View from my fish bowl

November 23, 2009. Limampu’t walong katao ang pinatay sa ibabaw ng isang burol sa bayan ng Ampatuan sa Maguindanao. Tatlumpu’t isa dito ay mga media personnel. Ang iba naman ay human rights lawyer at mga babaeng kabilang sa pamilyang Mangundadatu. Limang taon na ang nakalipas, wala pa ring hustisya na nakarating sa mga namatay at namatayan.

Limang taon na ang nakalipas mula ng sinabihan ka nya ng: “I need space. I’m sorry. It’s not you, it’s me.” Tapos two weeks later, nakita mo syang may bagong kaholding hands sa may Megamall. Ugh. Ang sakit. Ang sakit. Sakit. Galit na galit ka noon. Handa ka nang pumatay.

Limang taon na ang nakalipas, Limampu’t walong tula, kanta, at kwento na ang nagawa mo tungkol sa kanya. Tatlumpu’t isa dito ay may temang “sana ako nalang, sana tayo nalang ulit.” Ilang araw nalang ikakasal na sila, Nanghihingi ka pa rin ng hustisya.

September 26, 2009. 400 mm ng ulan ang bumuhos sa loob ng anim na oras na Nagdulot ng malawakang pagbahang naka-apekto sa Halos apat na milyong tao.

400mm na rin ng luha ang tumulo sa mga mata mo mula nang iwan ka nya. Mukha ka nang panda. Hindi yung cute na panda ha. Yung pangit. Kung meron man nun. Sa laki ng eyebags mo sa kakaiyak, Nangako ka sa sarili mong magpapaganda ka. Kasi kapag gumanda ka tiyak na babalik sya.

Apat na milyon na ang nagastos mo sa pagpapaganda, hindi pa rin sya bumabalik. Sana kumain ka nalang. Nagtravel. Nagvolunteer para tumulong sa mga nangangailangan. Ganun. Sumaya ka pa siguro.

2013 noong tumama ang bagyong Yolanda sa kalakhang Visayas. Mayroon itong windspeed ng 315 kms per hour. 6,340 ang namatay dahil sa matinding storm surge na dala ng bagyong ito na hindi nila napaghandaan.

Nung gabing iyon nakita mo ang tweet ni Ultimate Pag-Ibig na Magvovolunteer daw sya sa so and so relief center with his bros. So punta ka naman dun. Nakaposturang wari mo’y pupunta ka sa isang piging.

Pagkatapos ng tatlumpung minuto, Hindi pa rin dumarating si Ultimate Pag-Ibig. Kaya galit na galit kang umalis, 315kms per hour kung susukatin ang bilis. At bumulusok na parang storm surge sa Forever 21 Dala dala ang credit card ni Daddy. Lampas 6, 430 ang nacharge mo noong araw na yun.

Nagalit ang tatay mo sa laki ng ginastos mo. Katumbas na raw yun ng grocery nyo para sa dalawang linggo. Akala nya ipambibili mo ng idodonate sa nangangangailangan Kaya game na game syang ibigay. Andami daming nagugutom. Pero interesado ka lang pala sa vo-landi! Volunteering while landi-ing.

Sa galit nya tinanggalan ka nya ng cellphone at privilege lumabas ng isang buwan. Kung makareklamo ka kala mo’y political prisoner ka noong panahon ng Batas Militar. Sumulat ka rin ng mga tula at kwento tungkol sa freedom Ala- Ninoy at Joma. Noong natapos ng isang buwan, nagpasaboy ka rin ng yellow confetti palabas ng bahay Ala- EDSA 1986.

Sinulat ni Rizal sa isa sa kanyang mga tula na “Ang kabataan ang pag-asa ng bayan.” Naniniwala pa rin ako dun. Wala man tayo sa panahon ng pagsakop ng mga Espanyol O sa diktadura ni ginoong Marcos, Kaliwa’t kanan pa rin ang isyu sa ating bayan. Napakarami pa ng ating kailangang bunuin.

Kaya kilos.

Dalia: When you talk about oppression, when we talk about oppression, I think that the concept’s really important and interesting because oppression means the taking away of someone’s power, right? What a hijāb does is it basically privatizes women’s sexuality. That’s essentially what is does. So what are we saying when we say that by taking away or privatizing a woman’s sexuality, we’re oppressing her? What does that mean, what is that saying about the source of a woman’s power?

Trevor: We’re saying that a woman is only strong if she’s sexy in public?

she was a gull

he was a buoy