seroKurd

ah! bilmem kaç defa sayıkladım bunu: dudaklarımdır boynunun tavafında günahkâr olan.. (kaderime sirayet etmiş bu pas kokusundan kaç artık ! ) ve durup dinle: orada ( bir hiçlik tapınağında) köhne notalar acıtıyor artık yaralarımı ve bilmiyorum daha kaç iç çekiş değiştirebilir bunu..

şimdi bütün o anıların korkusu çarpıyor yüzüme pas tutmuş hikayelerin son sözüyüm artık ve (leylâ: şarabın son yudumundaki o hatıra) öyle güzel öyle amansız. bundandır dönüp avuçlarıma soruyorum: bir hiçliğe gebe olmalı yoksa nedir cümleleri bu kadar acımasız kılan.

leylin şafağında: umut taşıyan şiirler kaderlere dönüştüğü vakit tam da şimdi orada: Araratın çığlığında bir güzelin kibirine misafirim yine ben: şiirleri kaderi olan adam ! orada o çığlıkta bekliyorum..

boğazımda akşam kuraklığıyla: - mâbedim, bir ev iki penceredir dedim/ etrafı sanki akrep mevsimi/ tam geçiyor diye beklerken/ yırtıldı sîn’in göğsünde ummadığım semâ/ ronya’ya adandı tüm yağmurlar/ peki neydi sonrasında gelen bu hiçlik; bilmiyorum/ belki de bir karıncanın rüyasıyım/ ya da ömrü katran kuytusunda gizli bir akrebin.

ritmik nefeslerden biri eksik,

sessizlik karışmış toprağa,

kadınlar:akşamdan kalma yaslar içinde

( ki gelinliklerinde bakirelikleri asılıdır hâlâ )

kundaklar yorgun,

ah! o çocuklar:yırtık bir suskunluğa bürünmüşler şimdilerde,

Ararat'ın en gaddar olduğu yerde:gözlerinde..

ve artık tan vakti!dir: ibadetin ve yas/in seslerinin,

vicdan muhasebesi yerini uykuya bırakıyor ağırdan,

annem yazmasını arıyor,sabah ezanı telaşında,

gidip seccadesine sığınıyorum, 

amîn.. amîn.. amîn..

amîn: içinde sen geçen bütün du’alara,