ormanlarin_incisi’

Ben neden her şey düzeldi sanarken daha kötü şekilde tekrar darbe yiyorum ya?

Bazı yerlerde çok eğleniyorum ama şunu hep biliyorum ve hissediyorum; Ben oraya ait değilim.

Baba ben seni neden affedemiyorum? Evet, seni çok seviyorum ama… en kötü anılarım neden hep seninle? Yoksa sevgin yalan mı?

Sanki her gün ölecekmiş gibi uyanıyorum. Evet, bundan korkuyorum ama belkide korkmuyorum? Sadece 10 Temmuz’a kadar konuşmayı istemiyorum…

Ben ölmeyi değil, yaşamayı çok istiyorum.

Huzura yaşamak dediler, peki yaşamamızı ne sağlayacaktı?

Eğer bu gönderi bir şekilde karşınıza çıktıysa tek ricam… Bana bir soru sorun aklınızdan geçen ilk şeyde olabilir, sadece sorun.

O gün çok canım yandı ama o gün çokta şeyde değişti.

Emin ol bir gün her şey biter ama o gün sende bitebilirsin.

Geçmişi çok sert kapattığımı farkettim ama her gün başka bir yarası kanıyor. Bugün bir arkadaşım saçımı düzeltmek için elini kaldırdığında ondan korkup kendimi korumaya aldım, o an yüreğimde kaç yer kırıldı anlayamazsınız. Keşke bana iyi bir geçmiş yaşatsaydınız en azından anıları ağlatmayacak bir geçmiş… Özür dilerim.

Beni seven bir annem bile olmadı, hep yaralar açıldı. Göğsüme binlerce bıçak saplandı fakat ben ailem diye en minik yara bandı yapıştırdıklarında onları sevmeye devam ettim. Anne, ilk defa anneliğini yapar mısın? Gönlüm çok acıyor.

Ölüm, bazen ölmeyi yeğlediğin günlerin sabahlarıdır.

Şuan bunu neden yazdığımı bilmiyorum, belki saçma gelecek ama içimden bir ses bana bu uygulamayı yüklemem için bağırdı sanki… Beni burada çeken bir ruh varmış gibi ve bende onu dinledim. Napacağımı ne yazacağımı bilmiyorum.