Cassiopeia

4 yıl görev yaptığım, köylerine kadar gittiğim, ikinci memleketim dediğim yer.

Merkeze 120 km, nüfusu bilinen ilçelere oranla nispeten daha az, Erzincan’a çok benzemeyen bir iklimi var. Dolmuş, otobüs mantığı da yoktur mesela taksi kullanırsınız ulaşım için. Her hafta Doğu Ekspresini kullanmak zorunda olup trenden bıktığım yer. Çok güzel kanyonu, yaylaları vardır. Trenle Erzincan’a giderken fantastik film çekimleri için yaratılmış gibi duran kayaların arasından geçiyorsunuz. Eşgin, üvez, alıç gibi hiç bilmediğim şeyleri öğrendiğim yer. Ben denedikçe her öğrencim bir şeyler toplayıp getirirdi. Bir ağacın dikenlerini bile yemişliğimiz var. Yeniliyor Öğretmenim dediler, yedik. Karasu Nehri kıyısında yer alır ve Karasu Nehri’nin onlarca tonu var. Divriği’nin dağları Erzincan’dan yakındır. Bir bahar günü siz sıcaktan patlarken o dağlardaki karın esintisini alırsınız. Bol bol keklik görürsünüz yol kenarlarında. Bir dönem av yasağı gelmişti ve sayıları iyice artmıştı ben ayrılırken. İlçede Şişli Belediyesi banklarını ve ilçenin tek çay bahçesi olan Mustafa Sarıgül Parkı’nı görünce çok şaşırmıştım 1200km uzaktaki Şişli ne alaka diye. Sonradan öğrendim ki Mustafa Sarıgül de İliçliymiş.

İki yıl kaymakamlık proje ekibinde yer aldım. İlçenin ileri gelenleriyle her hafta toplanırdık ilçeye neler yapılabilir diye. Bu toplantılara katıldıkça maden hibe projelerinin kimlere gittiğini, neden okuluma yazdığım projelerle hibe alamadığımı, neden ilçenin bir kısmı çok zenginken bir kısmının hala nispeten daha zor hayat sürdüğünü ,çıkarılan altın gramının ilçeye ne kadar gelir sağladığını, madenin ilçeye, kendini ilçeyi düşünüyormuş gibi gösterme çabasını öğreniyorsun.

Göreve ilk başladığımda her sarsıntı bittikten sonra aşağı inerdim ve doğru dürüst kimseyi göremezdim halbuki 120 daireden oluşan bir sitede oturuyorum. Sonra öğrendim ki maden sık sık dinamit patlattığı için insanlar alışıkmış bu yüzden sarsıntıda dışarı çıkmıyorlarmış çok.

Şimdi 4 yıl sınıf öğretmenliğini yaptığım, evlerine misafirliğe gittiğim iki öğrencimin babaları, iki öğrencimin ise dayı ve amcaları yığın altında. Arayıp durumu sormaya bile çekiniyorum artık. Çaresiz olduklarını ve her gün öğrencilerimin o toprağa bakıp bir yerlerinde babalarının olduğunu düşünerek yaşadığını biliyorum. Bir yerlerde anne babalar, öğretmenler yani bizler bir şeyleri eksik yaptığımız için bugünü yaşıyoruz. Vicdan, ahlak, etik nedir bilmeyen insanlar yetiştirdik, yetiştiriyoruz. Gözü doymayan, insana, doğaya, canlıya saygısı olmayan insanlar yetişiyoruz.

Bir de yığından sızma olmadığı söyleniyor. Gerçi açık havuz sistemiyle çalışıp zararlı gaz salınımı yapmıyoruz diyen, tahliye borusu vanası kırılıp sıvıyı toprağa akıttığında yine sızma olmuyor diyen de aynı madendi. O yığının altında membran yok yağmur aldıkça -ki İliç’e baharda yağmur güzel yağar, mart da kar yağdığı bile olmuştur- o ağır metaller önce toprağa sonra Karasu’ya ordan da Fırat’a ulaşır. Munzur suyu gelir İliç’e Munzur çayından. Çeşmeden su içtiğim Dünya üzerindeki tek yer İliç.Yazları bile buz gibi. Ve Munzur Çayı Keban’a ordan da Karasu gibi Fırat’a dökülür.

Fırat daha fazla kirlenirse ne olur, sulama yapılan toprak ölür, o suyla sulanan bitki örtüsü ölür, bitki örtüsü ve toprak ölürse bugün var olan canlı olan her şey ölür.

Çernobil gibi her şey olup bitiyor ve öyle duyuluyor ya bazı şeyler. Korkuyor insan olacaklardan.

Ne kadar dönsede sağa sola, ne kadar güzel bir denize baksa da, ne kadar sıcak ve yumuşak olsa da.

Bazen kelimeler yetmiyor, dilinin ucuna gelse de çıkmıyor ağzından.

Aradığın şeyin ne olduğunu, cevabını bulduğun soruların cevaplarını yüksek sesle söylemek zor geliyormuş.

Eksik bir şey mi var hayatımda, sorsam hayır.

Ezginin Günlüğü- Eksik Bir Şey

Yaşadığım en güzel hayale.

Hayallerin yaşanabiliyor olacağına ihtimal vermezmiş insan başına gelmediği sürece. Evet, bir hayali yaşamak bu olsa gerek dedirtiyor hayat insana. O kadar ki hiç bitmesin, hiç yeryüzündeki koordinatlarım değişmesin, zaman hep aynı kalsın hiç akmasın istiyormuş insan. İki gün öncesine kadar bir veda karşısında bu kadar çaresiz, kırılgan ve güçsüz kalabileceğimi düşünmezdim hiç.

...

Sıcak bir havuzun içinden yükselen bir SiriuS.

