Sickalienn

Τόσο εύκολα αλλάζεις γνώμη ;

Αναρωτιέμαι

Εάν έφταιγα εγώ

Η φωνή μου τρεμοπαίζει

Τα μάτια μου δακρύζουν

Με αγάπησες ποτε;

Οι σκέψεις δεν σταματάνε

Τα βράδια δεν περνάνε

Κάθομαι και γράφω

Κρυβεις τον ηλιο δε το βλεπεις?

Κλεινεσαι εκει μεσα και περιμενεις

Και τι περιμενεις αληθεια?

Η ζωη σου ειναι εξω απο αυτα

Η χαρα σου ειναι εξω απο αυτα

Η δυστηχια σου ερχεται σιγα σιγα με το να περιμενεις καποιον να σου φερει ευτυχια

Γινε η ευτυχια σου επιτελους

Στηριξου σε εσενα, οχι στους αλλους

Μαθε να εκτιμας πρωτα απο ολα εσενα

Και μετα ισως να μαθεις να εκτιμας καλυτερα και τις συναναστροφες σου

Μαθε να δινεσαι εκει που σου πρεπει

Και κανε και καμια αγκαλια, μη στεκεσαι εκει περα σαν το κουτσουρο

Ξανά και ξανά

Θα κρύβομαι πίσω από τους τοίχους που με βοήθησες να χτίσω

Θα υποκρίνομαι ότι όλα είναι καλά

Ότι δεν σε θέλω

Και έτσι θα σου λέω ψέματα

Ξανά και ξανά

Για να αμυνθώ

Και δεν πρόκειται να σταματήσω

Χτίζω τον τοίχο μου όλο και πιο ψηλό

Φοβάμαι

Σε θέλω αλλά φοβάμαι

Και λέω ψέμματα 

Ξανά και ξανά

Ότι δεν σε θέλω. Ότι όλα είναι καλά. Ότι τα κρύα αυτά βράδια δεν σε σκέφτομαι. Ότι δεν σημαίνεις τίποτα για εμένα. 

Τα λέω με την ελπίδα ότι θα τα πιστέψω

Αναγνώρισα την σύνδεση μας

Δυο κόκκινες κλωστές

Σαν αυτόν τον ιαπωνικό μύθο

Το πεπρωμένο μας ένα

Περίεργο το πως κάποιος που γνώριζες τόσο καιρό

Καταλήγει να σημαίνει τόσα πολλά για σένα 

Δεν είχα κάποιο απώτερο σκοπό το υπόσχομαι,

Πέρα από το να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Απαντάω με ψέματα κάθε φορά που μιλάμε.

Γιατί η αλήθεια μου πέφτει βαριά.

Έτσι δικαιολογημένα κρύβομαι πίσω από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Ανισόρροπο.

Δεν μπορώ να ξεπεράσω τον φόβο μου.

Ούτε να αποκαλύψω τις σκέψεις μου

Μόνο έτσι γνωρίζω να προστατεύω την καρδιά μου.

Αν γνώριζες τους φόβους μου,

Τον λόγο που σου λέω αυτά τα ψέματα.

Ίσως και να καταλάβαινες

Ότι λέω ψέματα για να προστατευτώ

Για να κρατήσω αυτό το κάτι που νιώθω για εσένα ζωντανό.

Γιατί φοβάμαι ότι όταν μάθεις την αλήθεια,

Αν θέλεις να γίνεις καλύτερος...

Τούτο προσπάθησε μονάχα.

Κοίτα μπροστά. Λύγισε. Κλάψε.

Μα σήκω. Πιο δυνατός αυτή τη φορά.

Ονειρέψου. Πολύ.

Μα μην αρκεστείς σ'αυτό.

Κάν'τα όλα πράξη.

Δεν είναι εύκολο. Πότε δε θα 'ναι.

Όμως τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς.

Κι εσύ είσαι δυνατός.

