mon tapis volant

"falanca durum sence ok mi?", "şu şu bence ok". bu şekilde bir OK kullanımı niye bu kadar yerleşti ya? beni çok rahatsız ediyor.

***

yaz mevsimi için şükürler olsun.

***

bayramın ikinci günü eşimin memleketine gideceğiz. m. çok mutlu ve heyecanlı. ben de heyecanlıyım açıkçası. oğlum doğduğundan beri hatta hamilelikten beri doğru düzgün gezememiştik. inşallah çok güzel geçer. 💓

***

mayıs'ı yarıladık. bugün kahve ve atıştırmalık hazırlayıp agâh efendi ile parka çıkmayı düşünüyorum. yaz için hedefim, günleri çoğunlukla böyle geçirmek. e.s'ye yazdım bize katılır mı diye, müsait değildi. annemi pek göresim gelmiyor. bunu yine dualarımın karşılığı olarak düşünüyorum. birinden zarar gördüğümü hissedince kalbime güzel bir serinlik gelir. öyle oldu. anlaşılan o ki biz bize yetmeyi öğreneceğiz 🐥

***

kendimle ilgili çok enteresan örüntüler fark ediyorum. benim kafam bir hesap makinesi gibi çalışır ama yaptığım hesabın çoğu zaman ben bile farkında olmam. pejoratif bir şey değil kastettiğim. sadece hayatta kendi yaşadıklarım doğrultusunda belli dengeleri öğrenmişim ve konu ne olursa olsun, diyelim elimizde beş harf var. ben o beş harfle hangi kelimelerin yazılacağını, yazılmaya çalışılacağını, nelerin eksik kalacağını falan düşünmüş oluyorum. düşünüp buna göre bazı davranışlarda bulunuyorum ama neden öyle davrandığıma anlam veremiyorum çünkü farkında değilim. kulağa saçma geliyor olabilir ama böyle.

***

bugünü çok sevdim. agâh'ın öğle uykusundan sonra kahvemi yaptım, meyve ve kuruyemiş aldık ve bilmediğimiz bir parka gittik. evimize yakın ve çok da güzeldi. yürüme mesafesinde olsa daha çok severdim ama arabayla 5 dakika. yine de güzel. akşama doğru eve geldik ama bu aralar o kadar eve giresim gelmiyor ki evde kızartma ve çorba hazırladım, m. işten gelince onunla da aynı parka gittik :D akşam yemeğini orada yedik. agâh kedileri besledi. daha doğrusu bir tanesini. sonra da tüylerini sevdi. bugün ilk kez bu kadar uzun süre salıncakta sallandı.

***

rüyamda oğlum konuşuyordu. o kadar tatlıydı ki sesi, söyleme biçimi. çok gerçekçi bir rüyaydı. onca kelimeyi nasıl bildiğine şaşırıyordum. "vay be, demek vakti varmış" diyordum. öyle işte. arada saçma sapan bir kelime söyleyip beni şaşırtıyor. dün merdivenleri çıkarken her adımdan sonra "çıktım" dedi. oğlum madem söyleyebiliyorsun, söylesene :') ben bu yazıyı yazarken içerde bi haltlar yiyor, hissediyorum. bakalım bakalım... günahını almışım yavrumun. akordiyon gibi açılan bir oyuncak var. onunla oynuyormuş sessizce 🥹 bazen litterally yiyesim geliyor.

***

annem, kardeşlerimle birlikte çatkapı bize geldi. sürpriz yaptılar yani. sizi özledik dediler. biz de özledik dedim. ama neden özletmek zorunda kalıyorum mesela? yoruyor bu işler ya. güzel bir akşamdı.

