Sevgili Reyna,
Nasıl da kayıp gidiyor zaman kum tanecikleri gibi ellerimden. O kadar kaptırıp gitmişim ki etrafıma bakmak aklıma ancak şimdi geliyor. Kalbimi ele geçiren zehri atıyorum günden güne.
"Nasıl yapacağım? Nasıl kurtulacağım?" diye düşünürken başından beri kaçındığım şeyin kurtuluşumun anahtarı olabileceği nereden aklıma gelirdi ki? Hep iyi yönlerden bahsederken ve içinde bulunduğum bu saçma oyunun kötü taraflarını durmadan göz ardı ederken nasıl kaçmayı bekliyordum ki? Acıyla, korkularla, hayal kırıklıklarıyla dolu anılarıma gözlerimi kaparken nasıl gerçeği görebilirdim ki.
Şimdiyse o anıları boncuk yapıp boynuma astım ve zincirinin kopup boncukların dağılmasını bekliyorum. Her bir tanesi göremeyeceğim kadar uzağa kaçsın. Bir daha da bana uğramasın.
Evet, belki bunu yapabilirim Reyna.
Ama o boncukları özenle işleyip kolyeyi yapan takıcıdan kurtulamam.
Ondan kurtulamam.
