Kati Thelw Alla Den Kserw Ti

Μα να ‘ταν πάλι εκείνη η ώρα της αυγής που ξύπναγες στο πλάι μου

Ήθελα απλά να σου πω ότι δεν είμαι καλα μακριά σου .

Πως προσπαθώ να βγαίνω από το σπίτι,

να διασκεδάζω με παρέες,

να πηγαίνω στην θάλασσα.

Μα η σκέψη μου καταλήγει συνέχεια στο ότι

όλα θα ήταν πολύ πιο όμορφα αν ήσουνα εδώ.

Τα βράδια με πιάνει κόμπος στο στομάχι.

Καμία φορά ξεχνιέμαι και νομίζω πως κοιμάσαι δίπλα μου .

Και τότε,

έστω για μερικά δευτερόλεπτα,

αισθάνομαι ξανά ολόκληρη,

αισθάνομαι ξανά εγώ.

Μέχρι να απλώσω το χέρι μου για να αγγίξω την πλάτη σου

και να συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά την απουσία σου.

Εχουν περάσει πάνω από τρεις μήνες και δύο εβδομάδες

που έχω να σε ακούσω να μου λες ότι είμαι όμορφη.

Η πόσο μου πάνε τα μαλλιά μου λιτά,

Η οτι μ’αγαπάς.

Και έχω ξεχάσει σχεδόν ,

Πόσο όμορφα με διέλυαν κάθε μια από αυτές τις λέξεις

και πόσο λάτρευα να σε ακούω να τις λες.

Έπειτα ,

μου πες φεύγοντας πως έτσι είναι οι σχέσεις.

Έμεινα να σε κοιτάζω με το στόμα ανοιχτό .

Ακύρωσες κάθε τι που ζήσαμε ,μονάχα με μια πρόταση.

Γιατί μεχρι εκείνο το δευτερόλεπτο πίστευα με κάθε σπιθαμή της ψυχής μου,

Πόσο λυπάμαι,

τα χρόνια που πήγαν χαμένα,

πριν να γνωρίσω εσένα,

που πρόσμενα καιρό…

Και πόσο φοβάμαι,

πώς ίσως μια μέρα ,σε χάσω.

Άστο πια,μου το χάλασες.

Και αν το θες,δεν φταις.

Ημουν από αυτές,

Που τις διώχνουνε,

Το φανταζόμουν αλλιώς αυτό το καλοκαίρι.

Ήρθες και μου ‘δωσες ζωή, μόνο και μόνο για να μου κόψεις την ανάσα φεύγοντας.

Γδάρηκε το δέρμα μου,

βράχνιασε η φωνή μου,

σχίστηκαν τα σωθικά μου...

Έτσι θα περιέγραφα την απουσία σου αν τολμούσε κανείς να με ρωτήσει.

Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο βάρβαρος τρόπος να λεηλατήσεις την ψυχή κάποιου,

από το να τον πείσεις πρώτα να αφήσει την πανοπλία του στην άκρη.

Δεν ήμουν αδύναμη, ούτε μόνη βρέθηκα,

ούτε καν αφελής.

Έρχεται καλοκαίρι. Το κρατάω για χάρη σου. Όχι στις μέρες. Στο δέρμα. Εκεί που ο ήλιος καίει και εσύ με φιλάς.

εκεί που συνήθιζα να γελάω σαν παιδι,

τις νύχτες που καμιά γωνιά του κόσμου δεν με χώραγε,

σε εκείνο το μέρος λοιπόν , απόψε,

ένιωσα ξένη.

Μόνη.

Ανεπιθύμητη.

Στο σπίτι που συνήθιζα να ονομάζω σπίτι μου.

Στον άνθρωπο που συνήθιζα να αποκαλώ δικό μου.

Δεν μου άνοικε τίποτα πια.

Ακόμη και ο εαυτός μου,

αυτός που θα ‘πρεπε να ‘ναι ένα μαζί μου,

ακόμη και αυτός σταμάτησε να με αναγνωρίζει.

Και περνούσαν από μπροστά μου σκιές,

φλασιες,από γέλια και χαρές σε εκείνο το κρεβάτι,σ’εκείνη την κουζίνα,το χολ,το σαλόνι.

Σ’εκείνο το στήθος,τον γοφό,τον μηρό,το στέρνο .

Σ’εκείνες τις στιγμές ,

που δεν είχε σημασία τίποτα άλλο

και γιατί να είχε άλλωστε;

αφού εσυ με αγαπούσες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που με διώχνουν από κάπου,

αλλά είναι η πρώτη φορά που δεν το περίμενα.

Δεν είχα φυλαγμένο ασσο στο μανίκι μου βλέπεις,

επέλεξα να σου δωθω ολοκληρωτικά -άνευ όρων,

εφόσον μ’είχες πείσει πως άξιζε το τίμημα.

Ήσουν ο άνθρωπος μου,

μέχρι που σταμάτησες να ‘σαι.

Και εγώ ήμουν ολόκληρη,

ώσπου έμεινα μισή.