Elif'inbloğu

Boynundaki o cumartesi kokusu, nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma.

Hayır sus!

Gitmeni anlarım ama sus!

Bahanelerini cüzdanına kaldır.

‘Gitmek zorundayım’la başlayan cümlelerini ağzının içine topla.

Küçükken öğrenememişsin.

Ağzında yalan varken konuşma.

Ruhun mu ateşten, yoksa o gözler mi alevden? Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? Pervane olan kendini gizler mi alevden? Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu.

"Dön gel ve öğret bana mutluluk neymiş.”

İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi.

- Nasılsın

Cevap veriyorum

- Bulanık

Bir yerlere varmak için önce kendine uğramalı insan.

Çünkü insanın gideceği bütün yollar, kendinden geçer.

Biliyoruz ki bütün acılar bir gün geçer..

Bütün fotoğraflar sararır.. Yara kabuk tutar kapanır.. Bir sabah yine taze ekmek ister canın kahvaltıda.. Bir fincan sade kahve..Demli bir çay ister akşam üstü olunca..Sokakta mevsimi fark edersin, aynada kendini..Önceleri belli belirsiz sonra gamzene kadar gülersin.. Şarkılar mırıldanır, çekmecelerde renkli kalemlerini ararsın..Kuşlar gelir konar dallarına.. Kırıldığın yerden çiçek açarsın.. Bütün acılar bir gün geçer..

Ya da alışırsın...