prometheus

sustum, konuşmakla olmuyordu.

o hatıralar bugün damarlarımda kayıplar.

bana kalan tek miras bir zamanlar sahip olduğumu sandığım hayallerin artık sadece başkalarının hayatlarında açan en güzel çiçekler olduğunu fark etmenin getirdiği o ağır ve sessiz hezimet.

kin'in yas'indan eser kalmadi

benim kendimden başka kimsem yok

gidecek birisi olmayan biri kendine gelir.

küçükken büyümek isterdim şimdiyse ölmeyi.

bazen en büyük cesaret bitmesi gereken şeyi zorlamadan olduğu yerde bırakabilmektir.

takvimler henüz yolun başında ama yorulmuş bir ruh.

kendi yaralarının içinde yapayalnız kalmış bir ruhun, hak etmediği ağır acıların yüküyle eksilse de, gerçeği haykırarak kendi özsaygısını yeniden küllerinden doğurma çabası.