Günahkâr

O duvarda resmin asılı ama bu ev seni hiç görmedi. Bazı şeyleri uzun uzun anlatamam.

Çünkü bazen sadece yaşamak yetmiyor, hissetmek lâzım. Her gün yaşıyorum ama kaç gün bunu hissedebiliyorum mesela? Yaşamak basit bir şey, asıl zor olan “yaşıyorum” diyebilmek.

Deli gibi uykum var Nermin. Elimden hiçbir şey gelmiyor, inan.

Gitmek senin evin.

Anlamadım. Ben mi iyileşmemiş yarayım, herkes mi keskin bıçak? Sormadım. Sadece kanadım.

Balkondayım yine, buz gibi ellerim ısınsın diye umut edip cebime koymuşum. Sahi kaç saattir oturuyorum burada, bakmadım. İnsan düşüncelere dalarken zaman kavramını yitiriyormuş. Çalan kaç şarkıyı duydum bilmiyorum ama bir şarkının sözlerinde takılı kaldım, “en çok sana anlatmak isterdim, sen duymadın.” Kaç defa geriye alıp dinledim, kaçıncı dinlemede yenilip bıraktım. Bana bir yer göster dürtüsüne dayanamayıp kafama sıkayım. Olmuyor işte, herkesi tamamlarken yarım kalıyorsun. Ar damarın çatlamış, kan sızdırıyorsun. Bunun ötesi yok.

Sen rutubetli bir evin göğe açılan balkonusun.

Gece yine beni nereden vurdu bilmiyorum ama senin gelmediğin kesin. İnsanın üzerine yokluk değil de ihtimaller düşüyor bazı geceler. Hiç olmayacak işler peyda oluyor zihninde. Biliyor musun, sana kurmak istediğim bütün cümleler boğazımda dizili. Söylenmemiş sözler, şimdilerde sırtımdaki en ağır yük. İnsan söylenmeyenle çöküyormuş. Ben seni hiç çağırmadım belki ama içimde adınla yankılanan bir sessizlik var. Duysan utanırdın. Senin için biriktirdiğim sözlerin ağırlığı varsın beni yok etsin. Sensizlikle yaşamak, o yükten daha ağırdır. Bilirim. Bildiğim bir diğer şey ise senin adına yaktığım sigaraların sonum olacağı. Birden öldürmüyor da günden güne yok ediyor. Velhasıl, senin gibi.

Ben hem yarayım hem bıçak. Hem tokadım hem de yanak. Hem uzvum hem işkence çarkı. Hem kurbanım hem cellat.

İnsan özünden düşermiş bazen, derinden, derinden.

Yâr, vurma beni derinden. Zor, vazgeçip kopmam senden. Bir sor; haber ver, gittiğin o yerlerden.