Ve elinde olsa hiç şikayet etmeden her gece, her dolunayda, SiriuS'u izleyebilecek olan ben.

...

Her ayrıntısı, her hareketi, her sesi merak edermiş insan. Bütün hafızayı doldururmuşcasına her saniye gökyüzünde şişkin bir ay varken onca yıldız arasından sadece SiriuS'u görüp her saniye onu izlemek, onu yaşamak, onunla yaşamak.

O kadar parlak, o kadar gerçek ve o kadar uzak ki.

İki güne iki güzel şarkı ekledi kalbim. Biri, bir daha hiç dinlemeyeceğim son duyduğum haliyle, sesiyle kalsın istediğim şarkı ki bu şarkı :

Banu KIRBAĞ - Unutulur

Bir rüyadır gelir geçer Her aşk bir gün hayal olur. Unutulmaz denen günler unutulur unutulur. Bu hayat böyledir dostum, Yaşanan gün mazi olur. En değerli hatıralar bir gün gelir unutulur.

"Unutulmaz denen günler unutulur, unutulur." Unutulur mu gerçekten. O ay, SiriuS, kulağımdan gitmeyen şarkılar, unutulur mu gerçekten. Keşke çok kötü bir hafızam olsaydı, sabah yediğimi akşam unutsaydım. O zaman unutabilirdim belki.

Diğer güzel ve benim çok sevdiğim dinlerken keyif aldığım ve artık dinlemeyi tercih etmeyeceğim bana yaşadığım hayalin her saniyesini hatırlatabilecek kadar güçlü olan bu şarkı:

Ersan ERDURA - Acılar Sürekli Olamaz

Gördüğüm en güzel rüya sendin Tüm rüyalar gibi birden bittin Görmesem bile bir daha artık seni Ümitle beklerim dönmeni Duman ışığı saklayamaz Acılar sürekli olamaz Kör bir kuş bile ümitsiz yaşayamaz.

" Gördüğüm en güzel rüya sendin. " " Yaşadığım" ile değiştirirsek olabilir sanırım. Evet şimdi daha güzel oldu sanki. "Duman ışığı saklayamaz, acılar sürekli olamaz." Işığın buharın içinden geçtiği ve o ışığı kapatmak için üretilen çözüm yolları. Bence bunu da unutmam. Sonra Venüs'ün bir yıldız olmadığını da asla unutmam, bir de "kim ne derse desin unutma sen iyi bir insansın." cümlesini unutmam sanırım.

Hani güzel bir rüyadan uyanınca tekrar uyuyup aynı hayali görmek ister ya insan o şansım bile yok. Yaşadıklarımı tekrar yaşayabilmek için aylarca uyusam bile yaşayamayacağımı bilmek. İnsanın öyle bir şansının olamaması ve hissettiği çaresizlik.

Yaşadığım hayali SiriuS'a yüklemekle ne kadar büyük hata yaptığımı şimdi daha iyi anlıyorum. Bastığım toprak, nefesimi verdiğim hava, yüzümü yıkadığım su bile değişse aradan binlerce yıl geçse her şey değişse bile SiriuS oralarda bir yerlerde hep var olacak. Uzayın derinliklerinde yaşadığım hayali koruyacak ve artık ben ona her baktığımda yaşadığım hayali hatırlayacağım.

Tebrik ederim canım kendim, hayatını bu kadar zorlaştırdığın için.

Bu yıl yeni bir otobüs hattı ile yeni bir ilçe ve yeni bir okuldayım. Materyal açısından daha zengin, öğrenci bakımından daha algıları açık, daha sakin bir yapısı mevcut. Sabah 05.30’larda yollara düşüren sisteme başlarda kızsam da alıştım sanırım. Karşımda Venüs hemen güney batısında Ay ve biraz ilerisinde Sirius’la 1,5 saatlik bir yolculuk yapıyorum.

Göz operasyonu sonrası en sevindiğim konu gök cisimlerini daha kolay ayırt edebilmek oldu. Eskiden hepsinin ışığı aynı gibi gelirdi. Şimdi hangisi kimdir necidir, komşularına kadar çıplak gözle ayırt edebilmek şu kan dolu Dünya’da mutluluk sebebi.

Ortalama 70 yıllık ömür için canlının bir başka canlıya, insan olmayanın insana eziyetini anlamak o kadar zor ki. Her şeyi paylaşabilirdik olsa ki. Mısırı olan olmayana mısır, suyu olmayana su verilebilirdi. Karanlıkta kalana bir mum uzatılabilirdi. Yolda kalan gideceği yere kadar bırakılabilirdi. Bu kadar basitken çözümü böylesine zorlaştırmak, insanların alacağı oksijene bile göz dikmek bu denli aç ve kan gözlü olmak.

Halbuki aynı gökyüzünün altında aynı Ay’ın ışığıyla aydınlatılan, aynı Güneş’le gözleri kamaşan canlılardık biz. Aynı sudan içen, aynı yerden gelip aynı toprağa gidecek insanlarız. Her şey öğretilebilir bir insana. Newton hareket kanunları, termodinamiğin 0,1,2,3. yasası, Maxwell denklemleri ve daha nicesi. Bunları öğretmeye çalıştıkça empatiden yoksun, canlıya, kendine, varlığına karşı saygısız, bulunduğu konumu, topluluğu, doğayı ve kendini sevmeyen, hayal kurmaktan üşenen, bir amaç uğrana emek harcamayı aptallık olan bir nesil yetiştiriyoruz el birliğiyle.