Για να τ'ονειρεύτηκες, έχεις τη δύναμη να τα πραγματοποιήσεις.

Εσύ είσαι ο ήρωας σου.

Δε χρειάζεσαι μπέρτες και υπερδυνάμεις.

Η ψυχή είναι η δύναμή σου.

Δείξ' τους για το τι είσαι ικανός.

Όχι άλλα λόγια..

Πράξεις. Μόνο πράξεις...

Το φως πάντα κερδίζει στο τέλος

Η αγάπη είναι φως κα επισκέπτεται μόνο όσους εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο σύμπαν

Φωλιάζει στις ψυχές όλων όσων περνούν τους χειμώνες τους υποφέροντας.

Είσαι γεμάτος αγάπη

Είσαι γεμάτος καλοκαίρια και χειμώνες που συνθέτουν τη ζωη.

Να ξερεις οτι πάλεψα με τους δαίμονες μου

Αλλα δυστηχως εχασα.

Να ξερεις οτι ειχα πολλες αποτυχιμενες προσπάθειες

Αλλα υποθετω τελικα τα καταφερα

Απεικονίζομαι την ελευθερια και την ανακούφιση που ενιωσα πανω στην στιγμη

Και εαν το αυριο ερθει χωρις εμενα

Να ξερεις οτι χαμογέλαγα οσο έτρεχαν τα δακρια μου

Ζηταω συγγνωμη που δεν περασαμε περισσοτερο καιρο μαζι

Καθως εσυ εισαι αυτος που μου εδινε νοημα στη ζωη.

Επομενως οταν ερθει το αυριο και δεν ειμαι εδω

Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχει κατι

Μεν συνεχιζω να αναρωτιεμαι

Τι, γιατί και πως

Ερωτήσεις που με κυνηγάνε.

Αλλα ακρη δεν βγαζω

Ακρη δεν πρόκειται να βγαλω

Ομως μου ψυθιριζει στο αυτι και αναρωτιεμαι

Και δεν μπορω να σταματησω να αναρωτιεμαι

Αγγιζει τα αδύναμα μου σημεια

Φέρνει φως στα μεγαλύτερα μου μυστικά

Ψιθυρίζω με τον θάνατο

Με εκβιάζει

Αναρωτιέμαι όλο και παραπάνω

Δεν μπορώ να βάλω στοπ στον εαυτό μου

Πρεπει να βάλω στοπ στον εαυτό μου

Χορεύω με τον θάνατο

Ή μήπως τελικά χορεύω μόνη;

Παλεύω με το μυαλό μου

Μια μάχη που δεν μπορώ να νικήσω

Μια μαχη που ίσως να μην θέλω να νικήσω

Μια αιώνια ιστορία

Μην τα κοιταξεις γιατι τοτε θα καταλαβεις τα ψεματα που σου εχω πει.

Μα σκοπος μου δεν ηταν ποτε να σου πω ψεματα

Και ζήτω συγγνωμη για οποιαδηποτε παραπλάνηση

Γνωριζω την ευθύνη που φερω για οποιαδηποτε συμπεριφορα μου

Για αυτο και παρακαλεσα να μην τα κοιταξεις

Γιατι τοτε δεν θα μπορω πλεον να σου πω ψεματα

Και εαν δεν μπορω να σου πω ψεματα

Θα καταλαβεις τι ανθρωπος ειμαι

Περα απο αυτο που βλεπεις

Περα απο την μασκα μου

Θα δεις τι ανθρωπος ειμαι

Και δεν θελω να φερω καμια ευθυνη

Και δεν θελω να παιξω κανεναν ρολο

Πανω στο λογο που θα φυγεις

Γιατι ξερεις και εσυ

Οσο καλα ξερω και εγω

Με θελεις ναι η οχι; 

