#wyrok

„To nie bóg sądzi przestępców, to dziecko, które zaczęło się w niego bawić”

Diagnoza

     – I wszystko to, co mówisz, dowodzi tylko, że nie potrafisz tego zrozumieć.      – Czego konkretnie? – odparowała      – Tego, że patrzysz w oczy drugiej osoby i nagle cały świat zawęża się tylko do nich. Tego, że czyjś oddech wpada do twoich ust i wydaje ci się, że po raz pierwszy w życiu naprawdę oddychasz. Tego, że dotykasz czyjegoś ciała i masz wrażenie, że łączycie się na zupełnie innej, niefizycznej płaszczyźnie. I tego, że bez wahania jesteś w stanie oddać za kogoś życie, bo bez tej osoby i tak nie istniejesz.

A jeśli stanie się tak, że w bólu dni swoich nazwiesz dzień narodzenia nieszczęściem, a trud ciała będziesz przyjmował jako wyrok wypalany na czole - to powiadam, zaprawdę, nic już nie zmyje z twego czoła znaku tego.

Pamiętam jak widziała go patrząc za okno Młodzieńca, co przyszedł do niej, gdy czuła samotność I byłaby to piękna i nieśmiertelna miłość Gdyby nie fakt, że za oknem nikogo wtedy nie było.

Czasami mam jej towarzystwa dosyć. Proponuję rozstanie. Od dzisiaj na zawsze. Wówczas uśmiecha się z politowaniem, bo wie, że byłby to wyrok i na mnie.