***

sevgili kocam erkenden uyuduğu için örgü örerken saçma sapan bir şey izleyeyim dedim ve eltilerin savaşı'nı açtım. büyük eltinin, kocasının etrafında üç tur dönüp selamun aleyküm dediği sahnede gözlerimden yaş gelene kadar güldüm jahsshshs komik bu arada. abartı olması biraz yoruyor ama yine de komik. neyse çok gülmeyeyim. günün birinde eltim olabilir djdjsjss

***

bir cumartesi yaptığım işler:

evi detaylı süpürdüm, sildim. toz aldım. kışlık giysileri kaldırıp yazlıkları yerleştirdim. nevresimleri değiştirdim. yıkanmış çamaşırları katladım. yenilerini yıkadım, astım. markete gittim, bir şeyler aldım. yemek yapıyorum şu an. düşünüyorum da tüm bunlar belki o kadar zor değil ama iki yaş oğlanıyla birlikte olunca her şey üç katı zorlaşıyor. bir yandan evi silerken diğer yandan onun su kovasına gitmesini engellemeye çalışıyorum. sildiğim ıslak yere basmasın diye tutuyorum falan. süpürgenin borusunu anlık çıkarıyorum ve bakıyorum kaybolmuş :D oğlan da başka yeri süpürüyormuş meğer. alıyorum, ufak bir ağlama krizi. onu teselli et, sonra kaldığın yerden devam et. markete çıktık mesela dönerken arka sokakta tavuklar gördü ve onları kovalamak için bağıra bağıra koşmaya başladı. mecbur yolu değiştirdik, tavukların peşinden koştuk ve yakalayamayacağına ikna olduğunda eve gelebildik. elimde ağır alışveriş çantası, agâh'ı asansöre binmemeye ikna etmeye çalışıyorum falan lfjkffk anlatırken baştan yoruldum ya. susayım. anne diyor ama. ANNEE diyor :) saat dokuza 2 saat 10 dakika var. sonra uyku vakti 🫠

***

oğluma karşı tahammülümün yüksek olduğunu düşünüyorum. özellikle gece değilse ve uykusuz kalmamışsam daha da sabırlıyım. ağzıma tükürse de bir şekilde toparlıyorum falan ama bu aralar kötü bir huy edindi. oyuncakları insanların kafasına atıyor ya da direkt vuruyor. yüzüme, başıma filan vurmaya kalkıyor. böyle şeylerin hep birilerinden öğrenildiğini düşünürdüm ama etrafta şaka yollu bile olsa birbirine vuran ya da bir şey atan yok. belki sadece bundan hoşlanmadığımızı fazla belli ettik, o da bilerek yapıyor. çünkü büyük tepkiler almak hoşuna gidiyor farkındayım. biz sinirden köpürüyoruz, o gülüyor. neyse yine de dayanıyorum. her defasında vurmanın doğru olmadığını, karşıdakinin canının acıdığını anlatıyorum kısaca. bazen de hiç üzerinde durmayıp okşamasını, öpmesini sağlıyorum. ama bugün canıma tak dediği bir an oldu. yüzüme şlakk diye yapıştırdı ve tamamen refleksle çocuğa elimi kaldırdım. yani öyle bir andı ki o esnada sadece tokat yediğimi ve kendimi korumam gerektiğini hissettim. karşımda 21 aylık bir bebek değil de başkası varmış gibi. çocukluğumu hatırladım, daha büyük yaşlarımı. 5-6 yaşlarımdayken annemi, babamı hatta dedemi bile gayet bilerek çileden çıkardığımı hatırlıyorum. neden bunu yapıyordum bilmiyorum ama neye kızacaklarsa onu yapıyordum inadına. belki benimle ilgilenmelerini istiyordum. ama sorun şu ki ben agâh'la halihazırda üç saattir oynarken bunu yapıyor. daha ne yapabilirim bilmiyorum ki... :( inşallah geçici bir şeydir bu da.

***

from izliyoruz ve ikinci sezonun sonuna geldiğimiz halde dizi asla ilerlemiyor. çok heyecanlı evet ama ilerle artık bir şeyler açığa çıksın.

***

minik ailemi ve akşamlarımızı seviyorum.

***

minik ailem yoksa büyük aileye mi dönüşecek diye bir telaş yaşadım bu hafta. evet, hamile miyim sorusu gündeme geldi. açıkçası hâlâ tam emin olamıyorum ama şimdilik değil gibi. bayram tatilinden dolayı kan tahlili de yaptıramıyorum. neyse en kötü bir haftaya belli olur. şunu anladım, kesinlikle hazır değilmişim. düşüncesi bile panikletti... ebebek'in kız bebek reyonu azıcık kafamı karıştırsa da kfjfffj

***

işte bayram geldi 😍 oğlum uyanma saatini erkene çekti bu aralar. babasıyla beraber uyandık biz de. allah ağız tadıyla, bütüüün ailemizle nice bayramlar yaşatsın.

