herkes için iyi biri olmaya çalışırken kendim için beterin beteriymişim

içimde bağıran bir şey var ama ben onu hep kısık sesle taşıyorum

taktik uygulayanlarin yaninda bizim ulasilabilirlik,dumduzluk,mallik,aliklik salaklik,enayilik

herkesi tamamlar kendimi sokak ortasında terk ederim bende böyleyim işte

psikoloğa gitmek burjuva işidir biz tumblrda seri post atariz

Bitirdiğim hiçbir arkadaşlığım için pişman değilim. Hepsinin doğru bir karar olduğunu biliyorum. Ama içlerinden birinde doğru kararı vermiş olmak, hala canımı biraz yakıyor

“Kendimle aramda bir duvarım var içime ördüğüm. Anlatmaktan çekinip, susmaktan yorulduğum.  Kendime zırh edinip sadece kendime dert ettiğim. Kendimle aramda bir duvarım var, kimseye göstermediğim.”

birtanem. kambur duran sırtından, mahcup bakan gözlerinden, kimsenin dönüp sarılmadığı çocukluğundan öperim.

yaşanamamış bir hayat ölümden beterdir çünkü geçmeyen tek şey acı değil, geç kalmışlığın ağırlığıdır.

hayat böyledir iste su an daha fazla bilgi veremiyorum ama böyledir

bazen hissettiğin şeyin adı bile yok, sadece ağırlığı var.

bir anda modum düşebilir ya da yükselebilir ve hiçbir mantıklı açıklaması yok

bazı yarınlara çok geç olacakmış gibi.

ne oldu da bıraktın kendine tutunmayı

Neyseler dağ oldu içimde

sanırım insanın eski benliğini özlemesi her yaşa özgü bi durum