make a difference

Sa tagal ko ng hindi nagsusulat, iniisip ko tuloy kung kaya ko pa ba, tulad ng pag-iisip ko kung kaya ko pa ba.. Kaya ko pa bang manatili sa tabi mo kahit iba ang nasa isip mo, Kaya ko pa bang tiisin lahat ng panlalamig mo, Kaya ko pa bang tagalan lahat ng pambabalewala mo sa mga efforts ko, Kaya ko pa bang magising bawat araw na hindi ako ang katabi mo, Kaya ko pa bang tanggapin ang mga paliwanag mong pawang kasinungalingan lamang at higit sa lahat Kaya ko pa bang marinig ang mga salitang "mahal kita" na pakiramdam ko'y matagal ng hindi para sa akin.

Ilang beses pa bang kailangang mawasak pa para tuluyang bumitaw na.

An Open Letter to the One that Got Away

Tell me how it is done.

It's just words, a statement (I love you, I like you). It's not enough and it will never be if you think that's all you need. What makes it enough, what makes it one is choice -constantly choosing to love. So, what are you gonna choose?

😆

Yung pakiramdam mo na wala ng may pakialam sayo, pero bigla siyang darating para mahalin ka ng todo todo.

Iba-iba lang siguro talaga tayo ng paraan kung paano magmove on. Magkakaiba ng bilis. Walang specific na steps. Depende sayo, kung gaano mo kabilis matatanggap yung sitwasyon. Depende kung gaano kalalim yung sugat. Minsan nga, akala mo move on ka na, yun pala hindi pa. But if there’s one thing I know about moving on, it is a choice. It’s a choice you have to make every day. Pwede kang manatili sa kahapon, o pwede namang sumabay ka sa agos ng buhay. It is and will always be your choice. 

Because of all the things that happened, “I learned to live half alive”. I just hope that “one day these tears, they will all run dry” and “I won’t have to cry.” Now, I think that “It’s probably better off this way” and  “there's nothing left to say, but goodbye.”

I’m okay, I’ll just pretend to be.

There’s always that one person that you think about whenever you need someone to talk to, that one person that you want to see when you are sad, that one person that you want to hug when you feel like your world is falling apart, that one person that you want to share all your happy moments with, that one person that has a switch to your mood, that one person that can make you feel good just by being there, that one person that can hurt you the most and that one person is you.

I’m letting you go so I can be happy. I’m letting you go so I can be free. I’m letting you go so I can sleep peacefully at night not thinking about the broken promises you’ve made. I’m letting you go so I can stop hurting. I’m letting you go so I can love myself better. I’m letting you go so I can finally start the new chapter of my life.

Sabi mo sa akin pag gusto kita makita, puntahan kita dito. And true enough nung pumunta ako dun, kahit ang tagal kong naghintay nakita kita.. I hugged you tight kasi sobrang miss na kita. We had played games and had fun. We talked for like forever. Sobrang namiss ko yun. Then suddenly, i heard someone calling my name, hinanap ko kung saan nanggaling yun. Pagbalik ko ng tingin sayo, wala ka na. Hinanap kita pero hindi kita nakita. Hanggang unti-unting dumilim ang paligid at...... Nagising ako. Panaginip lang pala. Bigla akong napaisip, kung pupunta kaya ako sa timezone, makikita kaya kita?

Ang pagkamit ng tagumpay ay tulad ng pagsakay sa tren. Sa simula, kailangan mong maghintay para makasakay ka sa tren na magdadala sa iyo sa iyong tutunguhin. Minsan akala mo ayan na pero hindi naman pala. Minsan, ipipilit mo ang iyong sarili para makasakay ngunit hindi ka pa rin makakapapasok. Minsan hindi dadating sa takdang panahon. Kailangan mo lamang magtiyaga, pasasaan pa't makakasakay ka rin. Masaya ang pakiramdam pag sa wakas ay nakasakay ka na ngunit hindi pala doon natatapos ang lahat. Masikip sa loob ng tren, lahat sila'y gustong makarating sa kanilang paroroonan. Pagbukas ang pinto, nariyan ang itulak ka ng iba para makalabas sila o itutulak ka ng iba para makapasok sila. Minsan pakiramdam mo hindi mo na kaya at nais mo ng bumaba sa susunod na istasyon. Hindi biro ang dinadaanan ng tren, madalas lubak lubak, minsan nama'y paliko liko. May mga pagkakataong matutumba ka. Kapag ika'y sinamang palad naman, masisiraan ang tren. Hihintayin mong maayos bago mo maipagpatuloy ang paglalakbay. Minsan hindi na maayos at kailangan mong bumaba at maghintay ng susunod na tren o maghahanap ka ng panibagong daan para makarating ka sa iyong paroroonan. Ngunit tulad ng lahat ng paglalakbay, ang lahat ng ito'y matatapos din. Ika'y makakarating din sa iyong patutunguhan. Tulad ng pagsakay sa tren, ang paglalakbay tungo sa pagiging matagumpay sa buhay ay hindi ganoong kadali, madami kang pagdadaanan na pagsubok. Minsan ay matutumba ka, madadapa at tila susuko. Pero tulad ng paglalakbay sa tren, lahat ng pagsubok at paghihirap ay matatapos din. Pagtiyagaan mo lang at siguradong tagunpay ay makakamit din.