Karalamalar

"Saatlerle sorunları olan birine göre fazla iyimser olmasının sebeplerini hep merak etmişimdir. Bir keresinde ona nedenini sorsam da bu garip tavrının, bana verdiği tek cevap 2.07 olmuştu; etkilendim...

'2.07 ise eğer sebebin, 8 ya da 6 nın önemi kalmiyor fakat, belki 9 verebilir sana aradığın soruların cevabını' derken gözleri parlıyor, sesi her ne kadar güçlü gibi gelse de heyecanından dolayı titriyordu. Bu duyguyu daha önce de yaşamıştım, artık arasındaydım.

O zamandan beri saatlere ayrı ilgi duyarım. Zaman sürekli geçer ve her geçişinde yeni bir saat ile kutlarım kaybettiğim anları. İnsan garipleşiyor aslında böyle yaparak fakat bazen kaybetmek de kutlanılması gereken bir durumdur. Hele bir de konu saatler olunca...

Diğerleri gibi monoton bir güne uyanmak için gözlerimi açtığımda başladı aslında tüm hikaye. Ne zaman gitmek istesem yakama yapışan saatlerden kurtulmanın bir yolu olmalıydı. Şansımı onda denemeyi seçtim fakat o da durmuştu. O olmak ben olmaktan daha kolaydı sonuçta; dün o olmak için ona dönüşmüş ve bir kenara atılınca ondan başka herşeye benzeyen birine bugün ben olması için ısrar edemezdim ki ben. O orada mutlu değildi fakat durması gerekiyordu; onu orada bıraktım, tam 2.07'de...

Bazen düşünmüyor değilim ama ne yaptığını, muhtemelen geçmeye çalışıp duruyordur yerinde. Yine de baktığımda insanlara, herkesin durduğu bir saati var gibi geliyor bana nedense. Yeterince tanıyamadım sanırım seni, sende benden bir parça görmezdim belki fakat bazen olur ya; kaparsın gözlerini zaman geçsin istersin. İste o zaman, hiç geçmesin isterdim ben bir zamanlar ama senle değil; benle istemiştim ben bunları. Rol yapabilmeni yeğlerdim belki bazen, bunu da severdim halbuki.

Ne diyordum, evet zaman geçiyor. Ben bunun farkındayım ve senden sonraki güne yeniden başlamanın verdiği mutluluğu tattıktan sonrası gerçekten karanlıkmış, onu anladım. İyimser olmana hala anlam veremiyorum, bunun için kalmak gerekiyorsa da ben asla durmayacağım, 9 orada bir yerlerde çünkü. Ama önce 8'i yaşamam gerekmez miydi?

Ben! Sen değilim ki ben, belki o olabilirim ama lütfen bana sen deme, sen olmak istemiyorum çünkü ben..."

Derken bir anda fark ettin elinden kayıp gidenleri ve irkildin. Sevmezdin yalanları sevdiğin kadar insanları. Rüzgar içine içine eserken tenin tıpkı o geceki gibi buz kesmişti ve sen

Nedense sen isen konu devamını getiresim gelmiyor demlştim sana ve sen de benden bileceğini söylerdin hep yanlışlarını. Severdik yanlışları birbirimize bakmadığımız anlarda geçerken karşıya doğruların arasından. Bilmezdin de aklımdan geçenleri, hoş şimdi de bilemeyeceksin. Bunun seni bana çekmesini ister miydim? Sanmıyorum. Ama bana fikrimi soran olmadı tıpkı sana kimsenin bu konu hakkında yorum yapmadığı gibi.

Affettim desem inanmam kendime, gerekçe yok bunun için. Affettim seni benim sana yaptıklarım için ve senden nefret ediyorum sevdiğim kadar yalanları; sen en büyük yalanımken hayatımda.

Bunları senden duymak hoş olmasa da sen

gitmeliyim, rüzgar!

"Kimi zaman, bir bankta yalnız otururken düşünürüm etrafta olup bitenleri ve bazen de kendime sorarım; nedenleri ararken de kaybolurum geçmişinde. Hiç iken herşey ne kadar güzeldi ve bir o kadar çekilmez bir sancıydı yaşanan her an, aslında var olma çabasının bir tezahürüydü sanırım dokunuşlarımız da. Hissetmek kadar acı veren başka bir durum olmadığını ima edersem seni yeterince kandırmış olmaz mıyım? Fakat sen var olduğunu iddia ettin hep, ben ise gitmekten yanayım. Gelmediğim her dakika senin için ızdırap ise eğer, hiç olmadığımı fark etmemelisin hiçbir zaman. Bunun için yanındayım."