Eskiden çok daha eksiktik madden, her şey o kadar az ve sayılıydı ki bir kitap bir önlük 3 4 öğrenci tarafından kullanılırdı. Okulun istediği kitapları alabilmek için kırtasiyeye önceki gün isim bırakan kitap ayırtan, okuma kitaplarını değiştirerek okuyan, bir sonraki yıl bir alt nesile kitaplarını verip bir üst sınıftan kitap isteyen bir nesil olarak büyüdük. Babamın iş yerinden getirdiği masa takvimlerinin boş yerleri resim defteri gibi kullanıp resim çizdiğimi hatırlıyorum. Şeker ambalajlarından uçurtma yapar, sigara kutusu içindeki ambalajları, eski gazeteleri toplayıp satardık. Ama daha mutlu daha umutluyduk daha fazla Dünya’yı değiştirebilme inancımız vardı ve daha fazla hayalimiz.

Şimdi bütün diziler, filmler, oyunlar, haberler; katillerden, hırsızlardan, insan katlinin meşru olduğundan, ilgisizi yetersizi aldatmanın hak olduğundan bahsediyor. Daha doyumsuz, daha saygısız, daha mutsuz ve daha umutsuz insanlar görüyorum artık. Bu sebeple her sabah 435MR’ye her bindiğimde gökyüzünü daha iyi izleyeceğim bir yere oturuyorum. Gökyüzüne bakmak bir kaçış bir es verme durumu belki de fakat iyi geldiği aşikar.

#İkimizbirdensevinerebiliriz

#Göğebakalım

#Sabahsabahicdökme

incesaz- Eylül

Sevgili Evren’e...

Vedaları oldum olası sevemedim hiç. Küçükken eve gelen misafirlerin arkasından ağladığımı hala hatırlarım. İlk atandığımda ağlayarak gittiğim Erzincan’dan yine ağlayarak dönmek. Meğer ne çok sevmişim, alışmışım farkında olmadan. Her aksiliğine, her olumsuzluğuna rağmen ne çok sevmişim yağmurlu günlerde baraj üstüne düşen yıldırımları izlemeyi, geceleri takım yıldızlarını aramayı. Şimdi orda olsaydım bir eylül şiiri okumuştum çoktan. Eylül hep veda ayıymış gibi hissederdim de bu eylül çok başka. 4 yıldır yöneticisi olduğum sınıf gruplarımı silerken elim gitmedi. Oysaki sadece ölen sevdiklerimin mesajlarını, numaralarını silemem sanırdım. Hatta okul grubumdan daha 2 gün önce çıktım. Çok mu duygusallaştım bilinmez ama bir daha orda tanıdığım insanları göremeyecek olmak sanırım ziyadesiyle üzdü. Bir ay önce benim olan evde şimdi başkalarının yaşıyor oluşu, her sabah gördüğüm manzaraya başkalarının bakıyor oluşu. Veda insanı değilmişim vesselam ki vedalaşmayı bile beceremeyişim bundan sanırım -vedalaşmazsam sanki olduğu gibi kalacaklarmış gibi hayatımda-.

...

Yeni bir kitaba başlamak gibi ya da yeni bir dizi.

Yeni karakterler, yeni mekanlar, yeni kurgu.

( 3 yıl sonrasına not. Dönde bir ilk gününe bak istedim. Bolca neden-sonuç, gözlem, karşılaştırma içerir! )

Bir kere burası da maviye bakıyor (: En güzel özelliği bu sanırım. Diğer okulumda Karasu manzarası vardı burda ise Körfez. Buranın da çok güzel bir manzarası var ve boş derslerde kitap okuyabileceğim, bir şeyler izleyebileceğim çok güzel bir bahçesi var. Osmangazi Köprüsü gören bir okulum var benim. (:

Çok daha kalabalık. Diğer okulumdaki toplam öğretmen sayısı burda sadece zümre sayım. Bu kadar zümrem olmasının elbette olumlu-olumsuz yönleri olacaktır diye tahmin ediyorum, dileğim olumlu yönlerinin daha fazla olması yönünde. 

Ve laboratuvarım :( Çiçeği burnunda, doğru düzgün kullanamadığım her şeyiyle mükemmel bir laboratuvar oluşturmuştum kendime ait. Burda ise pencereleri tam anlamadığım bir cepheye -duvara- bakan karanlık bir laboratuvar var ve 8 zümremle bana ait. Tam inceleme fırsatı bulamadım ama bir laboratuvar olması hiç olmamasından çok daha iyidir diye düşünüyorum. 

Eski okulum taşımalıydı ama bir kaç öğrencim dışında anlama sorunu olan, yazılanı anlamayan öğrencim olmamıştı hiç ya da aynı dili konuşmakta zorlandığım. Burda sanırım aynı dili konuşamadığım öğrencilerim olacak kabaca öğrencilerimin %20′si kadar.

Diğer okulumda öğrencilerim, velilerim hangi kaynak kitapları, akıllı defterleri alalım diye sorarken burda sanırım hiç bir sınıfa kaynak kitap dahi aldırmayacağım. Ayrıca yazılı bile ücretli (: Öğrencinin yazılı sınav ücretini öğretmenler ödüyor. Tuhaf. Aynı ülke sınırları içerisinde bir okulda sıfırdan kütüphane, laboratuvar kurarken, hiç bir şekilde tek kuruş ödemeden sayfa sayfa denemesinden testine dağıtabilirken diğer okulda yazılı kağıdının bile ücretini ödemelisiniz.

Gönüllülük esasına dayalı Tübitak (: Yürütücülük, danışmanlık yaptığım halde hep sorun yaşadığım Tübitak. İstersen yaparsın istemezsen yapmazsın. Olması gerektiği gibi. Bu da yürütücü olanlar için olumlu yanı diyebilirim, insanlara proje yazdırmakla uğraşmayacak olmak güzel bir his olsa gerek.

