karnawał dusz potępionych

Patrzę przed siebie i mam łzy w oczach. Ogarnia mnie wszechobecna w tym miejscu melancholia i towarzysząca jej rozpacz. Zamykam powoli oczy. Czuję jak kolejne łzy spływają mi po policzkach. Dlaczego? Dlaczego teraz? Otwieram oczy. Wyszeptuje kilka niezrozumiałych słów i odchodzę uprzednio kładąc kwiaty na jej nagrobku. Kroczę powoli po cmentarzu kierując się ku bramie wyjściowej. Nie mogę odsunąć od siebie tego zapachu rozkładających się ciał. Zapachu strachu, gniewu i wszystkich na swój sposób negatywnych uczuć. Usiłuję przywołać jakieś miłe wspomnienia. Coś co zabierze mnie z tego świata, pozwoli sunąć po rozległej krainie w mojej wyobraźni. Jest. Ona. Taka jaka była w dniu, w którym ją spotkałem po raz pierwszy. Inna, zamknięta w sobie, uprzedzona do ponurego świata i istot żywych. Podszedłem do niej i spytałem się o jakąś błahostkę. Uśmiechnęła się promiennie i zapytała czy zawsze chodzę zamyślony. Zapytałem o coś nie mądrego, z pozoru infantylnego. I tak to się zaczęło. Od niedawna potem zacząłem żyć drugim życiem w swojej głowie. Nowoczesne średniowiecze. Połączenie ekstrawagancji i wykwintności z… no właśnie.. z nazwijmy to po prostu teraźniejszością. W mojej wyobraźni jestem księciem - ona zawsze będzie wiecznie żywą księżniczką. Jednak w życiu prawdziwym jej już nie ma. Po tym jak.. jak zaginęła, a jej delikatne i kruche ciało znaleźli powieszone na drzewie uznali to za samobójstwo, ucieczkę od świata, ludzi, problemów. Przecież ona zawsze taka była. Ja natomiast wiem, że było to morderstwo. Zwłoki one.. były.. za bardzo okaleczone, rany były zbyt głębokie. Oh, Amy dlaczego Ty? Nie spocznę póki nie odnajdę Twojego oprawcy. Pomszczę twoją śmierć po czym dołączę do Ciebie gdy przyjdzie mój czas. Zaczekaj na mnie w tamtym świecie. W miejscu lepszym, bardziej euforycznym i takim niewinnym. Wreszcie wydostałem się z więzienia bezdusznych już ciał. Pora rozwiązać tajemnicę. Tajemnicę (nie)zwykłego morderstwa.

[Delirium], Lauren Oliver.

♥

"Hold me now ‘til the fear is leaving I am barely breathing Crying out These tired wings are falling I need you to catch me.” Red, Hold Me Now.

Anioł, L. A. Weatherly

Evanescence, The Other Side.

Edgar Allan Poe

Over and over, over and over I fall for you. Over and over, over and over I try not to.

"Każdy chce gdzieś uciec, prawda?"

Five Finger Death Punch, Remember Everything. ♡

Stoję zamyślona pod ogromnym oknem rozciągającym się na długość jednej ściany. Patrzę z góry na to uśpione już światłem księżyca miasto. Mieszkanie, a w moim przypadku przebywanie w drapaczu chmur ma jednak jakieś plusy. Uważam, że Liver Squer ma zdecydowanie więcej wdzięku w nocy. Późną porą jest taki ezoteryczny i jednocześnie wyemancypowany. Mogę tak godzinami stać i podziwiać ten spokojny i permanentny krajobraz. Z moich przemyśleń wyrywa mnie cichy szmer i już wiem, że to Ty. Słyszę twoje niemalże bezszelestne kroki ale nie odwracam się pomimo pejoratywnych wibracji. Jesteś tuż za mną. Czuję na karku twój opanowany i ciepły oddech. Jedną ręką przelotnie dotykasz mojego ramienia. Wzdrygam się, czuje przechodzące mnie ciarki.  - Nic się nie zmieniłaś - szepnąłeś. Nie odpowiedziałam, nie mogłam. Nerwowo przełknęłam ślinę. - Nie żartuj, boisz się mnie?  Milczę, cały czas milczę. Nie widzę cię, to mnie dekoncentruje. Nagle twój oddech z mojego karku zniknął. Stałeś teraz przede mną. Nie mam odwagi spojrzeć Ci w oczy. Boje się ujrzeć prawdę i nie chcę wiedzieć kim naprawdę jesteś.  - Powiedz coś, no dalej.  Położyłeś swoją dłoń na mojej talii unosząc w tym samym czasie drugą, która, mimo mojego sprzeciwu, uniosła mój podbródek ku górze, tak aby mógł “podziwiać” jak to mówił, moje infantylne oczy.  Zdobyłam się na odwagę. Spojrzałam mu prosto w oczy.  - Nienawidzę Cię - powiedziałam cicho. - To tylko chwilowe. Musisz pogodzić się z rzeczywistością. Uratowałem Ci życie i oczekuję czegoś w zamian. Tak, masz rację, nie jestem altruistą ale nie wkładaj mnie do jednego worka z egocentrykami i hedonistami. Moja osoba się tym nie cechuje. Kiedyś się o tym przekonasz, bo widzę, że jak na razie ślepo oceniłaś to co Ci podano za młodu na tacy. Prychnęłam lekceważąco.  - Buntowniczka z Ciebie Scarlett. Tacy jak Ty nie mają w życiu łatwo - odpowiedział po czym zaśmiał się niemal szyderczo. - Wrócę do Ciebie niedługo. Tym razem będzie to Twoja ostatnia szansa.  Jak gdyby nigdy nic wyszedłeś z pokoju, to znaczy, celi, która emitowała pokój. Cały czas przechodzą mnie dreszcze. Odkąd mnie tu zamknął minęła chyba wieczność albo co najmniej jej połowa. Nie pamiętam nic z ostatnich kilku tygodni, oprócz niego.  Od kilku tygodni próbuję się stąd wydostać ale na próżno. Nie mogę przed nim uciec.  Nie wiem, dlaczego trzyma tu moją osobę. Przychodzi tylko co jakiś czas i różnymi sposobami skłania mnie do mówienia. Dzisiaj pierwszy raz mu się to udało. Poddałam się. Ale to dlatego, że tak dawno nic nie mówiłam, chociaż teraz jak tak o tym myślę, to żadne usprawiedliwienie. Dałam mu satysfakcję. Jeden - zero, przegrywasz Scar. To zdanie dało mu przewagę, którą z resztą miał od samego początku. Górował nad moją osobą. Po tych przemyśleniach film się urwał.  Obudziłam się.  To był najzwyklejszy w świecie zły sen. *** Scarlett była przekonana, że to był tylko zły sen. Jednak nie przypuszczała, że da on początek jej życiowemu koszmarowi.

Thirty Seconds To Mars, This Is War.