Hazırım!

Saçmalıklardan arınmış olarak geri dönmek derken tam olarak an mıydı kast ettiğim yoksa temenniden mi ibaretti hatırlamıyorum. Zaten zaman kadar saçma bir şeyin olmadığını anladım zamanla fakat bu da biraz ironik oldu gibi.

Unutmadan; umutlar her zaman büyük yer kaplar insanların hayatlarında fakat kimse anda kalmayı arzulamamalıdır. Nitekim zaman kavramı geçmekten hoşlanır ve anda kalma denilen kavram buna tezat oluşturur.

Hazır olmalıyım?!

Aç bir hayvan edasıyla ininden çıktığı gecelerden eli boş dönme hissiyatı kadar rahatsız eden başka bir durum varsa o da bulunduğu yerden ayrılmaktı. Neden gitmeliyim sorusunu her seferinde kendine sorduğunda ise sorumlulukları gelirdi aklına. İstemediği şeyleri istemediği canlar için yapmak arzuladığı son şey olsa da zamanla bundan haz alması da canını sıkmaya yeten başka bir unsurdu. Gerçekten ne yapacağını kestirememek anlatılamaz bir zulümdü aslına bakılırsa.

Ama asıl ile işi yoktu hiçbir zaman, hayaller vardı çünkü ve onların arasında gezinmek çoğu kadının içinde olmaktan keyifliydi. Dokunulamaz olmanın verdiği keyif tarif edilemezdi fakat en güzeli de kontrolün tamamen kendisinde olması idi. Uyuduğunda ya da uyandığında hayalinden, gerçekliğin boktan hissiyatı bazen güven verici olabiliyordu. Bazen de gerçeklikten soyutlanmak... Tekdüze yaşamak nefret edilesi bir durumken, tekdüze yaşama hevesi gütmek; hayatının en büyük ikilemi olabilirdi belki ama çözülmesi gereken o kadar çok problem var ki...

Henüz hazır değilim?

....dim. Varım artık...

Yeniden, ...

boş bir zihinle?

.....

değilim.

Ve de; ...

...im.

.....

“Yazmıştım sonunu henüz başındayken ve bundan hiç pişmanlık duymadım. Kaybetmek de olası bir durumdur ve çoğu zaman ufuk açar ve çok farklı yolların görünür olmasını sağlamasıyla bilinir. Yine böyle bir zamanda böyle bir yola girmiştik ve durmayacağımızı biliyorduk hepimiz. Ya da yalnızca sen, ben değil...”

Uzun zaman sonra tekrar karşılaştığımda kendisiyle, bu kelimeler dökülmüştü dilinden. Yıprandığı çok açıktı fakat dik durmaya çalışması, konuşurken net olma uğraşı gözümden kaçmıyordu. Yenilmişti ve bu çok açıktı; yine de arka planda kazandığı da çok belliydi. Ne istediğini bilmeyen insanı mutlu edecek ya da üzecek şeyi kestirebilmek çok zordur, nitekim biraz önce çok istediği bir şeyin olmaması daha büyük haz verebilir kimi zaman böyle insanlara. Aynı zamanda zayıflıktır da bu yönleri, çünkü her an her başarıda ya da başarısızlıkta akılları diğer seçeneklerde kalır. Sabit kalmak bu yüzden en büyük ızdıraptır onlara, hayal kurmak bile işkence halini alır zamanla...

“Çok istediğime emindim fakat bir o kadar da istemiyordum, bazı şeyler uzaktan bakınca güzel; içlerine girince, o dünyayı tadınca büyüsü de bozuluyor her şeyin, tüm o ahenk içindeki mükemmel ortam küçük bir dokunuşla kaotik bir ortama dönüşebiliyor. Her ne kadar özenle dokunsak bile, uyumsuz tek bir hareket tüm güzelliği mahvedebiliyor. Bugüne kadar yaptığı dokunuşlarla karşısındakinin ruhunu arındıran birini tanımadım ben, ya da benim kuruntumdur, bilmiyorum...”

O gece onu da orada yaktım, ellerime her baktığımda ise onu hatırlarım.

-Üşüyorum?

Soğuk, loş ve ıssız bir odada otururken birden kapı çaldı: gelen oydu?

-Saat kaç?

Ağır ağır kalktı sandalyesinden, ellerimde mürekkep kalıntıları vardı fakat onlar öyle kalmalıydı; o kadar çok karalamıştı ki önündeki kağıtları, kalıntılar bunun ispatı olacaktı adeta. Kapıya yöneldi, yavaşça aralanmasını izledi eskimiş tahta bloğun. Beklediği gelmiş olabilir miydi gerçekten? Biraz sonra öğreneceğim dedim nasıl olsa, ve kapı tamamen açıldı!