Mahalli hizmet içi eğitim eski okulumda çok zordu. Her eğitim için hafta sonu dersleri ayarla, sabahın 5′inde yollara düş 120 km git gel, treni kaçırırsan ya da o yolu çekmemek için aradaki bir gece kalacak yer ayarla. Burda mükemmel bir şekilde daha fazla eğitim var ve eğitimlere katılmak için stres altında kalacağımı da düşünmüyorum. Bu da çok güzel bir artı.

Eski okulumda sabah çoğu zaman elimde taşlarla yürüyordum -korkuyordum köpek çetesiyle denk geldiğim için- burda ise otobüsün geç gelmesi durumu söz konusu neyse ki taksi diye bir şey var. (: Ortalama bir saatlik bir otobüs yolculuğu sonunda okul önündeki durakta iniyorum. Yolculuğum boyunca bol bol kitap okumak için vaktim oluyor. Bu da mükemmel bir his. Ayrıca zaman ayırmak zorunda kalmayacak olmak. Nasılsa en kötü 1,5 saat okuyorum diyorum. Bir taşla 3 kuş vurmak. (:

Eski okulumda da çalışma arkadaşlarım genellikle yardımsever, güler yüzlüydü bu okulumda da gülümseyen insan çok. (: 

Eski okulumda da kedimiz vardı şimdiki okulumda da hem de sayıca çok daha fazla. (: Eski okulumda öğrencilerimin dallarını çeke çeke rahat bırakmadığı küçük fidanlarımız vardı ama çevresinde yeşillik yok denecek kadar azdı. Burdaki okulumun bahçesinde çam, zeytin ve çınar ağaçları var. (: Ayrıca cumaya gidip geç kalma bahanesine sığınırdı eski öğrencilerim, burda cami okulun yan komşusu. 

Eski okulum aydınlık, ferah geniş bir okuldu. Kapıdan girince özel bir okula giriyormuşsunuz gibi. Şimdiki okulum 2 binadan oluşuyor, bina olarak biraz eski, pencerelerinin güvenli olmadığını anlamak için iş güvenliği uzmanı olmaya gerek yok. Biraz karanlık, kasvetli. Tıpkı eski okulumun giriş katındaki sınıflar gibi - o pencereleri açmak için boyumun yetmemesi- (: Açıkcası nöbet gözümü korkutmadı değil. Bahçesi büyük olduğu için bahçe nöbeti için endişelenirken, pencerelerini görünce kat nöbetinin de en az bahçe kadar zor geçeceğinin hissi oluştu. 

Yeni okulumun en büyük artısı sanırım 4 yıl yalnız yaşadıktan sonra tekrar ailemle olmak. Güven, huzur, eğlence, mutluluk. Beslediğimiz kedilerin yavruları doğduğu mu diye sormak zorunda olmamak. Tekrar sosyal hayat, tekrar sinema, konser, workshop ve evet havaalanına yakınlık. (: 

Yıllar geçse de dinlerken hissettiğin şeyleri değiştiremeyen şarkılar vardır ya öyle bir şarkı işte. Tek tek her cümlesini tekrar ettiğin, ritmini unutmadığın ve hatta nerde ne yaparken dinliyor oluşunu bile unutturmuyor. Mesela bir keresinde temizlik yaparken, parkeleri sildiğim sırada elimde vileda ile odanın ortasında bağıra çağıra söylediğimi hatırlıyorum. 

Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir.

Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez.

Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz.

Sevgi haksızlığa sevinmez, gerçek olanla sevinir.

Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır.

Sevgi asla son bulmaz. 

...

Bir kaç yerde denk geldiğim ve sonunda İspanya'da bulunan bir otelin duvarında görünce kaynağını araştırmalıyım diye düşündüğüm nadide cümleler. Paragraf bitince " vay be, ne kadar da doğru sözler " diyorum her defasında.

Bir kaç cümle araştıracağım diye yine Dinler Tarihi'nin içine girip kutsal kitaplarla boğuşacağımı kim bilebilirdi ki ? Sayısalcıyım ben 😅 Bu arada işaretler hep arkeolojiye çekse de imkanı yok kuzum deyip başımı çeviriyorum.

İspanya; büyüsüne inandığım toprakların başında geliyor. Tarih, mimari, Katalonya, Endülüs, Galiçya, Entre dos aguas, sanat, İker Casillas ve tabi Por fin'i de unutmamak lazım. Hola amigo 🤗

Evet efenim, sözlere Pavlus'un mektuplarında -sözüm ona Hristiyanlığın Avrupa'ya yayılmasını sağlayan sonradan Hristiyan olan bir Yahudi imiş Pavlus abi- denk geldim. Eski Yunan'da belirli topluluklara Hristiyanlığı anlatmak için mektuplar bırakmış, Korintliler de bunlardan biri. Nihayetinde cümlelerin hepsine İncil'de denk geldim. Yeni Ahit, İncil, Pavlus'un Mektupları derken beynim yandı. Ayrıca burda güzel cümleler sarf etmişler, Korintliler 14. bölüme geçince kadınlar için hiç de hoş olmayan, onların birer birey olduğunun unutulduğu cümlelerle karşılaşıyorsunuz. Özetle, 13 Sevginin Üstünlüğü başlığı dışındakiler hiç ilgi çekici değildi, bir sürü zamanım gitti meraktan.😅

Ve evet, ağustosta taşındığımda yeni evimde kitaplığımın yanındaki boş duvara bu cümlelerle bir dizayn yaptım bile. İspanya'nın hayatımla bağlantısı ne bilmiyorum ama en çok sevdiğim şeyler hep oralı çıkıyor. Bu yüzden en uzun Avrupa gezimi İspanya'ya ayırdım.

