.κανένας_

Αυτό είναι το δεύτερο μας

Να το ακούγαμε μαζί

Οπως τότε

Πανσέληνος Πειραιάς κάτω από την σκηνή

Αγκαλιά

Οσο και αν η καρδιά παύει να πιστεύει

Οσα χιλιόμετρα και αν είσαι μακρυά

Οσα σε αγαπώ έχεις πει και πόσα από αυτά πιστεύεις

Θα είμαι κάπου τριγύρω σου να περιμένω σιωπηλά

Ότι η γυναίκα που είδα στο δρόμο και έκλαιγε με λυγμούς

Τώρα κάπου είναι και γελάει με την ψυχή της

Το κορίτσι που πήγε στη μαμά του χαρούμενο χοροπηδώντας ότι βρήκε τα αγαπημένα του παπούτσια

Τώρα με την ίδια χαρά τα φοράει και τρέχει στους δρόμους χοροπηδώντας πηγαίνοντας στους φίλους του !

Θα ήθελα να πιστέψω και πιστεύω ότι

η λύπη μένει στιγμιαία

Και η χαρά σημαδεύει στο παντοτινά

Κάποιες φορές , αναζητάς αυτή τη στιγμή

Θα σε ξέχναγα

Πίστευα βασικά έλπιζα ότι με το να μην μιλάμε

Θα ξέχναγα και την φωνή σου

Αλλά όσο περνάει ο καιρός

Σε βλέπω και σε ακούω παντού

Στον οποιοδήποτε

Οπουδήποτε

Και αυτό το αίσθημα

ότι σε άκουσα

ή σε είδα

μου προκαλεί πάντα

το ίδιο χτυποκάρδι

Να πεις ένα •ευχαριστώ πολύ• και ένα •σε κλείνω τώρα έχω δουλειά•

Αντί αυτού επέλεξες να μην απαντήσεις ποτέ

Και να τα περιπλέξεις όλα πάλι μια μέθοδος που χαρακτηρίζει τόσο την μεθοδολογία σου

Δεν ξέρω πραγματικά γιατί δυσκολεύουμε τη ζωή μας

Γιατί τοποθετούμε εμπόδια

Γιατί γινόμαστε τα εμπόδια

Γιατί απορροφiόμαστε από έναν εγωισμό

Γιατί γινόμαστε ο εγωισμός

Γιατί είμαστε η πέτρα

Που δένουμε στο λαιμό μας

Πριν το πνιγμό ;

Θα κομματιάσω την καρδιά μου

για να μην σε ξανά αγαπήσω

Αν χρειαστεί

Θα ξεριζώσω την ψυχή μου

Για να ξεχάσω το όνομα σου

Αν χρειαστεί

Θα κόψω τα πόδια μου

Για να μην σε ψάξω

Αν χρειαστεί

Θα δεθώ σε βουνό

Για μην σε αγκαλιάσω

Αν χρειαστεί

Τα αυτιά μου με κερί θα βουλώσω

Για να μην χορέψω πίσω από την φωνή σου

Αν χρειαστεί , θα κάνω

Το Οτιδήποτε

Αλλά αν το χρειαστείς

Εγώ θα είμαι εδώ

Και ας μείνω χωρίς καρδιά

χωρίς ψυχή

χωρίς χέρια

χωρίς πόδια

Ενας αέρας θα με φέρει κοντά σου

Εστω για αυτή τη στιγμή

που ακόμα και ο ίδιος εαυτός σου σε παράτησε

Θα σε ανασαίνω

σε ακόμα ένα στενό δίχως ομπρέλα έχω ξαπλώσει

Κάπου βραδιάζει μα κάπου θα έχει ξημερώσει

Και μέσα στην νύχτα σου βυθίζομαι με στοργή

Μου έμαθες να συνέχομαι

Σου έμαθα να ελπίζεις

Μου έμαθες να περιμένω

Σου έμαθα να αγαπιέσαι

Μου έμαθες να απεχθάνομαι

Σου έμαθα να ριζώνω

Μου έμαθες να ξεριζώνεις

Και είμαστε εδώ τώρα

να περιμένω με απέχθεια

Να κτυπήσει η ξεριζωμένη μου καρδιά

Τον προορισμό σου τον ορίζεις εσύ

Οπως και την διαδρομή σου

Χαράζεις πάνω στο χάρτη

Τη πορεία τη μοναδική σου

Κανείς άλλος στα βήματα σου

Δεν έφτανε μέχρι εκεί

Και κανείς με βάση τα σχέδια σου

Δεν έχει φτάσει

Να έχεις πυγμή και δύναμη

Και να κοιτάς ψηλά στο ουρανό

Κάποιο αστέρι ανάμεσα μας

Σε ψάχνει για οδηγό

Να θυμάσαι μόνο όσους σου στάθηκαν

Και όσους σε πέταξαν από το γκρεμό

Και να τους λες ευχαριστώ

Γιατί χωρίς αυτούς

Δεν θα είχες φτάσει ποτέ ως εδώ

Μερικές φορές ξεκουρδιζομαι

Διαγραφή όλα

Και πραγματικά σε σκέφτομαι με κομμένη ανασα

Ξεχνάω-επανέρχομαι μα κουρδίζομαι ξανά

Στη πραγματικότητα χωρίς εσένα