-Zaman neye göre geçer?

İçeri girdiğimde herşeyin bıraktığım gibi kaldığını görmek beni çok huzursuz etmişti, ilk iş olarak masanın üzerindeki kağıt parçalarını toparlayıp odanin ortasında yakmayı planladım. Çok zaman geçmişti üzerinden yazdıklarımın, artık gitmeleri gerektiği kanaatine vardığımdan beri uğramak bile gelmiyor içimden bu izbe kulübeye zaten.

-Nasıl?

Kağıtlar öyle güzel tutuştu ki, odanın duvarlarının gerçekte ne kadar renkli olduğunu gördü bir an ve irkildi: kapı çalıyordu çünkü olanca sertliğiyle. Üzerimi düzeltip kapıya yöneldiğimde ise masaya sıçramıştı alevler...Ve sonra koca bir kulübeye.

-Nerede kalmıştı ki zaman?

Onu orada bırakmam gerektiğini biliyordum dedi karanlıkta yoluna devam ederken; "onun yeri orasıydı, her ne kadar görmeye gelmese de".

-Ya hiç olmadıysan?

Karanlıkta çok daha güzel görünüyor bazı şeyler, ışığı sevmemek bir tercih olmamalı.

-Görüyorsan eğer?

"Hikayeler asla yarıda kalmaz." derdi kimi zaman; "Hepsi sona erer başladıktan sonra; yazmışsındır elbet daha başındayken sonunu. Aksiyse fikrin eğer; hiç görmemiş olmalısın onu, çünkü gören gözler mutlaka kanıksar durumu..."

Bu sözler kafamda yankılanırken uyandım yeni güne ve kendi hikayemdeki yerini düşünmeye başladım. Acaba bir son yazmış mıydım gerçekten başındayken?

Peki ya hiç yazmadıysam bu hikayeyi? Hiç düşündün mü geçen zamanın arkasından boş boş baktığını, senin arkanda kim vardı peki sen ardına bakmazken?

"Ona her zaman yazması gerektiğini söylerdim sonlarını hikayelerinin, çünkü hikayeler asla yarım kalmaz. Yazdığını da görmek zor olmadı benim için fakat biraz fazla uzatıyor gibi; ara çok uzun ve o kadar uzun oluyor ki bazen, -anlayamadığım nokta da tam olarak burası sanırım- hikayesine birsürü yeni karakter ekliyor ve bunlar için de ayrı ayrı kitaplar yazıyor, sonlarını ise sır gibi saklıyor... Halbuki ona hikayesine tek bir son yazması gerektiğini söylemiştim, yazdım dedi, belki de?.."

Bazen zamanın ya da aradaki insanların önemsiz olduğunu düşünürüm, özellikle suda taş sektirirken. Çoğu insan bilir; bu iş ciddi anlamda konsantrasyon gerektirir. O sebeple hiçbir zaman seni ya da seni düşündüğümü söylemem böyle durumlarda, aksi takdirde kendimi kandırmış olmaz mıydım? Her neyse, bir gün yine kendi başıma uğraşırken eğer boşluğa düşerse elimdekiler, aklına ben gelmemeliyim. Sen de gelme zaten, son zamanlarda o kadar çok onları gördü ki gözlerimiz, ayırt edemez oldular karanlığı aydınlıktan; ve o kadar bitap durumdayız ki, senin ne zaman sen olduğunu hatırlayamadım son gördüğünde. İnsanlar bazen sorgular kişileri: sen ya da biz, ya da ben veya o, hiç fark etmedi ki tarih boyunca; hep bir eksiklik aranmadı mi içimizde, hep bir boşluk?

-Acele edin!

Bugünü yalnız yaşamayı kendi mi seçmişti yoksa düne uyanmasına sebep veren insanlar mı onu yalnızlığa itmişti? Bunun cevabını da kendisi çok iyi biliyordu fakat o, susmayı seçti... Bir de ben vardım bunu bilen, işte hikayesi...

"Eğer, sıradan insanlar gibi o da günü yaşasaydı, onu kaybedebilirdi; dünü yaşamayı seçti ve onu kaybetti. Hikayesini kimse bilmese de o, hiçbir zaman onla olmamıştı zaten. Onu, onunla yaşayacağı günlerdeki haliyle canlandırmayı o kadar çok sevmeye başlamıştı ki, bu durum artık takıntı haline gelmişti. Bir gün uyandığında, ilerde onunla beraber olursa ondan sıkılacağını düşündü ve kendi kendine böyle bir çözüm buldu."

