...

sikeyim hayatını da, hayalini de. şimdi oturup bir köşeye, sabaha kadar ağlamak istiyorum sadece.

benim hiç sığınacak limanım olmamış aslında. hatta arkamı yaslayıp rahatça ağlayabileceğim bir omuz da yokmuş. hiç sevilmemişimde. bir yerede ait olamamışım. kimsenin aklına ilk gelen kişide olmamışım. kimsenin önceliği, kimsenin canı ciğeride olmamışım. yapayalnız doğmuş ve yapayalnız büyümüşüm.

sustum, konuşmakla olmuyordu.

sustum, susmakla da olmuyormuş.

Sözcüklerin gizini çözmüş de sesini verecek yer bulamadığı için her şeyi göz bebeklerine toplamıştı sanki.

Kime ne kadar ihtiyacım olabilir ki anasını satayım, neyi birinin yardımıyla atlattım ben?

Ellerim tutulmayacak kadar yaralı benim, adım da bir şiirde geçecek kadar güzel değil.

bir uçurumun eşiğinde o kadar çok bekledim ki düşmeme gerek kalmadı.

"bir burukluk var. hep vardı. öyle alengirli sözlerle falan anlatmak istemiyorum. bir burukluk var. hep vardı."

ağırlığıyla göğüs kafesimi sıkıştıran bir kaç his var nasil başa çıkarım bilmiyorum.

çok mu ayıp hâlâ mutluluk istemek, neyse zaten hiç halim yok.

Kırıldım.

Ama sanırım bu kez biraz fazla.