PELUŞKA

Ne olursa olsun ne yaparsam yapayım nereye gidersem gideyim kiminle konuşursam konuşayım başkalarında hep seni arayacağım..

KAYBETTİM...

Bir daha beni aradığında ulaşamayacaksın. Seni bu kadar sonsuz seven birini artık bulamayacaksın. Yaralarını sarmak için istekli olan ben artık hayatında olmayacak. Gidiyorum senden haberin bile olmadan. Veda ediyorum sana sen duymadan. Oysa ne çok uğraşmıştım biz olmamız için. Ama sen bana hiç gelmedin, bense hep sendeydim. Hayalini bile sevmiştim ben senin. Ama bana çok fazla geldi bu duygu. Fazlası zehir olurmuş her şeyin. Zehrim oldun sen benim panzehrim olmadan. Bana hiçbir zaman gelmeyeceksin ben de seni hiçbir zaman unutmayacağım. Elbet ben de hayatıma devam edeceğim sen olmadan ama her zaman hep benimle olacaksın. Yarım gülüşlerimde, buruk bakışlarımda, iç çekişlerimde... Her zaman bir parçamda var olacaksın...Çünkü ben seninle o günü bir ömür gibi yaşamıştım, yarınlar yokmuş gibi...

Bu hayatta iki türlü çocuk vardır; babası tarafından güldürülen ve babası tarafından soldurulan. Ve bir çocuğun kaderini en çok babası belirler...

Pek iyi değilim Varenka. Duygularım ölmüş gibi.

Bugün öyle soğudu ki kalbim sana karşı artık istesem de eskisi gibi olamam...

Kimseyi suçlama, suçlanacak biri varsa o da sensin. Sonuçta o sana küçük bir umut verdi, sen ise ona her şeyini verdin.

Ben seni arayamam ya da mesaj atamam ama sen ararsan uzun uzun konuşuruz. Mesaj atarsan o kadar çok mesajlaşırız ki sabah nasıl olur anlamayız... Ben ilk adımı atamam ama sen ilk adımı atarsan devamını getirebilirim...

Sana sarılmanın nasıl hissettirdiğini bilemem ama her dakika sana sarılıp üzerindeki yükü paylaşmak isterdim.

Aynı kağıdın arka ve ön yüzleri gibiyiz. Sonsuza dek beraber ama hiçbir zaman birbirlerini göremeyen...

Onun ruhumu talan etmesine izin verdim. Açtığı yaraların üstüne bir çizik daha atmasına müsade ettim. Oysa demişti ki " Ne çok yaran var, bırak da merhem süreyim." Diyemedim bunlar senin eserin. Güçlü gibi davranıp " Ben yaralarımı sardım." Dedim. Ama şimdi iyi ki diyorum. İyi ki onun gözünde daha fazla aciz göstermemişim kendimi. İyi ki yine saklamışım kendimi ondan.

Artık hayatım kalbime ağır geliyor...

Sana ait olan kalbime sahip çıkmadın ya bu da senin ayıbın olsun...

Yaşanan acılar kıyaslanır mı hiç? Herkesin yaşadığı kendine ağırdır...

Çok garip değil mi? Sen benim için hiçbir şey yapmazken benim "inşallah o günleri görürüz" dediğin için gerçekleştirmeye can attığım hayallerim var.

Belki de hiçbir zaman hayatın cömert davrandığı insanlardan olamayacağım. Bu yüzden hiçbir zaman mükemmel hayatım olmayacak belki de. Ama olsun. Eğer hayat bir kere bana cömert davrandıysa o da seninle tanıştığımız andı..

karşılıksız sevgi zor mu sence?