Tütsü Kokan Hippie Dükkânı

Benim adım Su. Bazen bunu unutuyorum. Şaşıp kalıyorum. Küçükken farklı bir adla çağırırdı annemle babam. Diğer adımla. O ad hep suçlu bir küçük kız. Sonra farkına vardım ilk adımın. Su’nun. Ve bundan böyle Su oluverdim yeni tanıştığım herkes için. Yepyeni bir ad ve tabii yeni bir sayfa. Kabuk değiştirmek gibi yani. Artık o, suçlu küçük kız değildim sanki. 

Su. Duru. Temiz. Ve sanki iyi biri. 

Birkaç kadeh içtim. İçimden döküldü önüme söylemek istediklerim. Gönlümü yaslama istediğim. Koşarak gitme isteği ve sımsıkı sarılmak. 

Ama olacak. O da olacak! Çok yakında. 

Ben hep aşka âşık o kadın. Aşk hep başka bedenlerle, suretlerle gelip oturuyor bağrımın orta yerine ve sonra açıyor bir çiçeğin açışı gibi. Sabahın içinde kokan bir gül gibi. Her söyleyişimde: Aşkım. 

Aşk. Aşkım. İçi çok boş gelirdi bu kelimenin. Ama eğer içi içi doluyorsa, geliyor da biri bağrının ortasına oturuyor ve de açıyorsa işte çiçek gibi; işte o zaman ne de güzeldir söylemesi. 

Yatağa erken girmeyi planlayıp yine geçe kaldığım gecelerden biri. Şaşırdık mı? Hayır. İnsan bu sıcakta nasıl uyur ki zaten? Düzenli olarak ekseriyetle geceleri ama bazen sabahları da yazmaya çalıştığım o defteri almıştım önüme. Birkaç gün önce karaladığım ve sonra unuttuğum birkaç satır çıktı karşıma. Birine… Onu okurken, kafamda Cem Adrian’ın Yağmur’u çalmaya başladı. Uzunca bir zamandır hiç aklıma düşmemişti Adrian. Açıp dinlemeye başladım derken, Umay Umay’ın Hareket Vakti’ni, söylediğini gördüm Cem’in yeni albümünde. Derken onun altında Çığlık Çığlığa… Aklım önce Ankara günlerine sonra da bir başıma, kendi yarattığım baloncuğun içerisinde yaşadığım o eski günlere gitti. Gündüzleri harcayıp, gece oldu mu sabaha karşıya kadar ayakta kalıp yazdığım o günler… İçimin kanadığı, depresif olduğum ama bir şeyler ürettiğim, sayfalarca anlattığım zamanlardı.

           Bugün yine harcadığım bir gündüz geçirdim. Akşam olunca biraz kendime geldim. Sonra ara sıra ağladım. İçlendim. Derken bir yerden sonra kapattım telefonumu. Kendimi herkesten kaçıp saklanmış gibi hissettim. O baloncuğun içinde ve bir de bir duvarın dibine çömelmişim de kimse beni bulamazmış artık gibi, öyle bir başıma… Ve sonra ansızın işte buldum kendimi yazma işinin başında. Şimdi daha iyi gibiyim.

           Son bir iki haftadır içim, ruhum pek iyi değildi. Bunu bedensel olarak da hissediyordum. Kalbim hep bir pırpır, nefesim kesiliyordu. Hiç hâlim yoktu. Günlerce öylece yatmak istedim. Ama bir taraftan da olumlamalar vesaireler, yani bir nevi suyun üstünde tutmaya çabaladım kendimi. Derken artık o kadar yorgun düştüm ki! İnsanların peşinde koşmaktan, işleri kovalamaktan, hem umutlu olmaya çabalayıp ama öte yandan da endişe bulutunun ortasında kalmaktan yani bir batıp bir çıkmaktan…. Bıraktım. Ne olacak olsun istedim. Bugün son birkaç mail yazdım.