Sercem pisane.

Po części zawsze siebie nienawidziałam, ale przychodzą takie noce, że jestem swoim największym wrogiem.

Nie rozumiem dlaczego wszyscy mówili - czas leczy rany, kiedyś będzie lepiej. Jest coraz gorzej… z każdym dniem czuje jeszcze większy ciężar świadomości, że Ty naprawdę nie żyjesz i nigdy Cię już nie zobaczę…

Perspektywa poniedziałku nasuwa na myśl tylko kolejny ciężki tydzień i brak Ciebie. Weekend zniknął, a Ty znowu razem z nim. Leżę na miejscu, gdzie dziś rano byłeś Ty - uśmiechnięty mówiłeś, że kochasz. Czuje jeszcze resztki Twojego zapachu, słyszę echo Twoich słów ale już tęsknie. Trzeba czekać - 5 dni, w tym przypadku, to co tydzień przerastająca mnie liczba. Jak ja mam żyć tyle czasu bez Twojego uśmiechu? Bez Twych ramion? Bez Ciebie?

Staram się myśleć o przyszłości. Podobno to źle żyć nadzieją i marzeniami, ponieważ to wszytsko może nie mieć prawa bytu. Jednak te myśli są wszystkim co mnie ratuje podczas dnia takiego jak dziś. Wyobrażam sobie wtedy nas na białej kanapie w niedzielny wieczór. Pali się w kominku, a my właśnie położyliśmy spać nasze cudowne dzieci. Jesteśmy razem cały czas... Szczęśliwi i spełnieni. Nie martwimy się samotnością, nie boimy się niepowodzeń i tęsknoty, ponieważ wszystko przetrwaliśmy. Zdobyliśmy cel o który tak dzielnie walczyliśmy, mimo wszystkich przeciwności. Teraz jedyne co mi pozostaje to wrócić do walki, żeby udowodnić że to nie tylko nieistotne marzenie, a cel który muszę osiągnąć.

Najbardziej w życiu przeraża mnie to że kiedyś możesz przytulić mnie z przyzwyczajenia, a nie miłości.

Rozpadam się na małe kawałki i tylko Ty jesteś w stanie poukładać mnie z powrotem.

Ci którzy twierdzą, że w związku nie ma wyrzeczeń na rzecz drugiej osoby to najprawdopodobniej nigdy nie kochali. Życie z kimś to ciągłe wyrzeczenia, lecz nie z przymusu, tylko z chęci uszczęśliwiania i nie obarczania problemami ukochanego.

Dorośliśmy. Coś czego kiedyś tak chcieliśmy, dzisiaj nas niszczy.