Gülümse

Sen beni yenemezsin ama ben sana seve seve yenilirim.

Benim canım acımaz biliyorsun, yaralarım kanamaz. Zaten sen beni hep böyle yanlış biliyorsun.

Sen yalnızlıkla savaşmıyordun, vicdanınla savaşıyordun. Vicdanını rahatlatmak için beni yalnız bıraktın.

“Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, yine aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.”

“senin en iyi halini sevmişler ne büyük devrim, ben senden her kötülüğü beklerken de sevdim”

inan ki nasıl hissettiğimi bilmiyorum. kendime epey uzağım şu sıralar. gülmem gereken olaylara bazen buğulu gözlerle bakıyor, beni ağlatacak ne varsa gülerek geçiştiriyorum. bu böyle daha ne kadar devam edecek bilmiyorum. elbet geçer demekten de yoruldum artık. cümlelerimi yutkunarak sonlandırdıktan sonra düşüncelerimin arasında kaybolmaktan nefret ediyorum. çünkü düşünmekten de yoruldum. bir şeyler için çabalıyorum, yolunda gitmeyen ne varsa düzeltmeye çalışıyorum ama her şey sonunda bir hiç oluyor. çabam boşa gidiyor, hiçbir şey yolunda gitmiyor. ve içimdeki bu kötü his ne yapsam da geçmiyor. böyle nereye kadar devam edecek bilmiyorum ama bu his beni her dakika mahvediyor*

Gecenin bir vakti kanlı gözler ve yorgun düşüncelerle bir başına kalırsın.