Hissiz.

Beynim öyle bir uğulduyor ki kendi düşüncelerimi zar zor duyuyorum.

iyi hissetmenin manası değişti. 

Tanımsız kaldım, insanın kendiyle savaşı kanlı.

En çok kendime acımıyorum ya șu hayatta, en büyük hatam bu.

hissettiğim şeyi açıklayabilecek gücü bulamıyorum içimde, sadece yoruyor, çok yoruldum.

Artık yazamıyorum sanırım. Çok zaman önce bir ağacın toprağa karışan yapraklarında unuttum hislerimi. Hislerim vardı eskiden, önce kalbimde daha sonrasında beynimde boşluk bulamayıp ait olabilecekleri en ufak bir yer bulabilmek için çırpınan hislerim. Şarkı olurlardı bazen, bazen sanat, bazen şiir. Yağmurların asfaltı dövdüğü bir sonbahar gecesinde, kuru dalların arasında esen en sert rüzgarlarda son dakikaya kadar tutunmaya çalışıp minicik bir rüzgarın dokunmasıyla toprağa doğru usulca süzülen bir yaprak gibi; tüm griliklerin ve çirkinliklerin içerisinde en kıymetli elmas misali korumaya çalıştığım en derin hislerimi bir gecede kaybettim. Yağmurların asfaltı dövdüğü gibi gözyaşlarımın ruhuma yağmur olduğu bir gecede alındı tüm seslerim. Uğultu dindi, hatta en hırçın fırtınalar bile yerine en parlak doğan güneşlere bıraktı. Ben güneşe ulaşmaya çalışırken benden eksildim. Gözlerimdeki ışığı yolumu aydınlatsın diye güneşe feda ettim. Eksildim, sessiz kaldım, lal kaldım. Damarlarımı patlatmak ister gibi heyecanla kalbimde dolaşan hislerim yerini hiçliğe bıraktı. Kendi içime sığamayıp taşan ben kendi içimde en büyük yabancılaşmayı yaşadım. Evim vardı ruhumda eskiden. Özenle gece gündüz boyadığım rengarenk tuvallerim, en güzel anılarımı sonsuzluğa taşıyan fotoğraflarım asılıydı duvarlarında. Led ışıklar döşemiştim her bir karışına ellerimle. El örgüsü rengarenk perdelerim vardı. Ne zaman kendi içime çekilmek istesem kendi sesimin en huzurlu melodisiyle dans ederdim orada. Sıcacıktı, sımsıcaktı ve bana aitti, bendendi. Şimdi dönüp baktığımda bir yabancıyı yüzyıllarca ağırlamış, tek bir noktasında evi gibi hissettirememiş rutubet bağlayan gri duvarlara çarpıyor sesim. Kimse yok mu? diyorum, duvarlara çarpıp dalga dalga bana tekrar ulaşan sesim hariç hiçbir ses gelmiyor başka. Hislerim gittiğinden beri o huzurlu melodiyle dans eden kızı bulamıyorum. Gülüşlerim vardı sonra, en masum en gerçek gülüşlerim vardı benim. Bir kez güldüm mü bahar gelirdi her yanıma. Kuşlar gülüşüme eşlik eder, doğa ahenk içinde ev sahipliği yapardı bana. Ve hislerim bir sonbahar yaprağı gibi düşüp toprağa karıştığından beri sanırım ben, ben değilim.