İ’

Herkes bir anda yok olur.

içimde yıkılan kentler ve sürekli girdiğim döngüler

bir anıyı özlemek bir insanı özlemekten daha buruk

sen evini yaktın yüreğinin yangınıyla. beni içeride bıraktın. adımı unutsam, bu iki darbeyi unutmam.

Seni anımsatan şeyleri rafa kaldırdım fakat ben o rafı her gün siliyorum

korktum ama, seni uyandıramadım. çok üşüdüm, uyanırsın diye korkumdan sarılamadım. seni çok özledim ama, senin de vardır bir bildiğin diye kalk gel diyemedim. ellerim çok kanıyordu, bulaşır diye eline de değemedim. işte böyle zarar ziyanım, belki çok fenayım. hiç inkar etmedim bak, bir avuç kadarım. yine de diyeceğim şu ki istersen, sen de kabul edersen, bu bataklık, bu çıkmaz tehnalar; baştan aşağıya senin.

yemin ederim çok zoruma gitti ama kendimle bile konuşamadım.

hâlâ dönmesini dilediğin birini unutamazsın

ben ne yaptım diye hiç düşünüyor musun. ben bize ne yaptım, bizi bu hale nasıl getirdim diye soruyor musun hiç kendine. biz seninle bir kuyuya düştük ve sen sadece kendini kurtardın. bu acımasızlığınla yüz yüze geliyor musun hiç.

nasır tuttu gülen yanlarım.

geldiğim nokta gidişinin üzerime attığı toprağı taşıyor.

Göğsümün tam ortasında terk edilmiş kuş yuvası..

Öğret bana nasıl unutulur düşünmek? *

Büyüdüğüm şehire bile yabancı bakar oldum, gözlerimse kanlı biraz, ellerim titrek, soluklarım düzensiz.'

insan memleketinden böyle sürgün edilir mi?

eğer bu yolun sonunda seni göğsümde dinlendireceksem,beklemek güzel

ölü ruhumdan çok yoruldum.