☆

zaten ben hep bir insana bir şeyler hissetmenin acizlik olduğuna inanırım. belki de o yüzden kendimin bile aşamadığı duvarlarımın dibine resimler çizmekle yetindim.

ben derin bir yaranın en büyük iziyim.

RUHUMDA SÜREKLİ KANAYAN BIÇAK İZLERİ VAR

bir kez gülümseyemedim seni görmediğimden beri.

şimdi susmak için her yolu denedim ama ben yokken bile var gibi dinleyeceksin.

anneciğim senin ellerin yokken üşüyorum. senin o güzel suratın yokken ben hep ıssızım. seni çok özledim biriciğim. benim cennetim senin o iki dudağının arasındaydı.

NE HÂLE GELDİM NEREYE GİDECEK BU YOLUN SONU NERDEYİM

bir gece göz yaşlarım kuruyup kana dönüşene kadar ağladım. bilmiyorum o geceden sonra bana bir şeyler oldu. cansız kaldım. öyle avare kim ne der diye düşünmeden. öyle uzaktan baktığında ne kadar canımın yandığını anlayamayacak kadar üzülmekten bahsediyorum.

tanrım üstesinden gelemediğim bu acıyla daha fazla direnemiyorum.

küle döndüm ama saklıyorum yine kahrolduğumu sen ne anlarsın bir gün olsun dönüp baktın mı arkana bıraktığın yangına yakıp yıktığın evine dönüp baktın mı sen.