m

Ayşegül biz seninle bir çift değiliz, tekiz tek; aşk dediğin öyle iki kişiyi kaldırmaz, sen anlamazsın.

Hayatımın ışığı, kasıklarımın ateşi, günahım, ruhum.

Alkollü zihnimin dahi kavrayabildiği bir gerçekti ki ben, bir adamı öpmüştüm ve bu dudaklardan ayrılınca ne olacağını dahi düşünmemiştim.

Sen benim; duygusal yaratılışım, en ufak şeyi kafaya takışım, kolay unutamayışımsın ve bundan bir türlü sıyıramayışımsın. Sen benim; sonsuz sadakatim, merhametim, hissiyatim, şefkatimsin ve aman diye yüz çeviremeyişimsin.

Çünkü ben diğer kadın olmak için doğdum. Kimseye ait olmayan, herkese ait olan. Hiçbir şeyi olmayan, her şeyi isteyen. Her deneyim için ateşi ve özgürlük için bir saplantısı olan.

Sansür. Bence herkes sansürlenmeli. Devlet sadece televizyonları, radyoları, gazeteleri değil dergileri hatta düşünceleri bile sansürlemeli. Ya herkesin kendi düşüncesine sahip olması ne demek ya! Manyak mıyız biz? Hatta etrafta bence otosansür ajanları dolaşmalı.

Bence radyo cezaları yetmez ya. Düşüncelere de ceza kesmeliler. Kadın mı düşündün, bin dolar. O kadınla seks mi düşündün, iki bin dolar.

Bu şehvet ikimizin de paylaştığı bir yük, iki günahkâr yalnız bir duadan kefaret olamaz.

Ne ölüm, ne de hayat! Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda. Hiçbirinin eli bana değmiyor. Çünkü ceplerimde hiç olmadıkları kadar. Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi. İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım. Bütün hayat bir ilüzyon. Benim gibi,