Sad Girl

Czasami czuję się jak opuszczony cmentarz. Wszystko jeszcze stoi na swoim miejscu, ale życie dawno przestało tu zaglądać. Została tylko cisza... i echo paniki.

Nie masz pojęcia, ilu ludzi patrzy na ciebie z podziwem, podczas gdy ty widzisz w sobie tyle niedoskonałości.

Ciężko jest przeżywać żałobę po kimś kto jeszcze nie odszedł, ciężko jest się cieszyć chwilą gdy myśli ważą tonę a oczy zachodzą łzami.

Z moich największych życiowych przewinień najgłupsze było myślenie, że ludzie okażą mi taką miłość i troskę, jaką otrzymali ode mnie.

Jesteśmy pierwszym pokoleniem które usłyszało "nie przesadzaj" i późnej zapłaciło za terapię, żeby się dowiedzieć że jednak przesadzało za mało

Myśl o własnej śmierci mnie nie przeraża. Przeraża mnie myśl, że będę musiała stanąć nad grobem kogoś, kogo kocham.

To zabawne, jak ludzie potrafią mówić o Tobie źle tymi samymi ustami, którymi kiedyś prosili Cię o przysługę.

Ludzie którzy Cię skrzywdzili, zawszę będą myśleć, że Twoje wpisy są o nich.

Są dni, w których bardziej tęsknimy za chwilą niż za człowiekiem.

Każdy nosi w sobie wszechświat, którego nikt nigdy nie zobaczy w całości.

Widzę społeczeństwo, w którym każdy próbuje naprawić swój wygląd, a nikt nie próbuje naprawić swojej duszy.