Sizin o zayıf noktalarından vurup nasılsa bana ihtiyaç duyar diye onca korkunun çaresizliğin içinde tek başına bıraktığınız insanlar daha güçlü ayağa kalkıp gittiler. çünkü muhtaç olunmadınız, sadece sevildiniz.

Siz var ya insanı hiç istemediği şeylere yapacak raddeye getirir sonra da sen busun dersiniz.

sohbet sırasında bi arkadaşım demişti "birini kaybettiğin gün en kötüsü değil esas enkaz ondan sonraki günler"

Sırtüstü kalmış kaplumbağa gibi hissediyom ya gökyüzünü görmek mutlu ediyo ama yürümek  de istiyorum.

Uzun zamandır kendimi kendim gibi hissetmiyorum mesela , değiştiğimi alıştığımı görüyorum ve eski neşem de kalmadı gülesim gelmiyor artık hiç bir şeye , üzülesimde gelmiyor , olay oldu mu durgun bir şekilde bakıyorum insanlara sanki hiç bir şey olmamış gibi. Sonra çekip gidiyorum nasıl insanlar hayatımdan bir zamanlar çekip gittiyse bende gidiyorum. İhtiyaç duymuyorum insanlara mutlu olmanın başka yollarını da aramayı bıraktım. Sadece tek yapabildiğim şey oturup dışarıyı izlemek. Ama bazen dışarıya baktığımda etraftan tiksiniyorum. İnsan topluluklarından tiksiniyorum. İnsanları gördükçe tiksinme duygusunu daha çok içimde hissediyorum. Midem yanıyor. Acılar belki hissettirmiyor içimdeki yaraları ama kabuk bağlayan yaranında bir gün yeniden kanayacağını düşünüp korkuyorum. Ama şuan da tek yapabildiğim tepki vermemek. Hiç bir şey hissetmemek. Bazen iyi geliyor bazen de hislerimi özlüyorum. Ne diyebilirim başka size hissiz olmak kötü mü iyi mi siz karar verin. Sizi yaralayanları kırmayı bilin kaybetmeyin duygularınızı. Çünkü duygular önemli sanırım.

Stratosfer dedikleri şey, dünyanın hüzün katmanıdır mesela. Ozon tabakasını delen de kimyasallar değil, gözyaşlarıdır.

Küçükken düştüğümde annem gelip sarmalayana kadar ağlamazdım. Nasıl ki yanıma gelir beni sımsıcacık göğsüne basar , işte o zaman gözümden yaşlar boşalırdı. İnsan ne garip değil mi? Ne acınası bir zavallı.. İşin kötü tarafı acıyanı yok. Acımak için bile anlamak gerek. Anlayan insan istiyorum. Annem gibi anlayan. Yaralarımı göğsü ile saran annem gibi.

Sokaklara priz konulsun artık.

sevsen beni. gözümün içine baktığında kendini kaybedecek kadar çok sevsen. nefes almak gibi olsam senin için. öyle sevsek ki, “seni seviyorum” cümlesi anlamını yitirse. gülen gözlerin, gözlerimin tam içindeyken çeneni ısırarak anlatsam seni sevdiğimi? ve anlasan. cevap versen; sarılıp kokumu ilk kez nefes alıyormuşçasına içine çekerek? ve anlasam. bir evimiz olsa seninle. bilirsin, vanilya kokulu. kapısında turkuaz bir saksı ve beyaz çiçekler olan bir ev. o eve girmek için saatleri saysam. hep o anın enerjisiyle geçirsem günü. ve girsem. vanilya kokusu. saat aynı, altıya çeyrek kala. gelsen… sütlü kahveler yapsam sana. önce kahveyi koklasan,sonra beni. kafanı boynuma sokup öpsen, öpsen? kaçıp kurtulsam sonra kollarından? “acıktım!..” diye bağırsam. belimden sarılsan yine, “şımarma da makarnaları getir,” desem gülüşümü saklayarak. makarna yapsak birlikte. o mutfak makarna değil, huzur koksa ama. öyle ki ahşap beyaz iskemlelerinde bile oturanın gözlerinin içi parlasa. şarabımız olsa bir şişe, ama karadut. en sevdiğimizden? onu içip bir film izlesek seninle? filmdeki londra'da tanışıp paris'te evlenen o çifte baksak, sonra sağımıza çevirsek kafamızı ve o kocaman mavi çerçevedeki siyah beyaz resmimize baksak bir de. “en güzel aşk filmi biziz!” desek aynı anda. dudakların bir kez daha benim olsa; kanıtlarcasına,ispatlarcasına bu aitliği. bu eve, duvarlara, krem rengi o koltuğa, yanımızdaki sehpaya uzatsam kolumu, ekoseli battaniyemizi alsam. “adım atmaya üşeniyorum?” desem fısıltıyla. “burada uyusak?” aynı ses tonuyla cevap versen,“sarılacaksak, farketmez.” orada o koltukta uyuyakalsak birbirimizin nefesiyle. ve ertesi güne senin ellerini yüzümde hissederek başlasam… güzel olmaz mıydı?

"Boşversene dedi kadın. Boşver hayat yalandan ibaret. Seni sevdiğini söyleyenler elbet bir gün gidicek. Seni sevdiğini söyleyenler sen öldükten bir müddet sonra mezarına bile gelmicek. Sana sevdiğini söyleyenlerin aniden hayatından çıktığında bir müddet sonra hiç olmamış gibi olucaksın. Boşversene, aslında sen bir hiçsin dedi kadın gözünden bir damla yaş düşerek"