***

bugün zordu. m. haftasonu da çalıştı ve ben evde yalnız kalmayı hiç sevmiyorum. oğlum var tabii ama en azından haftasonu kahvaltısını yalnız yapmayalım istiyorum. bir yandan da çalışkan bir kocam olduğu için şükrediyorum, onu atlamayayım. yalnız kalmamak için günün ilk yarısını annemde geçirdim iki gün de. cumartesi güzeldi ama pazar, yani bugün... allah'ım. çıldırmak üzereydim. pms zorluyor, bir yandan da agâh tüm sabrımı tüketmiş durumda. öğle uykusuna direniyor ama benim o molaya hava, su gibi ihtiyacım var. bir yanda o, bir yanda ben ağlıyoruz. biri el atıp çocuğu benden beş dakika uzaklaştırsa kendimi sakinleştireceğim ama yok. ne annem ne başka biri, kimse kılını kıpırdatmadı. aksine annem içeriden sesleniyor, "çocuğa ne diye eziyet ediyorsun, uyumazsa uyumasın. her şeyi çok büyütüyorsun. millet kaç çocuk bakıyor senin alt tarafı bir tane var" diye hahahah bunları yazdıkça bile öfkem kabarıyor. o an cümleyi toparlayıp "anne yardıma ihtiyacım var iki dakika al çocuğu" bile diyemiyorum ama annen ya, halinden anlasın istiyorsun. asla anlamıyor, aksine ben bağırdıkça kahkahayla gülüyor, kardeşimin odasına gidip beni şikayet ediyor, duyuyorum. tımarhane gibi bir ortamdı. nasıl kendimi topladım, çocuğu giydirdim çıktım oradan bilmiyorum. oradan sonrası da fiziksel olarak zordu ama önemli değil. evim güzel evim diye açtım kapımı.

***

bir gün sonra annem hiçbir şey olmamış gibi beni aradı, müsait değildim ama ben de bir şey yokmuş gibi mesaj yazdım. sonra bu hoşuma gitmedi ve kalbimin kırık olduğunu söyledim. "benimki geçti 🥰" demiş. kfkfkdjdjdjd diyecek bir şey bulamıyorum. şöyle bir şey görmüştüm:

***

bu aralar pek çok insanın kendini yetersiz bulduğuna dair yazdıklarına, söylediklerine denk geliyorum ve bunlar benim, dışarıdan bakınca "özendiğim", takdir ettiğim insanlar. kabın büyüklüğünün etkisi de var bu hislerinde muhtemelen ama şöyle bir dürtüp "saçmalama be" diyecek iletişimimiz olsaydı diye geçiyor içimden. "yetersizlik" ve "olmamışlık" benim gölgem gibi. siz böyle derseniz, ben n'apayım diye de geçiyor içimden. sonra da hepimize bu hissi veren ortak bir şey arıyorum. ortak bir neden. hemen sonra dikkatimi vermem gereken en önemli varlıkla lego oynarken buluyorum kendimi. belki de hayat öööööööyle de bir şey değildir; "budur, bu kadar da olabilir" diyorum.

***

hamilelikten sonra eski kıyafetlerimi giyebileceğime inanmıştım. olmadı. pantolonların çoğunu giyemiyorum ama bir gün tekrar giyeceğimi umut ediyor ve yeni şeyler de almıyorum. çok uzak değilim aslında. sadece bir iki beden. yazın bunu halledeceğim inşallah.

***

bugün kendimi böyle hissettim. şükür yarabbi.

***

güneşli bir gün 💓 gel artık bahar ve yaz... ve yavaş geç.

***

bir anda kübra'ya yazmak geçti içimden. ya bebek ya da başka bir şey ama büyük bir haber vereceğini hissettim. boşanmış meğer. benden iki ay önce evlenmişti.