Sevgi; insanların çok kolay harcadığı, üstüne düşünüp özen göstermediği -nimet. Bence gerçekten yukardaki cümleleri içerebilen bir sevgiye sahipseniz Dünya'nın en şanslı insanlarındansınız. Çünkü artık kimse kimseyi o cümlelerdeki gibi saf bir sevgiyle sevmiyor. İnsanlar çıkarları için, ihtiyaçları için sevgi duyuyorlar bir çok şeye ya da sevdiklerini sanıyorlar. Çıkar ve ihtiyaç ilişkisi bitince sevgileri de bu yüzden bitiyor.

Bir insanın grisinin olmaması ne kötü. Ben mesela. Ya yukardaki cümleleri içerecek kadar çok sevdim birilerini, bir yerleri, bir şeyleri ya da hiç sevmedim. İstediklerimin hiç ortası olmadı. Ya hep ya hiç prensibi de denebilir. Her ne kadar bu prensiple yaşasam da çoğu zaman " If you want to make god laugh, tell him your plans " cümlesinin doğruluğuna hak verirken buluyorum kendimi.

Bu gecede saçmalama kotamı doldurdum sevgili günlük. Kendine ve sevdiklerime ve hatta tüm insanlığa ve tüm canlılara ve tüm cansızlara kısacası Evrene iyi bak.

İspanya'nın bana bıraktığı -dinlemek için-

Benim geceye bıraktığım - dinlemek için -

Bu arada Kendimden Hallice Madrigal tadında değil mi 🎡

Zamanı durdurabilme gücüm olsaydı eğer ilk durdurmayı isteyeceğim tarihtir kendileri. Sanki yıllardır beklediğim anmış gibi. İsimlendirmek gerekirse bugüne verebileceğim isim “ Por fin “ olurdu kesinlikle. Hoş geldin Por fin. 

Ve zaman usulca fısıldadı, ‘Bana bırak’.

Anın anısına

Damien Rice - I Don’t Want to Change You ( Dinlemek İçin )

Erzincan'a ilk geldiğimde o yok bu yok şu yok o da yok bu da yok diye diye koca şehrin içini boşaltıp benim için yaşanmaz bir yer haline getirmiştim. Zaman geçtikçe çoğu şeyi kendim yapıp benim için daha eğlenceli bir yer haline getirmeye başladım. Yemek kültürümü çok geliştirdim mesela. 😅

Bundan 12 yıl önce tteokbokkiyi ilk denediğimde yapış yapış bir hamur, anlamadığım bir sos bir daha denemem demiştim. Sonrasında her fırsatta yemeğe başladım 😅 En çok zorlandığım şey pirinç kekini tutturmak oldu. Öyle ki 10 dakikaya mis gibi pilav yapan ve her defasında tutturan ben, pirinç keki için kaç deneme yaptım bilmiyorum. Bal ve soya sosu oranı için de bir kaç deneme sonunda ikinci tabağı yemek isteyeceğim tteokbokkimi yaptım 😅 " Erzincan'da Dünya Mutfağı yokmuş çok mu önemli, ben varım 😎" benim için güzel motivasyon cümlesi oldu. Sonrasında baya genişlettik o cümleyi.

Belki de Erzincan'daki son kış tatiline son 3 akşam yemeğim. Aramızda kalsın en çok şu maviyi özleyeceğim, her akşam yemeği ancak bu kadar keyifli olabilirdi, ne kadar şanslı olduğumu her sabah uyanınca tekrarlıyorum bir de şu manzarayı gördükçe. Her anımı onunla paylaşmış gibi odalara sığamaz oldum. Onun sessiz, durgun, parlak, iç açıcı, saflığı tıpkı her mavi gibi. Uyanıyorum mavi, sabah kahvesini içerken mavi, kitap okuyorum mavi, bilgisayarda işlerimi hallederken de mavi, televizyona bakarken bile mavi, akşam yemeğinde mavi ve gece derin bir mavi. Burdan gittikten sonra alışmam baya zor olacak gibi. Onun için ayrı bir veda partisi düşünüyorum.

Güzel mavilerimiz, huzurlu günlerimiz olacak biliyorum. 🤗

Bu su hiç durmaz ! ( Dinlemek için. )

Sevgili Tezime İthafen ...

Yüzyüzeyken Konuşuruz ve Madrigal son zamanlarımın kurtarıcıları...

Dil çalışırken, tren yolculuklarında, her sabah okula giderken sokak köpeklerine olan korkumu saklamamda, gecenin karanlığını izlerken -evet İliç’te akşamları yapmaktan en çok hoşlandığım şey ayaklarımı peteğe uzatıp yoldan geçen araçların ışıklarını ve gökyüzünü izlemek sanırım en çok bunu özleyeceğim-

...

Güzel şarkılar mı anı güzelleştiren yoksa anlar mı şarkıları anlamlı kılan bilmiyorum ama her ana bir şarkı iliştirmeyi hep sevdim. Bu ağustos tayin isteyebilecek olmanın verdiği mutluluk ve hüzünle ilk dönemin son not girişini yaparken eşlik edecek şarkı olarak bunu seçtim.

...

Öğrencilerle olmak, onlara bir şeyler öğretebilmek, üzüntülerine sevinçlerine ortak olmak, onlardan bir şeyler öğrenmek, oyun oynamak mesela şarkılar söylemek çok keyifli, seviyorum. Ama öğretmekten daha çok sevdiğim bir şey varsa o da öğrenmek. Bu yüzden ara ara mutsuz olmuyor değilim çünkü o kadar çok zamanı o kadar gereksiz şeye ayırmak zorunda kalıyorsunuz ki bir şeyler öğrenmek, okumak için bile vaktiniz olmuyor. Yapmak, öğrenmek istediklerimi, hep erteliyorum çünkü 5 6 saat uyumama rağmen 24 saat hala yetmiyor. Hep enerji dolu, hep mutlu görünmek bile enerjisini tüketiyor insanın. Evimde de yüzümü asamazdım, burda da yüzümü asamıyorum. O bile bir efor. 

