erdgnnsinem

uğruna bir şeyler yaptığınız için pişman ettirmeyecek insanlar için çabalayın, sizin verdiğiniz bütün emekleri görmezden gelen insanlar için değil. çünkü bi şeye boşa emek verdiğinin farkına varmak kadar kırıcı bir şey yok hayatta.

Ahmet Arif, Leyla Erbil'e “Ben bütün bu -belki de mânâsız- iç sıkıntılarından senin var olduğunu hatırlayarak sıyrılıyorum.” demiş. Bir sevgi ancak bu kadar güzel açıklanabilirdi.

Zor dönemlerden geçerken etrafıma çok daha yakından bakarım. Üzülmemden bile rahatsız olan neşeli halime alışmış benciller kimler, bir nasılsın demeden işi düşünce arayanlar kimler, yargılayan bilip bilmeden arkamdan atıp tutanlar kimler. Çok yakından bakarım çok.

eleştirdiğiniz şeyleri bizzat kendiniz yapıyor oluşunuza utanmayışınız beni utandırıyor

Kanserim diyorum yara bandı uzatıyorsun işte sevgin bu kadar anlamsız

“Omzunda ağladığım, kucağımda uyuklayan, kalp atışını bile dinlediğim birinden bahsediyorum ben, basit biri değil, hiç değil.”

yıllar sonra bile sevgin karşısında savunmasız ve heyecanlı olacağımı bilmek yetiyor.

seni öyle çok göresim var ki.

duymuyor sözlerimi, titreyen nefesimi.

kalbimin kırıkları ruhuma batıyor

Beni bu enkazanda çıkar demiyorum ama şu taşlardan birini kaldır işte..