paraladığım bir gecede birden duraksadım. Aklıma düşen sorunun cevabından korktum.

"Beni kim kurtaracak?"

Onu kurtarmak için girdiğim bu savaşta yaralanınca beni kurtarak kimse var mı şu kısacık hayatımda.

İnsanlığın en büyük zayıflıklarından biri ne biliyor musun? Umut denilen şu duygudan bir türlü kurtulamaması. Mantığım her şeyi yeniden yaşamanın, yeniden birinin ardından acı çekmenin yersiz olduğunu söyleyip durdu. Yeniden ve yeniden... Değiştiremeyeceğimi söyledi bana. Ruhları değiştiremezdim, insanların yüreklerindeki acıyı sırtlanamazdım, onları mutlu edemezdim. Tanrı değildim...ki öyle bir varlık varsa bile böyle bir güce sahip midir emin değilim.

Yine umut ettim. O aciz, çaresiz kalbim onu değiştirebileceğime umut etti. Ona destek olabileceğimi düşündüm. Onu mutlu ederim dedim. Aptallıktı bu...değil mi? Nasıl zamanında senin beni sevebileceğini umut ettiysem bu da yersiz, anlamsız bir umuttan ibaretti.

Ama biliyorum musun?

Kollarımla onu kurtarmaya çalışırken parçalara ayrıldığımı fark ettim. İnsanların eksik ruhlarını tamamlamaya çalışırken parçalara ayrıldım.

Günlerdir ne çizeceğimi, ne resmedeceğimi bulamadan aklımda dönüp duran şüpheyle yaşayıp duruyorum. Yanlış anlaşılmasın, bunun seninle en ufak bir alakası yok. Hatta neden bunu sana yazdığımı da bilmiyorum. O kadar uzun süre sana acımdan, korkumdan, hüznümden bahsettim ki seninle ilgili olmasa bile şimdi anlatacak başka birini bulamıyorum. Etten kemikten ve ruhtan yoksun olan adına yazıyorum... zamanla yoldaşım olmuş olan adına.

Onu tanıdığım aylarda parıldayan gözleri büyülemişti beni. Bana baktığında nasıl ifade etsem...neşe kaplardı bedenini ve bu beni de mutlu ederdi. Birini neşelendirmek...varlığımın böyle bir güce sahip olduğunu görmek tarif edilemezdi. Fakat...

Bir gün herkes etrafımızdayken gördüm yüzünü. Birkaç saniye baktım ve öyle geriye gittim ki. Seninle tanıştığımız zamanlara, mutluluk maskeni gördüğüm günlere dönüverdim. Ona, gülümseyen dudaklarına, kırışık gözlerine ve sahte kahkahasına baktım ve yapacağımı bilemedim. Bu dejavu hissi değildi, onu sana benzetmek gibi yersiz bir davranışta da bulunmamıştım. O yüzü yıllar önce yardım çığlığı atan seninle eşti.

Şimdiyse uzaktan oturup ona bakıyor ve hırkasının kollarını bileklerine kadar çekmesini izliyorum.

Hissettiğim acıyı boyalarla ve fırçalarla ifade etmeyi bırakın, kendime bile açıklayamıyorum.

Yine günler aylara karıştı senin adınla başladığım bir yazı yazmak için cesaretimi toplarken. Neler değişti tahmin bile edemezsin. Ben...seni atlatalı çok oluyor. Sana olan duygularım bir çiçek gibi solup gitti sonunda. Uzun sürdü kabul ama hallettim. Aylar sonra ilk defa sokaklarda başıboş gezindim, günbatımını izlemeye gittim, seni düşünmeden resim yaptım... kısacası yanıp tutuşurken aradığım okyanusun önünde buldum kendimi. Bunca zamandır aradığım kurtuluş biletimi meğersem kalbimde taşıyormuşum. Okyanus benmişim, kül olmama gerek yokmuş, yaşanıyormuş.

