iki gözüm

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı..

Bir boşluğun içindeyim. Ne boşluktan kurtulabiliyorum ne de boşluğu doldurabiliyorum..

Aşk deniyor buna öyle mi? Ben aşka nasıl inanayım? Kendimi senin yanına nasıl koyayım? İkimizi aynı karede hayal ederken bile fotoşop kullanmam gerekiyor benim ya. Aklım karışıyo. Dilim dolaşıyo. Kalbim kamaşıyo. Ayaklarım nereye gideceğini şaşırıyo. Ayak nereye gideceğini bilmez mi ya? Bilmiyo işte..

Nefes alamadığım zaman pencereyi değil de fotoğrafını açtığım zaman anladım sana yenildiğimi..

Yani ne bileyim sen şimdi aramıza duvar ördün ama ben kalkıp yine senin sevdiğin renge boyadım o duvarı:)

Mutlu sonlarla biten kitaplardan nefret ediyorum. Çünkü gerçekler asla öyle olmuyo. Bizi kandırıyorlar. İmkansızların olacağını söylüyor. Yalan arkadaşlar! Hiçbir hikaye mutlu sonla bitmez! İmkansızlar asla gerçekleşmez!

Yağmuru severiz ancak yağdığı zaman şemsiyemizi açarız. Güneşi severiz ancak açtığı zaman gölgeye kaçarız. O yüzden birininden seni seviyorum kelimesini duymak bizi korkutur:)

Evet sen bugün konuşmayı bitirdin benimle. Ama ben kendimi biliyorum. Yine her mesaj geldiğinde senden geldiğini düşünerek alıcam elime bu telefonu. Her resmini gördüğümde içimde bir yerler cız edicek. Her ismini duyduğumda dolacak gözlerim. Her şarkımızı duyduğumda susup sadece o şarkıyı dinlemeye başlıycam. Sen benden gitsen bile ben seni içimde yaşatıcam:)

Her sokağın bir çıkmaz sokağı vardır.. Ama çıkmaz sokakta geri gitmek ilerlemektir:)

“Oluruna bırakmayı öğrenmek lazım bazen, detaylı düşünmemek, çaba sarf etmemek. Çünkü en güzel şeyler olacağı varsa aniden oluyor. Kurcalamak noksan aramaktır, kafa karıştırır. Oluruna bırakmak düşündürmez, anı yaşarsın. Ve tüm güzel şeyler kendini aniden belli eder, oluverir.”

Şu paragraf güzel anlatmış; “Her şeyden çok sıkıldığım bir evreye geldim. Tahammül seviyem yok artık. Kimseye gerektiğinden fazla katlanamıyorum. Kimsenin peşinden koşacak gücüm yok. Belki de koşacak gücüm yok.Olacak her şey kabulüm, olmayana da üzülecek zamanları çoktan geçtim.”