...

Bu yıl yapacaklarım listesinin başında artık tezimi bitirmek var en çok zamanı ona ayırmalıyım. Sanırım tezimimi bitirememek de vicdanımı zorluyor. Aslında bitirmeyi çok isteyip bir türlü fırsat bulamamak, yazmaya başladığımda her defasında ekstra iş çıkıp Evren’in “ Hayır, yine bitiremeyeceksin” deyişini hissetmek ve sonrasında o kızgınlığı geçirmek için sakinleşmeye çalışmak bile efor. Sonra iyi bir dil puanı bunu da bu yıl halledip bir kaç yıl artık rahat olmak istiyorum ve bütün yaz için seri kitaplarımı ayırdım, haftada 2 kitap bitirmeyi de ekledim ve bol bol müzik dinlemek. Evet şuan için 2022′den kendi adıma istediklerimden bir kaçı bunlar. Güzel şarkılar, güzel anlar.

...

Neresinden baksam yumurta mı tavuktan tavuk mu yumurtadan çıkar ya da bilim mi teknolojiyi teknoloji mi bilimi doğurur gibi bir ilk neden paradoksu. Bakınca herkes özgür her şeyde. İstediğini söylüyor, istediği kadar içiyor, istediği kadar sarhoş ve istediği kadar adımlıyordu Dünya’yı. Peki ya ruhu? Ruhları da özgür müydü bedenleri gibi? Yoksa o da bedenleri gibi içten içe tutsak mıydı evrendeki ömür dedikleri yaşam döngüsüne. Beden miydi ruhu tutsak eden yoksa ruh mu bedeni kendine sıkı sıkıya çelik halatlarla bağlayan? Bilinçaltı ruhunun bu dünyaya sıkıştığının farkında olduğundan bedenini tutsak etmiyor muydu burdaki zaman dediği kavrama. Zamana zincirlediği ruhunu beslemesi için her anının planını yapıyor. Yarın ne giyecek mesela, bu yaz nereye tatile gideceğinin planını yapıyor kendince, kimin konserine bilet alacağını araştırıyor. Peki neden ? Ruhunun özgürleşmesi için şart mıydı bedenini zamana, maddelere bağlamak. Önce ruhu için bedenini feda edip sonrasında tutsak ettiği bedenini serbest bırakmak için ruhunu paramparça ediyor insan farkında olmadan. Sonunda elinde kalan şey sadece kül. 

Sanırım izlediğim en iyi Kore dizisiydi  “ Guardian: The Lonely and Great God” Sadece 16 bölümden oluşuyor.

Ana karakterlerden Kim Shin itaatkar, cesur bir savaşçı, Kim Sun Kim Shin’in kardeşi ve Wang Yeo’nun eşi, Wang Yeo ise yardımcısı tarafından ailesi zehirlenen ve yönlendirilen genç, tecrübesiz bir kral. Savaşçısının bu denli başarılı olmasını kaldıramaz ve sonunda Kim Shin, Kim Sun ve tüm bağı olan insanları öldürme kararı alır. Lanetli kılıç yüzünden Kim Shin 900 yıllık bir hayata mahkum olur. O artık bir goblindir ve ebedi hayata gidebilmek için tam kalbinden saplanan kılıcı çıkarması için gelinini aramaktadır. Gelini ise yıllar önce hayatını kurtardığı Ji Eun Tak. 

Kral 900 yıl sonra karşımıza ölüm meleği olarak çıkmakta ve Kim Shin ile aynı evi paylaşıyorlar. Ayrıca çok iyi dostlar. Aralarına hayaletleri görebilen goblin gelini Eun Tak “ bayan özel durum” da katılıyor. Kim Shin’in kız kardeşi de Eun’un patronu oluyor. İpuçlarıyla kimin kim olduğu çözülüyor. Aradan geçen zamanla asıl düşman olan Ölüm meleğinin önceki hayatındaki yardımcısı Park Joong Heon çıkagelir. Amacı, esas kızın ruhunu ele geçirip, Kim Shin’in kalbindeki kılıcı onun elleriyle çıkarıp ölmesini sağlamak. Tabi Kim Shin de boş durmaz gelinin elleriyle kılıcı çıkarıp düşmanı öldürür ve kendi de ölür. Sonrasında tanrı Kim Shin’i tanıyan herkesin hafızasını siler. Ölen kişilerin hafızalardan silinmesinin Tanrı’nın bir lütfü olduğu işlenir filmde. Neyse. 9 yıl Kim Shin kimsenin olmadığı bu dünya ve diğer dünya arası bir alanda sıkışıp kalır. Bir şekilde Dünya’ya döner kimse tanımaz. Sonrasında kız kardeşi ölür, ölüm meleği görevini bitirdiği için diğer Dünya’ya geçer ve Eun Tak da çocukları kurtarmak isterken ölür. Başka bir bedende Dünya’ya tekrar gelir ve Kim Shin’i bulur.  Dizi de Goblin (Kim Shin) - Goblinin Gelini ( Ji Eun Tak ) ikilisinden daha çok sevdiğim bir ikili varsa o da Goblin ( Kim Shin) ve Ölüm Meleği (Wang Yeo)’dur. Geçmiş hayatları düşmanlıkla bitse de 900 yıl sonraki hayatlarında birbirlerini düşünen, birbirleri için düşünen iyi iki dost olmaları çok güzeldi.