Biliyor musun insanlarla tanıştım. Onlarla konuştum ve hiçbirini sana benzetmedim. Benzersiz olduğundan değil...artık hiç kimseyi sana benzetmeme lüzum olmadığından. Biri var gözlerinin için gülüyor bana bakınca. Onunla tanıştığım için talihli hissediyorum kendimi oldukça. Onunla biz... seninle olduğu gibi bir bağla bağlanmayacağız birbirimize büyük ihtimalle. Her şeyimi sana vermiş gibi hissedince şimdi ona verecek bir şey bulamıyorum. Benden bunu aldığın için seni affedemem.

Yine de daha hayat doluyum.

Hani derler ya gözü senden başkasını görmüyor. Çok berbat bir şeymiş anca anlıyorum. Çünkü gözüm senden başkasını görmezken sen gidince yapayalnız kaldığımı hissettim aylarca. Herkese körleşmiştim.

Ve ne var Reyna biliyor musun?

Ah ne kadar zaman geçmiş “sana” deli cesaretiyle yolladığım ilk mektubun üstünden. Üzüntümü, kırgınlığımı sarmaladığım o sözler günlerden aylara ve sonunda da bir yıla karışmış. Her şey yaşlanmış fark ediyor musun bilmem. Ben yaşlandım, sen, duygularımız, şehrimiz yaşlandı. Artık eskisi kadar kırgın ve kızgın sayılmam sana. Seni görüp öylece kaçmamın üstünden oldukça zaman geçti. Ve utandığımdan, oraya asla gitmeyeceğini ve onları asla okumayacağını bilsem de tepedeki başıboş posta kutusuna başka bir mektup daha atamadım. O posta kutusu da yaşlandı be. Rüzgar onu aşındırdı, yağmur onu paslandırdı ve ben de onu acılarımla doldurarak üzüntüye boğdum. Benden de çekti zavallı şey. Zaten onu ıssız tepeye koyanlar asıl suçlular. Onu bu kadar yalnız bırakmaya utanmaları gerekirdi.

O gün kaçtım ama sonra başkalarının ağızlarından ismini dinlemek zorunda kaldım. Senin de başına epey şey gelmiş meğer. Sen de zorluklar çekmişsin, hatta sürünmüşsün bazı günler. Ya da en azından insanlara böyle anlatmışsın. Bence ise o kadar zaman sonra bile herkese yalan söylemeyi ve rol yapmayı kolay gören birisin. Çünkü şimdilerde daha mutlu bir hayatın olduğunu söylemene rağmen gözlerin acı doluydu seni gördüğümde. Bana böyle acı çektirmeni hak etmiş miydim söylesene. Kendi halinde takılan ve ekmeğimi kazanan sanatçının tekiydim ben seninle tanışmadan önce. Kötülük de etmemiştim sana, yalnızca hoşlanmıştım senden. Hatta sen de benden hoşlanmıştın bir süre. Sonra ise terk ettin herkesi, her yeri ve beni. Dedin ki ben çok iyi kalpli biriymişim. İlk defa düşünceli olduğuma kızmıştım o zaman. Bir yıl önce çok kalbi kırıktım ama dedim ya, duygularımız da yaşlandı son bir yılda.

Şimdiyse şunu anlıyorum ben Reyna: Ben iyi biriydim de önemli olan bu değildi. Sen kötüydün ve kalbimi bir oyuncak gibi ezmek sana kolay görünmüştü. Senden hala tamamen vazgeçemesem de deniyorum. Sanırım başarıyorum da çünkü gittikçe ruhun gözümde çirkinleşiyor. 

Koşuyorum... Varış noktasından yoksun bir şekilde ciğerlerim acıyana kadar koşuyorum. Kaçtım, çünkü bana baktın. Orada olan onlarca insanın arasında başını çevirip bana baktın ve ben gördüm onu Reyna: Beni tanıdın. Hem de tek bakışınla. Bunu hep umut ettiğimi düşünürdüm oysaki çok yanılıyormuşum. Ruhumda uçuşmaya başlayan rahatsız edici o duygulara dayanamadım. Senin kim olduğumu hatırladığın gerçeğiyle sen yanı başındayken başa çıkamazdım. Ben de kaçtım, güçsüz bir korkak gibi. Korkak olmak hiç bu kadar cazip gelmemişti.

