bir adım atsam tökezleyecek gibiyim, bu yüzdendir yerde sürüklenişim. ayağa kalmaya da mecalim yok zaten. ben böyle iyiyim. dizlerim yara bere içinde sızlıyor ama yemin ederim acısı hoşuma gidiyor. daha çok acısın istiyorum. acıtıyorum da. şiirler yazmıyorum ben, şiirleri tükürüyorum. her mısrasına kendimi asıyorum. hissedemediğim şarkıda ağlıyorum. ben kendi sonumu yaratıyorum. ve kendime elveda diyecek gücüm yok. benden bu kadar.

Tavanla bakışılan yavan saatler.

cam çerçeve indirmelik hisler yokluyor seni, sense oturup bir sigara daha yakıyorsun.

yüzün ise sigara değil, bir ömrü yaktırırdı.

bir veda hüzünlü , bir veda ağarır. bir veda kasveti üstüme bulaşır.

köksüzüm. ilk rüzgarda uçacak kadar bağlı değilim hiçbir şeye.

“şimdi ben burdayım ya.. olmayabilirim az sonra. her şeyi yüzüstü bırakabilirim. bırakabilir miyim dersin?”

senin veda olarak saydığın her cümle benim nefesimi kesti, bilmiyorsun.

bu, annemin kucağına sığınmak isteyecek kadar büyük bir yangın değil. bu, annemin kucağına dahi sığınmak istemeyecek kadar büyük bir yangın.