Sevdiği insanı kaybetmeme arzusu o kadar baskın gelmişti ki, o sabah nasıl olduysa düne uyandı. Başlarda kimse bunu fark edememişti ve normal hayatlarını yaşıyordu ve o, bu durumdan acayip hoşnuttu. Zaten anlatsa da kimse ona inanmazdı ki, kim neden düne uyanmak isterdi ya da bunu nasıl başarabilirdi? O cevabı çok iyi biliyordu...

"Bir insanı sevme içgüdüsü bazen o kadar baskın gelir ki, kaybetmemek için elinden geleni yapar insan, bende ise durum biraz daha farklı gibi; benim sevdiğimi sevmeye devam edebilmem için sabit kalmam gerek çünkü, zaman ilerledikçe açlığım artıyor ve başkalarına olan ilgim çoğaldıkça sevdiğime karşı sevgim de azalıyor. Bu yüzden düne uyanmayı seçtim, böylece zaman onlar için akarken ben yerimde sabit kalabiliyorum, sevdiğim için buna değer, benim için!"

Aynen böyle aktarmıştı kafasındakileri karşısındaki insanlara fakat kimle konuştuysa şaşkın bakışlardan öteye gidemedi tepkileri. Zaten konuştuklarını da anlamamaya başlamıştı, sokakta hiç insan yokken kalabalıktan yakınır olmuştu insanlar ve bu, ona garip geliyordu. Ona sadece bakıyorlar, konuşuyorlar fakat onun verdiği cevapları umursamazcasına farklı konulardan devam ediyorlardı, buna sevdiği de dahildi. Artık onunla anlaşamadığını düşünmeye başlamıştı ve bu canını sıkıyordu. Onu terk etmeye karar verdi; bunu ona söyledi ama yine aynı sorunu yaşadı, sevdiği farklı bir konuda konuşmaya devam ediyordu!

Sabah uyandı; yanında sevgilisi vardı, dudağına bir öpücük kondurduktan sonra kahvaltı hazırlamaya gitti. Tekrar gözlerini kapattı, uyandığında karşısında kimse yoktu. "Bugün" dedi, "Bugün neydi?". Kafası o kadar çok karışmıştı ki, bugünün dün mü yoksa yarın mı olduğunu bir türlü kavrayamamıştı. Kalktı, dişlerini fırçaladı ve üzerine bir sigara yaktı, sevgilisi salonda oturuyordu, gülümsedi...

"Peki, biz ne yapıyoruz? Hepimizin bugünü aynı mı acaba, ya da kaçınız dün ile haşır neşir olmaktan bugünü görmezden gelip yarınlarını heba ediyor? 'Bugün', irdelenmesi gereken bir kelime bence, Bugün burada mısınız?"

Tekrar gözlerini kapattı...

+ Orada da gece var mıydı?

Uzun zamandır hiç bu kadar sessiz olmamış ve uzun uzun cümleler kurmayı seven biri için çok kısa bir cevaptı bu. Böyle bir cevap verecek ne yaşadığı ise meçhul... Kim bilir, belki olmuştur?

Bekleyene sormak lazım sorusuz cevapların sorduğu sorulara ne tepki verdiğini, olduysa tabi. '-Belki de halen hava kararmamıştır, neredeyse?..'

Neredeyse...

"Yataktan fırlamam yalnızca birkaç saniyemi almıştı. Kalktığımda, -3.katta olmama rağmen- balkon hizasında ilerleyen birtakım kafalar gördüm vücutları olmayan. Gözlerimi ovaladım, silkelenip tekrar baktım, bu kez yüzler bana dönmüştü ve sırıtıyorlardı. Tedirginliğin sırası mıydı ya da bundan daha fazla tedirgin edecek bir durum yaşama olasılığım neydi? Ben bunları düşünürken kafalar yavaş yavaş uzaklaştılar evimden... Balkona çıktım, arkalarından baktım gerçekler mi diye. Biri bana doğru döndü ve sırıtan yüz ifadesini hiç bozmadan 'yatağında' dedi. Uyarısıyla kafamı yatağıma doğru çevirdim."

Susmayı o kadar çok seviyordu ki, hiç susmadı. O anda anlamıştım kendinden başkasına önem vermediğini. Güçlü olduğunu iddia etmiyordu fakat bakışları karşısındakini delip geçen cinstendi. Ben de bu bakışlara maruz kaldım. Hiç ayrılmadı yanımdan ama hiç yanımda da olmadı. Yetenekli olduğunu hep söylerdim ama bu kadarını ben bile yapamazdım...