Empat bir kişilikseniz diziyi 2 günde bitirmenizi önermem zira etkisinden kurtulmanız biraz zaman alabilir. Çaresizlik, mantıklı güven, sadakat, inanç çok güzel işlenmiş. Dizi müzikleri ve parçaların sahnelere uygunluğu mükemmel. Bir kapıdan geçip Quebec’e gidiyorlar ve dizinin ordaki renkleri ayrıca mükemmel. Kostümler mesela 16 bölümlük basit bir dizi diye başlıyorsunuz ama kostümler, sahneler, müzikler öhöm öhööm diyor gizliden gizliye.

Dizinin bir bölümünde bir şiir kitabı dolaşıyor ellerinde. Hatta esas oğlan bir kaç bölüm okuyor ordan Aşkın Fiziği diye. Evet, dizi bittiğinden beri İngilizce çevirisini arıyorum o kitabın.

Dizide bol bol olumlu mesajlar verilmekte. Mesela intihar, en büyük ve asla affedilmeyen günah ve bunu işleyen kişiler öldükten cehennemde cezasını çektikten sonra ölüm meleği görevine getiriliyor ve her gün birilerinin ölümlerinden sorumlu tutuluyor ki Güney Kore gibi Dünya ortalamasının 2 katı intihar sayısına sahip bir ülke için önemli bir mesaj. Sonra sadakat ve inanç. Hafızaları silinse de, aynı insanlarla başka bir hayatta karşılaştıklarındaki duygularını yansıtmaları. Bol bol ağlayan insan görüyorsunuz ama içtenliklerini hissettiğinizden ağladıklarında o hüzün size de bulaşıyor. Ve gelecekteki bana:

- Lütfen diziyi 2 günde bitirme.

- Lütfen tekrar izlemiş olduğunda Quebec’i görmüş ol.

- Özellikle 10. bölümden sonraki bölümleri gündüz izle.

- OST’larını diziyi tekrar bitirdiğinde tekrar dinle

9 yıl dünyalar arasına sıkışan, tek başına yaşayan Kim Shin’in Dünya’ya döndükten sonra o 9 yıl için kurduğu cümle:

“ O kadar belirsizdi ki her yer, geldiğim yolu bazen geri dönüp yürüdüm, kendi ayak izlerimi takip ettim yalnız olmadığıma inanmak için “

Dizinin en etkili saniyeleri diyebilirim.

Ve tabi Goblin’in tozla buz olmadan önceki son sözleri :

"Yağmur gibi geleceğim, ilk kar gibi geleceğim. Tanrı’dan yalnızca bunu yapabilmeyi dileyeceğim"

Ve Goblin’in gelinine ilanı aşkı :

“ seninle geçirdiğim her bir an göz kamaştırıcıydı hava güzel olduğu için hava güzel olmadığı için hava yeterince güzel olmadığı için her bir günü ayrı sevdim “ 

Bundan sonra sanırım Kore dizisi soranlara Secret Garden da neymiş diyeceğim ve evet bu diziden sonra Secret Garden ne ola ki.

+ Eğer bu diziye Türkçe bir şarkı seçmek gerekseydi kesinlikle

Uzun bir aradan sonra yeniden yeni bir kitapla buluşmuş olmanın verdiği heyecan ile.

Sonbaharı iyiden iyiye hissettiğim, dışarıda sis ve yağmurun adeta yarış yaptığı bir gecede o çok sevdiğim pryanik ve zencefil çayı eşliğinde yeni bir kitaba başlıyor olmanın huzuru var içimde, yalan değil. (:

Kitap ve yazarla tanıştırmadan önce asıl büyülü olan diğer iki şeyden bahsetmek istiyorum Pryanik ve Zencefil Çayı. Pryanik, buram buram baharat kokan, kolay kolay bayatlamayan bir Rus kurabiyesi. Onu bende böylesine vazgeçilmez kılan şey tadı değil aslında kokusu. Kakule, tarçın, karanfil, muskat, zencefil ve limon. Ben daha da ileri gidip yabanmersini, vişne ve ahududulu da denedim (: Evet, inanılmaz yakıştı. İlk kez, iş arkadaşlarımdan birinin Rusya’dan dönerken getirmesiyle denemiştim. Hatta kutunun kapağını açtığı an odaya yayılan o kokuyu baya cezbetmişti diyebilirim, beni denemelisin diye bağırıyordu resmen. (: Bayatlamaması da büyük avantaj. Her güne bir tane ayırmak için 1 aylık kurabiyeyi yapıp bir kavanozda muhafaza edebiliyorsun ve kapağını her açtığında ilk günkü gibi muhteşem kokusunu da kaybetmiyor. Pryanik sütle mi yoksa zencefil çayıyla mı daha güzel hala karar vermiş değilim. Düşünmeden bir şeyler izlemek istiyorsam yanına süt, bir şeyler okuyup düşünmem gereken zamanlarda zencefil çayı alıyorum. Gelelim Jules Payot’a.

“ Zaman onu doğru kullanana yanlış yapmaz !” Diyordu Jules Payot. Kitabı 2. kez farklı bir tercüme ile okuyorum. Her öğretmenin, her bireyin okuması ve okurken üzerine düşünmesi gereken cümleleri içermekte. Bazen tekrarlara düşmüş olmakla birlikte bu durum beni pek rahatsız etmedi.

Yazarımız kitabında irade eğitimi için hepimizin bildiği iki unsura dikkat çekmekte. Birincisi tembellik ikincisi ise insanın nefsi. Kişi bu ikisiyle başa çıktığında bir çok şeyinde üstesinden gelebiliyor aslında. Kitabın başlarında iradenin nasıl yönetileceğini anlatıp sonlara doğru aslında bunun imkansız olduğunu ve sonunda ise irade için duyguları yönlendirmenin önemli olduğunu vurgulamakta. Okumak gerekli mi bence kesinlikle gerekli. Hayatınıza yön vermenize yardımcı olmasa bile neden sonuç ilişkileri verdiği anektodlarla davranışları daha kolay çözümleyebilirsiniz. 

