Untitled

Τη πρώτη φορά που τα σώματα μας έγιναν ένα

Δεν ένιωσα ποτέ τόσο ^ένα^ με κανέναν

Ίσως να ήταν αυτό το μοναδικό αίσθημα

Που το νιώθεις μια φορά

Που νιώθεις ότι κουμπώνεις με τον άλλον τόσο τέλεια

Που στο τέλος αυτή η τελειότητα

Μας έφερε στην αβεβαιότητα

Που υπέγραψε το τέλος

_κανένας_

"Bu karlı kış gününde.

Güngörmüş dağlara karşı

Sımsıcak öpüşürdük sarılıp birbirimize.

Sevgilim, yanımda olsaydın keşke!"

να περιπλανηθουμε ανάμεσα σε άγνωστους,

να ακούσουμε λιγάκι μουσική και να φάμε τόσο πολύ που να μην μπορούμε να σηκωθούμε από την καρέκλα.

Να ζηλεύω που σε κοιτάνε καθώς προχωράμε μαζί,

και ταυτόχρονα να υπερηφανευομαι γιατί είμαι εγώ αυτή που σ'εχω.

Ήθελα μόνο μέρες χαρμοσυνες και καλά μαντάτα,

ήθελα να μου γελάς και να σου γνεφω κοιτώντας σε.

Να μπορώ να σου αφηγηθω το ποια ήμουν πρώτου σε γνωρίσω,

χωρίς να φοβάμαι πως θα με παρεξηγήσεις.

Ήθελα να με φλερτάρεις με κάθε ευκαιρία και εγώ να σ'το ανταπωδιδω.

Ήθελα να μ'αγαπας με τρόπο ποιητικό,

και να μου δίνεις έμπνευση για να σου γράφω.

Και 'κείνη η βολτα που τόσο ήθελα,

Και τα γράμματα που δεν σου έγραψα,

Δεν ήταν ότι ζητούσα πολλά.