***

birileri çocuksuz ne kadar da özgür olduklarından, çocuğun yaşam için ayakbağı olduğundan filan bahsettikçe başkaları da çocuğun güzelliklerini sayıp döküyor. saldırı altındaymış gibi canhıraş biçimde çocuk savunuyorlar. bebeğim olmadan önce ben de o yazın sıcağında ite kaka bebek arabası götüren çiftleri görüp halime şükrederdim ya da ne bileyim kafede, otobüste bas bas bağıran çocukları görünce ailelerine üzülürdüm ve bu duygularımı şu an bile tam anlamıyla hatırlıyorum. şu an tam da o gördüğüm insanlar gibi on iki kiloluk bebekle on kiloluk arabasını ittire ittire bir yerlere gitmeye çalışıyorum. değişiklik olsun, dışarıda yiyelim diye girdiğimiz restorandan, millete rahatsızlık vermeyelim diye koştura koştura ayrıldık geçen. ama tüm bunlar olurken hiç de o düşündüğüm ruh halinde hissetmiyorum kendimi. birine tadını hiç bilmediği bir şeyi anlatmaya çalışmak gibi. yaşayanların (genelde) başka bir aleme geçtiği ve artık başka türlüsünü düşünemediği bir dünya bu. çocuk olmazdan evvel gözüne önemli görünen pek çok şey bir anda ikinci üçüncü planlara kayıveriyor ve özgürlüğün tanımı değişiyor sanki. gezmenin, okumanın, sohbetin, hemen hemen her şeyin yeni bir tanım ya da yöntemini buluyorsun. belki yine bugün gördüğüm bir söz tüm bunları daha güzel özetlerdi: "koça boynuzu yük değil." tam da öyle.

***

en son yaptığım tambuğday unlu ekmek çok kötü olduğu için hevesim kırılmış, ekmek yapmayı bırakmıştım. bugün yine bir istek geldi ve hamur yoğurdum. yine aynı. geçen sefer ölçüleri kafama göre yaptığımdan sanmıştım ama bu kez tam olarak uymama rağmen güzel olmadı ve sorunun unda olduğuna karar verdim. organik diye almıştım oysa. pü. karabuğday deneyeceğim bir sonrakine.

***

bugün iki ön maya hazırladım. oranları değiştirerek iki ekmek yapacağım. karabuğday eklediğim için biraz riske giriyorum, bakalım nasıl olacak. ön maya: 100 gr beyaz un, 50 gr karabuğday unu ve minicik maya. (karabuğdayın içindeki şeker, beyaz una göre mayalanmayı hızlandırıyor. o yüzden süredem emin değilim, takip edeceğim). ana hamuru da 250 gr ve 100 gr olarak deneyeceğim. su oranını 250 grama kadar çıkacağım.

***

direniyorum. haber falan görmek istemiyorum. kalbim daralıyor, küçücük çocuklar yok yere öldü. öldüren de çocuk. bir çocuk nasıl "doğru" büyütülür? öngörülemeyen, herkesin yabancısı olduğu bir çağdayız sanki. biz eskiler buraya ait değiliz; dünyaya getirdiklerimiz de kendine yer bulamıyor gibi. ama içimi karartmayacağım. çocuklarımızın mutlak sahibi değiliz. sadece elimizden geleni yapacağız.

***

ingilizce konuşabildiği için kendini dahi sanan aptal çocuk... cümle alem "çok zekiydi" diyor da başka bir şey demiyor. çocuğa da sürekli bunu pompalamışlar belli. zekanın bi b*ka yaramadığını hep hissetmişimdir. allah doğruyu yanlıştan ayıracak bilgi ve güzel ahlak versin.

***

perşembe misafirim var. elimde de iki gün var. derinlemesine bir bahar temizliği için hazır değilim ama en azından kıyıda köşede kalmış yerleri halledeyim dedim. çeyizimde duran yepisyeni havlulardan çıkardım bir iki tane ☺️ dantelli, nakışlı olanlara kıyamıyorum. gelinime, kızıma falan mı vereceğim n'apacağım acaba kfjfjf eskiyen havlulardan bazılarını da çöpe attım. kullanılabiliyordu ama gözüme iyi gelmiyordu işte. acaba başka ne yapabilirdim diye düşünmek üzereyken "kızım bu kadar düşünecek vaktin yok" dedim ve attım. bir tanesini de temizlik bezi olarak kullanıp halı sildim. sonra yine attım :ı ecza dolabını temizledim ve yün yumaklarımla örgü malzemelerim için alan açtım nihayet. hâlâ bir ton iş var böyle ama yine de iyi bir gün 👌

***

doğalı 21 ay olacak. eksi iki diyelim, 19 aylık. hâlâ daha dolu dolu anne dediğini duyamadım 🥲 ilk kez saçlarını kestik. yeniden bebekliğine döndü sanki keltoş kafasıyla. bir şeyler demeye çalışıyor ama anlamıyoruz. ah bir yese, ah bir emeklese, ah bir yürüse derken şimdi de ah bir konuşsa diyorum işte...

