#choroba

O północy wróciła Joana. Stefan wyczuł, że jest blisko podszedł do drzwi balkonowych i zaczął miauczeć. Trzy minuty później podjechał bus, a w nim szanowna małżonka wracającą po 7 tygodniach do domu.

Fajnie tak pić razem kawę rano i zjeść we dwoje zjeść śniadanie. Kobieta, która była przed Joaną i teraz wróciła ma złośliwy nowotwór tarczycy. 38 lat. Nie pali i zdrowo się odżywia, a takiej żulerii pijącej w krzakach przed Borysem nic nie rusza.

W poniedziałek na 7.30 melduję się w szpitalu. Operacja we wtorek. Do ostatniej operacji w 2022 miałem taktykę nie myślenia. Myślałem, kiedy już przyszli rano, dali mundurek i tabletki, a kiedy wieźli na blok to wszystkie modlitwy i wszyscy święci się przypomniały. Po raz pierwszy trochę się boję tej operacji. To po tej reoperacji w sierpniu 2022, gdzie obudziłem się zamiast na sali to na oiomie mam takie obawy, ale mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. W maju 2022 miałem stabilizację odcinka L4/S1, a po miesiącu pojechaliśmy z Hamburga do Grudziądza kupić mieszkanie. W połowie drogi przespaliśmy się w hotelu, żeby nie przesadzać, ale to była ostatnia chwila na kupno mieszkania, bo w sierpniu podczas reoperacji uszkodzili mi nerw strzałkowy. Myślałem, że napierd..a mnie, bo przesadziłem z jazdą, ale okazało się, że źle włożyli implant zastępujący dysk i uciskał na nerw.

Słowo krótkie, a niesie w sobie tyle ciszy, strachu i bezradności.

Zabiera ludzi.

Cicho, powoli albo nagle, zawsze za wcześnie…

Zabiera dorosłych, którzy mieli jeszcze tyle do powiedzenia, tyle do zmienienia, tyle do przeżycia.

Zabiera ich historie, plany, rozmowy, które nigdy już się nie wydarzą…

Ale najbardziej boli, kiedy dotyka dzieci.

Bo dzieci nie powinny walczyć o życie.

Powinny się bawić, śmiać, marzyć o tym, kim będą.

A jednak walczą.

Cicho, dzielnie, z siłą, której często nie mają nawet dorośli.

Chcą żyć.

Chcą zdążyć.

Chcą zobaczyć wszystko, co dopiero na nich czeka.

I nie poddają się.

A kiedy odchodzą…

świat mówi, że zyskuje kolejnego anioła.

Ale prawda jest taka, że my tracimy coś, czego nic nie zastąpi dziecięcą radość, światło, które potrafiło rozjaśnić nawet najciemniejszy dzień.

A kiedy odchodzi dorosły tracimy duszę, która mimo wszystkiego nadal chciała tu być…

Nadal chciała kochać, zmieniać świat…

Rak zabiera..

Ale nie zabiera wszystkiego.

Bo zostają wspomnienia.

Miłość…

I ta cicha obietnica, że o nich nie zapomnimy….

Wczoraj dojechaliśmy do Ciechocinka. Docelowo jechaliśmy do Końskich do szpitala, gdzie od 5 tygodni na OIOMie leży mama. Z Grudziądza do Końskich jest trzy i pół godziny, dlatego postanowiliśmy nieco skrócić drogę. O dziewiątej wyjechaliśmy z Ciechocinka. Dwie godziny czterdzieści pięć minut plus trzy przerwy po 5 minut. Miejscówkę mamy fajną - agroturystyka. Po 14 pojechaliśmy do szpitala. Fartuchy, maseczki odkażanie. Duża sala - chyba z 10 łóżek.

No cóż. Bicie głową w mur ciąg dalszy. Na dwa tygodnie prze planowaną po raz drugi operacją złapałem półpaśca. Cholera wie skąd. Oczywiście umiejscowił sięna tej słabszej nodze. W poniedziałek poszedłem do rodzinnej. Nie wie co to jest. Dała antybiotyk na trzy dni. We wtorek udało mi się zarejestrować do dermatologa na piątek. Państwowo. Prywatnie dopiero w kwietniu. Przez tydzień brałem po 5 tabletek dziennie. Do 2 kwietnia po 2.

Pisałem do neurochirurga. Chyna mu ręce i nogi opadły, bo nic nie odpisał. Muszę iść do niego prywatnie przypomnieć się i wydać 3 stówy.

Och mama.... Nie wiem czy mnie poznała, ale co chwilę łapała mnie za rękę. Przyszła pielęgniarka, żeby poprawić mamie poduszkę i dać pić ze strzykawki, a mama pokazała taki gest dwoma palcami, jakby cięła coś nożyczkami.

Ja wiem pani Wando, że pani by chciała, żeby panią odłączyć od respiratora, ale to jeszcze. Na razie nie możemy.

Mama wciąż pod respiratorem. Częściowo samodzielnie oddycha, ale wspomagana jest respiratorem.

Rozmawiałem z lekarką. Na razie mama pozostaje na oiomie.

Przykry widok widzieć mamę w takim stanie.

Jutro spotkam się z dwoma siostrami. Młodszą i jeszcze młodszą i odwiedzimy mamę, a po południu jedziemy do Piotrkowa Trybunalskiego. Spotkam się z najlepszym kumplem z dzieciństwa i młodzieńczych lat zwanym Dyziem. Mieszkał obok i choć chodziliśmy do innych klas on do a (anioły) a ja do b (Bogowie - wiadomo). Nie widzieliśmy się z piętnaście lat. W poniedziałek rano powrót do domu.

We wtorek wolontariat w nowym miejscu, w środę pobranie krwi i wizyta z Librą u Weta M., może trening, w piątek ginekolog.

Stuknij ty się w układ odpornościowy i ani mi się waż we mnie zachorować, zrozumiano?