𓃗

Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz... Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün.

Ayetin değil miyiz Senin, Ya Allâh?

Kadim bir yaranın içinde yaşıyorum ben. Üzeri yıllar önce kabuk bağlamış gibi görünen, ama her gece yeniden kanayan bir yaranın... "Kadim bir yaranın içinde ve binlerce deve dikeni..." Binlerce deve dikeni büyüttüm içimde. Dokunan herkesin canı acısın diye değil... Kimse bir daha o kadar derine giremesin diye. Bazı insanlar gittikten sonra kalbin bahçe olmaktan vazgeçiyor; diken olmayı seçiyor. Ağzımın içinde susuyorum öylece. Söylesem eksilecek sandığım cümleleri yıllardır dilimin altında saklıyorum. Mevsim hazan... Dallarımda kalan son yapraklar da rüzgâra teslim oldu. İçimde çocukluğumun sesi, annemin duâ'sı, yarım kalmış vedalar ve geri dönmeyecek insanların ayak izleri dolaşıyor. Zaman geçti diyorlar. Geçti... Ama zaman sadece takvimlerden geçti; kalbimin üzerinden hiç geçmedi. Dışım ayaz... İçim çöl yangını... Ve saklımda siyah beyaz hatıralar... Renklerini kaybetmiş fotoğraflar gibi duruyorlar zihnimde. Gülümsediğim anları bile hüzünle hatırlıyorum artık. Şimdi kitaplarımın arasında kurumuş çiçekler var. (☃)

O gün gökyüzü hiç olmadığı kadar maviydi. Çiçekler usulca rüzgâra eğiliyor, dünya bütün güzelliğini sergiliyordu. Ama kimse fark etmiyordu; en güzel manzaraların ortasında bile insanın kalbi paramparça olabiliyordu. Bir zamanlar ben de geleceğe dair hayaller kurardım. Şimdi ise geçmişten kalan birkaç gülüşü ezberleyip onlarla uyuyorum. Her çiçek bana bir vedayı, her rüzgâr bana yarım kalmış bir cümleyi hatırlatıyor. İnsan en çok da kimseye yük olmamak için susuyor. Gülümsemeyi öğreniyor. "İyiyim." demeyi öğreniyor. Oysa geceleri, kendi kalbinin enkazında sessizce oturup kaybettiklerini sayıyor. Belki de bu yüzden çiçeklerin arasına uzandım. Çünkü insanlar sorular soruyordu; toprak ise sadece dinliyordu. (☃)

Çocukken bize, iyiliğin mutlaka kazanacağını söylediler. Büyüyünce anladım; bazen iyiler kazanmaz, sadece sessizce yorulur. Gülümsemeyi öğrendim ama o gülümsemenin ardında her gün biraz daha eksildim. Kimse, bir insanın ayakta dururken de içten içe yıkılabileceğini anlatmadı. İnsanlar bana güçlü olmayı öğretti; ben ise güçlü görünmenin, acıyı saklamaktan ibaret olduğunu öğrendim. Kalbim her kırıldığında ses çıkarmadım. Zaman bana insanların yüzlerini değil, maskelerini gösterdi. Dost sandıklarım sırtımı döndüğüm an yabancı oldu. En ağır darbeleri düşmanlardan değil, "yanındayım" diyenlerden aldım. O gün anladım; insan bazen bir kurşunla değil, bir hayal kırıklığıyla ölür. Şimdi geriye dönüp baktığımda, geride bıraktığım benliğime acıyorum. Çünkü o çocuk hâlâ herkesi kendisi gibi sanıyor. Hâlâ sevginin kurtaracağına, sadakatin karşılık bulacağına inanıyor.(☃)

Zırhımda açan o tek çiçek, kazandığım zaferlerin değil... Kaybettiğim insanların hatırasıydı. Herkes beni yenilmez bir savaşçı sandı. Oysa hiçbir kılıç, sevdiğini toprağa emanet eden bir yüreğin acısından daha keskin değildi. Omuzlarımda taşıdığım zırh demirdendi; ama göğsümde taşıdığım yük, yılların bile paslandıramadığı bir vedaydı. Göğsümdeki o beyaz çiçek, bir zamanlar bana gülümseyen masum bir kalbin sessiz emaneti oldu. Her savaşta biraz daha soldu, ama hiç düşmedi. Ben düşmanlarımı yendim. Kaleleri yıktım. Orduları dağıttım. Ama geceleri gözlerimi kapattığımda, tek bir anıyı bile yenemedim. @olafkardanadam ( ၴႅၴ 𓃗