***

nisan'ın son demleri... 23 nisan. günün ilk yarısı arkadaşlarımı misafir ettim. e.s çok güzel bir kitap almış agâh'a. r.h umre dönüşü zemzem ve hurma getirdi. onları uğurladıktan sonra da ailece markete çıktık ve sonra kent ormanına gidip yürüsek mi dedik. tam bahar havasıydı.

***

annenin, babayı bir otorite figürü olarak gösterip baba ve çocuk arasında aracılık yapmaya başladığı dönem ne zaman geliyor acaba? bunu yapmayı hiç istemiyorum.

***

kadınlar ve dolma harcını fazla yapıp evde dolduracak şey aramaları...

***

çekirdek ailemle vakit geçirmeyi çok seviyorum ama bir yandan geniş aileyle birlikte olmak da cazip geliyor. çünkü kendi çocukluğumdan kalan kalabalık anıları genellikle iyi hatırlıyorum. ileride bakacağımız çok fotoğraf, konuşacağımız çok hatıra olsun istiyorum falan filan... ama kendimi zorluyorum da galiba. bu tür şeyler kendiliğinden gerçekleşince mi anlamlıdır? ben bir şeylere zaman yaratmaya, daha doğrusu zaman ayırmaya çalışıyorum. sevgi fedakarlık ister bence ve buna değer. öz kardeşlerimin bile bana ayıracak vakti yok. bütün vakitleri, sanal bir dünya ve gelir geçer arkadaşlar tarafından ele geçirilmiş. daha gençken ben de mi böyleydim diye düşünüyorum ama sanırım hayır ya. belki de ben de onlar gibi olmalıydım. belki de o olmamışlığın öfkesi vardır üstümde? düşünmeye değer... m. bugün kardeşlerinin güneş gözlüğüne verdikleri parayı duydu. iki kişi 20 bin liraya gözlük almışlar. istemsizce biraz kızdı. ben de kulak misafiri olduğum mesafeden sinirlendim açıkçası. çünkü bu insanlar zengin değil. sadece kazandıkları üç beş kuruşun zorunlu bir adresi olmadığından böyle savuruyorlar. her neyse. sonra sinirlendiğim için kızdım kendime. çünkü banane. halamlar gibi olmaktan çok korkuyorum. sürekli etraftakilerin harcamalarını takip edip eleştirmekten falan. yani yine şunu düşündüm. neden kızdık? kızıyoruz? herhangi bir mantıksızlığa verdiğimiz tepki mi bu yoksa kendimiz zamanında harcayamadık diye mi? ben sadece kendimize bakalım istiyorum ya...

***

annem bugün, kayınvaliden seni bayağı seviyor he. sevmediğini düşünüyordun ama bence hiç öyle değil, dedi. yooo seviyor zaten. ben de onu seviyorum dedim. sen sanki beni pek sevmiyor diyordun dedi. bana sorsan sen de beni sevmiyorsun annecim. ben herkese öyle diyorum, annem beni sevmiyor diyorum, dedim. güldü. :D şaka yapmadım ki :d çocuklar hep öyle düşünür dedi. ben de güldüm. inşallah oğlum böyle düşünmez dedim (içimden).

***

nisan bitti bitiyor. bahara giriş ayıydı benim için. bi açılıp bi kapanan kombi. kaldırıp tekrar çıkardığım kalın giysiler... "hadi artık ısınsın şu havalar" dilekleri. "amaaan her bahar böyle diyoruz" deyişlerim... bu ay biraz egzersiz yaptım. kilom değişmedi ama birazzzzcık 🤏 incelmiş hissediyorum.

***

yeni yıkanmış çamaşır sertliğini seviyorum. yumuşatıcı kullansam daha mı iyi olurdu emin değilim ama o sertlik bana temizlik hissini daha iyi veriyor. evet, her şeyden önce bir ev hanımıyım ben gşhşg.