Pryanik, zencefil çayı ve kitabıma dönmenin vakti.

Beşiktaş !

Çok farklı yerlerde defalarca işlenmiş bir isimdir bir bitkiden önce Lavinia. İlk olarak ortaokulda okuduğum bir Shakespeare romanında duymuştum. Titus adında bir komutanın GOT'lara karşı verdiği bir savaşta. 22 oğlunu ve kızı Lavinia'yı kaybediyor bu uğurda. Hatta oğulları esir düştüğünde elini kesip gönderiyor oğulları serbest bırakılsın diye ama oğullarının başı gönderiliyordu. Yetmiyor Tamora'nın oğullarının tecavüzüne uğruyor kızı Lavinia. Bütün Roma'ya yayılınca bu durum, babası Titus tarafından öldürüp bir tepeye gömülüyor Lavinia. Aylar sonra o tepede bir çiçek büyümeye başlıyor ve o çiçeğe Lavinia ismi veriliyor. Daha sonra 17. Uluslararası İstanbul Tiyatro Festivali'nde seyretme şansım olmuştu oyunu.

Lisede ise çok sevdiğim Özdemir Asaf'ın şiiri olarak duymuştum Lavinia'yı. Sonraları ise Feridun Düzağaç'ın bir şarkısıydı.

En acısı bir katliamla duymuştum Lavinia'yı. Bosna Hersek de katledilen ve mezarları bile bilinmeyen binlerce insanla.

Anlatılan odur ki Sırplar 1995'li yıllarda yaptıkları katliamlarda yerleri belli olmasın diye Bosnalıları gömüp üzerine de metal kapatıyorlarmış bulunmasınlar diye. Lavinia adı verilen ölüm çiçekleri ya da bilinen ismiyle misk çiçekleri bu toplu mezarların olduğu yerlerde yetişmeye başlamış doğal gübreli toprakları severlermiş çünkü. Bosna da mavi kelebekler ise hep kıymetli topraklarda yetişen bitkilere konarmış. Yapılan araştırmayla kelebekler takip edilip çiçeklerin bulunduğu yerler kazılarak toplu mezarlara ulaşılmış.

Aşı için gittiğim hastanenin bahçesindeki arabada duydum bu şarkıyı ve sayesinde hatırladım bugün Lavinia günü olduğunu.

Kitabın bir yerinde Titus'un kardeşi Markus bir sinek öldürür ve Titus bu eyleme karşılık olarak;

"Zulüm manzaraları görmekten usandı gözlerim "der.

1590'lı yıllarda yazıldığı öngörülen eserden 2021'li yıllara. Zulm gören kişiler değişse de hala zulm hakim yeryüzüne ve gökyüzüne.

Tıpkı eserde de dediği gibi Shakespeare 'in:

" Terras Astraea reliquit: remember it. Marcus, justice is gone, she ran away. Sirs, pick up your weapons. You, cousins, will go around the ocean and cast your nets; perhaps you can catch her in the sea. But there’s just as little justice there as on land—so never mind.

(Yeryüzünü terk etti adalet tanrıçası)

Dinlemek için;

Büyük Saat - Turgut UYAR ( Syf. 576 )

Herkesin hayallerinin bir rengi vardır ya benimkisi de “Mavi”.

Mavi olan her şeyi sevmem de bundan sanırım. Yeni bir şey satın alacaksam ilk baktığım rengidir Mavi. Bir resim çiziyorsam elime aldığım ilk boya kalemi kesinlikle Mavi’dir. Su içmek için elimin uzandığı bardak bile. Hayatıma ne kadar Mavi sıkıştırırsam o denli mutlu olmamdan belki de. Hep ne kadar eksikse Mavi, o kadar çok yerleştiriyorum hayatımın değişik evrelerine.

Koyu Mavi bir gece, Mavi bir gökyüzü ve masmavi bir deniz. Tıpkı safir gibi, akuamarin ya da opak bir lapis lazuli.

Derinliği huzur veren renktir Mavi, dalgaların getirdiği deniz kokusu gibi. Her dalga, getirdiği huzurla insanın benliğindeki karamsarlığı takas yapabilme gücüne sahip üstelik.

Kimi zaman heyecan sebebidir, Mavi sulara Üsküdar Vapuru’ndan atılan simitleri kapmak için yarışan martıların sahip olduğu gibi. Sonunda o simiti kapıp kapmayacakları belli bile değilken inatla ve inançla kanat çırpmak gibi.

Kimi zamansa endişe. Elindeki papatya dolu Mavi çini vazosunu düşürüp kıran bir insanın yaşadığı kadar. Kaybettiği vazosu, kırıklar arasında kalan papatyalar ve her bir parçası etrafa dağılmış tehlike arz eden Mavi. Her bir parçanın toplanması gerektiğini ve artık o Mavi’nin olmadığını bilmek, eline batacağını bile bile her bir zerreyi temizlemeye çalışmak. Kırıklar arasında kalan papatyalar mı ? Onlar da vazonun bedeliydi belki de.

Çok az gözyaşıdır Mavi. Soğan soyarken yaşaran gözler gibi. Bir parça soğan altı üstü ama gözyaşına sebep olabileceğini hatırlayıp ona inat gülümsemeye çalışmak. Ne kadar gözyaşına sebep olsa da ondan daha güçlü olduğunu ve pes etmeyeceğini bilmektir belki de. Evet, soğanla inatlaşmaya engel değildir Mavi sevmek. (:

Umuttur Mavi. Sakin, huzurlu ve tebessüm sebebi. 

Bol Mavi geceler diliyorum kendime, daha fazla Mavi dolu bir sabaha uyanmak ümidiyle.

Şuraya bir adet Mavi düşüyorum, sevenlerine.