evribadiii:D

Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında sevdalanmış onun deli dalgalarına. Hırçın hırçın kayalara vuruşuna, yüreğindeki duruluğa Demiş ki suya: Gel sevdalım ol, hayatıma anlam veren mucizem ol. Su dayanamamış ateşin gözlerindeki sıcaklığa al demiş; Yüreğim sana armağan… Sarılmış ateşle su birbirlerine sıkıca, kopmamacasına… Zamanla su, buhar olmaya, ateş, kül olmaya başlamış. Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı. Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de yüreğindeki kederi de alıp gitmiş uzak diyarlara su. Ateş kızmış, ateş yakmış ormanları… Aramış suyu diyarlar boyu, günler boyu, geceler boyu Bir gün gelmiş, suya varmış yolu Bakmış o duru gözlerine suyun, biraz kırgın, biraz hırçın. Ve o an anlamış; aşkın bazen gitmek olduğunu. Ama gitmenin yitirmek olmadığını…. Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla. İşte o zamandan beridir ki: Ateş sudan, su ateşden kaçar olmuş.. Ateşin yüreğini sadece su, Suyun yüreğini sadece ateş alır olmuş.

Bir türküde “ben kimi sevmişim senden ileri “diyor

Dünya kendine döner Ben kendime dönerim. Aklın dizginlerini çözdüm, Yüreğin köprülerini attım Savaşlara girdim Yenik, umarsız Bana bir yara kaldı Bir de yaşama isteği Belli belirsiz…

Gelenlere gidenlere 

Gönülden sevenlere

 Ümidi yeşertenlere 

Bir şiirden süzerek

 Ekmeği bölüşerek

 Hayatı yüceltenlere

 Kavganın barışmanın

 Zamanla yarışmanın 

Değerini bilenlere

 Doğanın düşüncenin

 Hayatın hakikatin 

Önünde diz çökenlere 

 Selamlar olsun

 Şerefine kalksın bütün kadehler 

- Şimdi özlediğim yerden uzanayım sana Sustuğum şiirden sarılayım boynuna Tam da şimdi; Unuttuğum şarkıdan öpeyim seni..”