***

oğlumla ilk kez bebek arabası olmadan ve toplu taşımayla bir yere gittik. minicik insan uzun uzun yollar yürüdü. duygulandım. belki de her şeyden önce anneyimdir.

***

iftar buluşmaları sıklaşıyor ve tabii insanlarla daha çok konuşuyorum. ne kadar çok anlatasım var ve kimsenin beni ne kadar da dinleyesi yok lşfldk. bir youtube kanalı açsam ve sadece konuşsam mı? konseptsiz dümdüz anlatsam. milyonlarca konuşan içinde ben de anlatmışım çok mu? nasılsa kimse fark etmez hahhaa. şaka yaptım.

***

bazı konuşmalara da katlanamıyorum. mesela kızın biri diyor ki "isimlerin insan üzerinde etkisi çok fazla". "misal ben" diyor, "adım falanca ve ben de aynı falan gibi şöyle şöyleyim". kendimi tutamıyorum (bu konuşmanın başında kendimi tuttuğum nice saçmalıklar var) ve nihayet "yahu falanca" diyorum. "sana bu adı koyan ailen, seni zaten böyle böyle ol diye yetiştirmiş, ne güzel de olmuşsun ama bu isimde ve bunun tam zıttı olan onca insanı ne yapacağız?" böyle genellemeler beni fıtık ediyor. sırtıma yüklenip taşıyorum sanki. neyse. sonra diyorum ki kendi kendime, ben neden böyle şeylere balıklama atlıyor ve kendimi ortama cephe almış buluyorum. bırak nasıl istiyorsa öyle inansın ki sen de isimlerin etkisini yüzde yüz yadsıyor değilsin. belki de konuşan kişiyle alakalıdır bu durum. belki yıldızımız barışmıyordur :p

***

ramazan'ın son haftasına geldik. başlarken yaptığım tek plan ya da ona benzer şey, yemek menüsüydü. yüzde yüz uydum mu? hayır ama zaten öyle bir amacım var mıydı? buna da hayır. kafama estikçe ne yazmışım diye baktım ve malzemeler varsa yaptım. artık bir şeyi eksiksiz yapma takıntımı bir yerlerde bıraktığımı anlıyorum ve bundan memnunum. anlıyorum dedim çünkü bilinçli olmadı bu. kendimi bildim bileli sürekli kararlar alırdım. "bundan sonra günde bir saat/10 dakika/iki kere şunu yapacağım" türünden. bu şekilde o kadar çok şeye başlamışımdır ki. nice egzersizler, programlar, yabancı diller, dersler, etkinlikler, işler... hepsinin makus talihi, fire verilen ilk günden itibaren azalarak tükenmek olurdu. bir kez fire verince bir daha asla aynı motivasyonu bulamazdım. şu an kendimden yüksek beklentilerim kalmadığı için herhangi bir +1 bile beni yukarı çekiyor :) ramazan'a başlarken tek beklentim hasta olmadan, bünyem zayıflamadan bu ayı bitirmekti. zorlandım ama birkaç kere misafir bile ağırladım. hiç aklımda yokken mukabeleye başladık (yarısına bile gelmedik ama önemli değil), birçok gece teravih kıldık. yüz kere planlayıp yapamadığım dil pratiğini kendiliğinden yapmaya başladım. vakit gözetmeden, o an beş dakika vakit buluyorsam beş dakika yapıyorum. akşamları yarım saat kitap okuyacağım diye niyetlenip asla okuyamazken, şimdi yine hiçbir düzen kurmadan kitap okuyorum. yapmayı düşünmeden sadece yapıyorum. ve bunun bu kadar kolay olmasına hayret ediyorum. yapmadığımda bir şeyi yapmamış veya ertelemiş de olmuyorum çünkü ne yapacaktım ki? az ama devamlı düsturunu belki de yanlış yorumlamıştım.