Biliyor musun beni tanıman daha çok yaktı kalbimi. Beni aklından çıkardığından değil de sadece kalbinden kesip attığın için görmek istememen çok canımı yaktı. Bedeninin alev alev yanması gibi. Kıvılcımlar her yanını sarıyor ve sen hiçbir şey yapamıyorsun. Ben de yapamadım ve sadece koştum. Bedenimi söndürmeme yardım edecek bir okyanusa ihtiyacım var ve anlaşılan o sen değilsin.

Ah, ne kadar zaman geçti değil mi son satırlarımın üstünden? Ne kadar çok şeyin olduğunu, hayatımın nasıl bambaşka yönlere savrulduğunu bilemezsin. Hala sık sık ziyaret ediyorsun zihnimi. Hala rüyalarıma giriyorsun ve ben hala kendimi seni kovalamaktan alıkoyamıyorum. Kalbimdeki acı yerini koca bir boşluğa bıraktı. Ne durumda olduğum meçhul sanırım.

Müjdemi isterim, yaptığım eser bugün birinin odasını süslüyor. Onu alan kişi resmettiğim manzaranın göz kamaştırıcı olduğunu söyledi. Daha önce renklerin böyle uyumlu kullanıldığını görmemiş. Resim sanatına ilgili olduğunu belli edercesine tekniğimi övüp renkleri yorumladı dakikalarca. Buğulu gözlerle bakmışım ona. Çünkü o kadar yanlıştı ki dedikleri canımı acıtmıştı uzaktan. Bir kayanın üstüne oturup gökyüzünü seyreden seni fark etmemişti nedense. Manzaranın güzelliği sadece seni tabloya yerleştirebilmem içindi. Biliyordum ki sen ancak o güzellikteki bir gökyüzünü izlemek için bir yere otururdun. Mükemmelin imkansız ama ona yakın olmanın değerli olduğunu sık sık söylerdin hala söyler misin bilemek isterim. İşte bende senin değerli göreceğin bir manzara oluşturdum boyalarımla. Neyi anlatmaya çalıştığını anlamasa bile resmi ona sattım.

Şu aralar bir gariplik yapıştı üzerime. Adını bilmediğim bir his dolanıyor bedenimde. Mutluluk desem abartı kaçıyor, üzüntü desem tanıdık gelmiyor. Bu gizemli, alışılmadık duygu günden güne yaşamıma yayılırken yine bir şarkıya takılı kaldım. Zihnim onunla dolup taşıyor. Amy Winehouse’ın şarkılarını bilirsin. Hani “Back to Black”te “We only said goodbye with words.” diyor ya. Önce anlayamamıştım ne demek istediğini. 

Sevgili Reyna,

Yıllar yıllar önce bugün tanıştı dünya seninle. İlk nefesini o gün aldın, ilk defa o gün ağladın. Bana o günün bir mahkumun hücresindeki ilk günü olduğunu söylemiştin bir seferinde. Hala kendini bir yerde kapalı kalmış gibi hissediyor musun? Hala bu günden nefret ediyor musun diye bile soramıyorum sana. Beni tanıyamayan birine bunu nasıl sorabilirimki değil mi? Anahtarlarının elinde olduğu bir hücrede çürümeyi bekleyen sana elimden hiçbir şey gelmiyor ve bu beni de bitiriyor. Yine de bugün ben senin yerine bir dilek diledim.

Bugün yeni bir kelime kazındı hafızama. Eccedentesiast... üzüntüsünü, kırgınlıklarını sahte bir gülümsemenin ardına saklayanlara deniyormuş bu. Anlamını ilk işittiğimde gözlerimin önüne sen ve unutamadığım gülümsemen geldi. Bir maske misali yüzüne taktığın ve her şeyi gizlemesini umduğun o gülümsemen. Yıllardır kimsenin fark etmediğini düşündün ancak tebessümünle çelişen gözlerinden anlamıştım insanların sandığı kadar mutlu olmadığını hayatından.