I’m not ya type, leave me alone

öyle işte münevver, sana pencere açılır ben göğün altında dahi nefessiz kalırım.

ne kadar çıksan da evden, içinde dört duvar.

Solmuş olsa da kalbim, yeşereceği günün umuduyla atmaya devam ediyor.

Göç benim içimde, nereye gitsem varamadığım yerdeyim.

“dünden kaçacağız diye yarınımızdan da olduk fikret. bu ne iştir böyle?”

onun iki dudağı arasında başladı ve bitti benim her devrimim.

Parçalarımı toplamakta zorlanıyorum ve içim bomboş sanki

İçimde bir şeyler çoraklaşırken farkına bile varmayıp bir damla su olmayanların bahçesine çiçekler ekmek zorunda değilim

bomboş hisler ve bir kez yüzüm gülsün diye feda ettiğim boktan kalbim.

“şu dünyada ne yaparsam yapayım yerimi ve olduğum şeyi yadırgıyorum bu hiç olmanın en uç noktası, dahası yok.”

hayatımı mahvetmek için de olsa aklımdasın.

benim de ağlamak istediğim şeyler birikti ama kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum didem, beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi de unuturum

Bize bizden başkası misafir gibi