***

annem beni sevmiyor galiba ya :D yani bunu ergen evlat pozisyonundan değil artık anne olmuş bu yaşımdan bakarak fark ediyor ve söylüyorum. annem beni belki sırf anne olduğu için, içgüdüsel bir mecburiyetle seviyordur ama beni ben olarak sevmiyor. her hareketim gözüne batıyor. övsem bile sövmüşüm gibi algılıyor. eğer ben bir şeyi savunuyorsam -o şey her ne olursa olsun- kesinlikle yanlıştır ona göre. öte yandan beni sırf kafasına uymuyorum diye sevmiyorsa z.den ve ş.den nefret etmesi gerekirdi ama öyle değil. onları gayet seviyor. ki onlar onu en sallamayan kardeşlerim. bu işin formülü galiba bu: sallamamak. her ilişkide olduğu gibi ana-kız ilişkisinde de fazla hassasiyet kaybettiriyor arkadaşlar.

***

uketsu... fırsatı olan okusun. çerez kitaplar ama baya sarıyor.

***

ilk şehirlerarası sürüşümü yaptım (ist-tekirdağ :p). otoban beni korkutuyordu ama girince alışıyormuşuz. ramazan'ın son çeyreği epey yoğun geçiyor ve hoşuma da gidiyor açıkçası. bu ay da geldi geçti demek...

***

fransız argosuna çalışıyorum. verlan'lar ve biraz da internet diline aslında. güzel gidiyor.

***

bahar geldi resmen.

***

baba tarafım bir bayramda ilk kez bu kadar bir araya toplandı. babannem bana sarılınca ağladı. ne düşündü, ne hissetti acaba? iki halam, kız kardeşim ve ben çok kadınca bir muhabbetin içinde bulduk kendimizi. kardeşimin gözünde o bakışı gördüm: "vay be, büyümüşüm" bakışını :) amcam yine bildiğimiz gibi.

***

bu eve taşınmayı ben istedim. m. hep biraz çekimserdi ve şimdi anlıyorum ki haklıydı. zemini berbat. art arda yağan yağmurlardan sonra zemin kat su almaya başladı. deprem korkusu olan bir insan neden böyle bir binayı tercih eder ki? aslında kendime de kızamıyorum. o esnada maddi olarak en makul plan buydu. Allah'ım hayırlısıyla bir sıkıntı görmeden, sağ salim iyi bir bölgeye taşınalım. tam kendimi sakinleştirdim derken yine bir korku çörekleniyor göğsüme. hatta midemde hissediyorum.

***

bazen "ya hayır konuş ya sus" tavsiyesini aşırı güzel uyguluyorum. saniyelik bir zaman diliminde zihnimden şu geçiyor: "bunu söylemenin kimseye bir faydası var mı? yok. o zaman sus."

***

son yazdığım şeyi bazen başaramıyorum. daha doğrusu konuşurken kırıcı olma veya boş konuşma amacım olmuyor ama konuşma bittikten sonra sözün başka yönlerini de fark ediyorum. karşı taraf için kırıcı olabilecek yönlerini. belki de bu kadar düşünmemek mi lazım.

***

mart bitmiş. uzun zamandan sonra dünya kupası hürmetine bir futbol maçı izledim. neyse ki kazandık da boşa gitmedi :D iyi geldi he.

bir taraftan çok kalabalık başka taraftan ise yapayalnızım. yalnızlık nedir diye sorguluyorum bu aralar. yani bu hissettiğim şeye yalnızlık denebilir mi? hayatımda kendimi gerçekten yalnız hissettiğim tek bir dönem olmuştu (erasmus dönemi), ki o zaman bile telefonda sürekli konuşabildiğim birileri vardı. ev arkadaşlarım, en azından oda arkadaşım vardı. ve en önemlisi bu yalnızlık hissimi yönetmek için bir şeylere girişebilecek bol bol vaktim vardı. annelikle birlikte hem bebeğime tam anlamıyla "adanmış" hem de yalnızım. evlendikten sonra arkadaşlarımla görüşmeye devam ediyordum, ta ki bebeğe kadar. bebekten sonra ne ben kimseyi ağırlayacak gücü bulabiliyorum ne kimse beni bir yere davet ediyor. haksız da değiller çünkü davet etseler bile kabul etmem için birçok şartın bir araya gelmesi gerekecek. gerçi araba kullanmam işimi kolaylaştırdı ama... işte ama... bilmiyorum, en son e. evime gelmişti. ondan hiç çekinmem. gel birlikte yemeği hazırlayalım derim. nitekim öyle yaptık ama agâh beni o kadar meşgul ediyor ki kız benimle görüşmeye değil de oğluma bakıcılık yapmaya geldi sanki. son gelişi oldu zaten. sonra ben aradım, görüşelim demek için. havalar güzel olsun, agâh biraz daha büyüsün'e falan getirdi. böyle şeylerde dengeyi korumaya -istemsiz- çok dikkat ediyorum. bir daha teklif edemem mesela. anamın kızı olmak...