Μια μονο λεξη

Κρυφα βλεμματα

Δυο ανθρωποι καθρέφτης

Τι υποκρίνεσαι, τι υποκρίνομαι

Βραδυ Οκτωμβριου

Δεν αντεχω αλλο

Ισως τελικα να εκανα και λαθος

Βραδυ Οκτωμβριου

Δεν ξέρω πια ποια είμαι

Δόλιο το τελευταιο μας φιλί

Μα συνεχίζω να υποκρίνομαι

Τα μάτια σου η μεγαλύτερη αποφυγή

Μήπως πρέπει πια να πάψω να υποκρίνομαι ;

Η ζωη μου τραγωδια

Σκηνοθέτης ο ιδιος μου ο εαυτος

Μηπως κανω λαθος;

Μηπως τα ψεματα σου ηταν τελικα η αληθεια;

Ισως ετσι η ζωη μου δεν θα ηταν τραγωδια.

Ενα παραμύθι

Βασισμένο πανω σε μια πραγματικοτητα που εγω εχω χτίσει

Μηπως ομως αυτο ηταν εξαρχης;

Μια δικια μου δημιουργία;

Φωτα, καμερα, action.

Main character εσυ

Δεν ξερω ποια ποιος εισαι

Ενδέχεται να είμαι μεγάλη υποκριτρια

Και αν αναρωτιέσαι γιατί

Ένα έχω μονάχα να σου πω

Είμαι υποκριτρια γιατί ξυπνάω με ένα χαμόγελο απλά για να πιστεύει ο κόσμος ότι είμαι καλα

Είμαι υποκριτρια γιατί όταν με ρωτάνε αν με απασχολεί τίποτα αυτό τον καιρό τους λέω ότι όλα είναι μια χαρά

Δυστηχως όμως δεν είναι ολα μια χαρά

Πεθαίνω

Πεθαίνω και δεν ξέρω πως να βάλω ένα στοπ στην υποκρισία μου

Πεθαίνω και δεν ξέρω πως να γυρίσω στους φίλους μου και να τους πως δεν είμαι καλά

Πεθαίνω και δεν ξέρω πως να πω ότι δεν Πεθαίνω

Όχι κανονικά τουλάχιστον

Γιατί ο άνθρωπος δεν πεθαίνει μόνο με έναν τροπο

Συνήθιζα να φοβάμαι τον θάνατο

Αλλά πλέον έχω μεγαλώσει αρκετά ώστε να ξέρω ότι κανένας μας δεν την γλυτώνει

Θέλουμε δεν θέλουμε

Αλλά φοβάμαι ακόμα

Όχι να πεθάνω

Αλλά να ζήσω

Γιατί θα πρέπει να ζήσω μέσα στην υποκρισία μου

Γιατί καθώς σας είπα πεθαίνω

Όχι κανονικά

Άλλο ένα βράδυ Παρασκευης

Άλλη μια καταιγίδα

Άλλη μια κακή σκέψη περνάει από το μυαλό μου

Όχι μην ανυσηχεις δεν το εννοώ

Η ίσως και να το εννοώ ούτε εγώ δεν ξέρω πλέον τι μου γινετε

Για άλλη μια φορά βρίσκομαι σε διλλημα ανάμεσα στο τι νιώθω και τι γνωρίζω

Βράδυ Παρασκευής

Ακόμα μια μέρα πέρασε

Ακόμα μια μέρα άντεξα

Δεν ζήτησα ποτέ πολλά

Η τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω

Απλά ένα χάδι

Απλά ένα φιλί

Η τουλάχιστον ένα νόημα ότι ανοικω

Αλλά είναι βράδυ Παρασκευης

Ευτυχώς δεν είσαι εδώ

Είναι βράδυ Παρασκευης και όσο και αν σε μισώ

Όσο και αν απεχθάνομαι την συμπεριφορά σου προς εμένα

Δεν ξεχνώ

Είναι Βράδυ Παρασκευής

Και κατάφερα να περάσω άλλη μια βδομάδα ζωντανή

Μία τελευταία ανάσα

Ένα δάκρυ ξεφεύγει από τα μάτια μου