m. benim kocam olmasının yanında iyi de bir arkadaş. onunla vakit geçirmeyi seviyorum ama haftanın bir iki günü, belki o kadar bile fırsat olmuyor. annem ve kayınvalidem yakın ama ikisine de gitmek beni rahatlatmıyor aksine ağırlık çöküyor oralara gidince. bilmiyorum, belki de abartıyorum ama agâh ilk doğduğunda onunla ilgilenme konusunda daha heveslilerdi sanki. özellikle de annem. bir yaşından sonra -ki benim işimin en zorlaştığı zaman- sadece gülerken seviyorlar. suçlamıyorum bu arada. onlar kendi çocuklarını büyüttüler ne de olsa. sadece annem bazen hırpalayıcı oluyor. hani derler ya gölge etme başka ihsan istemem diye; tam da öyle bir his geçiyor içimden.

bu arada bu yazıyı yazmaya sanırım dört gün önce başlamıştım hahshs. birkaç gündür agâh'ı parka ya da kalabalık bir yerlere götürüp sosyalleşmeye çalışıyorum. bebekli bir annenin en iyi dostu yine bebekli bir anneymiş, bunu anladım. bakın bu saatten sonra yakın bir arkadaş, dost falan aradığım da yok. sadece havadan sudan konuşup vakit geçireceğim birilerini arıyorum. çay içelim, kurabiye yiyelim, sohbet edelim. ha tabii çocuklar da kaynaşsın. bu kadar. komşu gibi yani. hiç komşum yok, edinmek derdine de girmedim. benim yaşlarımda az çok konuşabileceğim biri olsa uzak durmazdım tabii ama ne eski mahallede ne de burada öyle birine rastlamadım.

*agâh topu atarken "opbabaa" diyor bu sırada. hoppala yani*

yaaanisi öyle işte. çocuklu ve çalışan bir anne olmak daha kolaymış gibi geliyor bu dertlerime bakınca. oysa eminim çocuklu ve çalışan annelere sorsam onlar da başka başka dertler söyler. her iki durumu da iyi yönetebilmek mühim olan ve ben kendi durumumu henüz kontrol altına alamadım. bu arada rüyalarımda gördüğüm şeyler hep bu "kontrol kaybı" üzerine. oğlumu bir aslan suretinde gördüm mesela rüyamda. bildiğin aslandı ama benim bebeğimdi. bana pençelerini uzatıp geri çekiyor, şakalaşıyordu. bir yandan korku bir yandan da kocaman bir sevgi duyuyordum. yanımda tutmak istiyor, e ama aslan nihayetinde, uzağında kalıyordum. sonra savaşta olduğumu gördüm. elimden hiçbir şey gelmeden, sadece kenarda tribün gibi bir yerde oturup izliyordum olanları. birileri silahla birilerini vuruyordu. ya beni de vururlarsa diye feci korkuyordum ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu. kontrol kaybı hissi. en net hatırladığım şey bu.

yazıyı yazmaya başlayalı kaç gün oldu bilmiyorum. işin kötüsü bir yere bağlayacak mıydım ya da asıl ne diyecektim hiç hatırlamıyorum. yalnızlığımı anlamaya ve anlamlandırmaya çalışıyordum esasen. bu gece rüyamda üç kadınla tanıştım. birinin adı tuğba, diğer ikisinin adı -burası bomba- mükrime (?) ve mücella idi hahshsh. mükrime ismi arada mütebbelle karışıyordu. mütebbel yemek değil mi diye düşünüyordum. aşırı detaylı ve gereksiz bir rüyaydı. günlüğe kaydettim. ve... yine dile getirmediğim beklentilerimle ilgiliydi aslında. chatgpt katman katman yorumlasa da ben ne kadar basit olduğunu açıkça görebiliyorum.