Nerdlerin son kalesi (-.-)

Ne alakası var sadece gözüme toz kaçtı. 

sahilden bisikletinizle eve doğru yol alırsınız. Maskenize biraz çeki düzen verip tekrar rol oynamaya devam edersiniz. Amacım hava almaktı ama içim yine bin bir doldu. Sanırım artık daha fazla dayanamayacağım.

genelde hard diskimi 2ye bölerim. c'ye programları kurarım. d'ye ise stüdyo programlarımı ve bir iki oyunluk yer açarım.  ilk defa hayatım da C bölümü dolu diye bir uyarı gördüm. dedim hayırdır ya. nasıl çözebilirim diye düşünürken kafamında güzelliğiyle açtım bilgisayarımı. c ye bir girersin. başladım klasörlere sağ tık özellikler. bekle ki dosya boyutu gözüksün. artık bu geneleğimizden midir nedir sondan 3. dosyada buldum fazlalığı. users adlı bilgisayarın kullanıcılarının alt klasörü. girdim içinde bir yarım saat daha harcadıktan sonra chrome'un 30gb yer kapladığını gördüm. bu nedir LAN!!!!!!!!. hemen soğuk kanlılıkla shift + delete yaptım. oğlum 30gb ne chrome dosyası bu nedir bu lan böyle. 

Yine anlamsız bir gecenin ortasında yelkovanla akrep saatin 4 rakamının üzerinde sevişiyordu. Aklının ucunda ki birçok düşüncenin içinde o'nun hakkında hiç birşey geçmiyordu. Zaten o kimdi ki. Gencin aklının ucundan geçmiyen bir "o" ne kadar uzun sürede değildi. Artık bi "o" ya ihtiyacı vardı sanırım. Şarkılara konu olan afilli bir yalnızlığı bir yıla aşkındır yaşıyodu kendi içinde. Zaten insanların anlamsızca sürekli tekrara düşen "niye yalnızsın sen?"  'ine  naber sorusuna "iyi" demek kadar "öyle işte" diyip geçiriyodu. Aslında bu tür konuşmalar telefonundan rastgele açılan müzik listesinde duran ama dinlemediğin müzikler gibi gereksiz geliyodu. Usulüne uygun yaşamanın ve sosyalliğe vurulan önemin günümüzde verdiği sikimsonik tavırlar sebebiyle "next track" yapmanın malesef bi yolu yoktu. Bu da bir nevi evrenin sen bu halinle güzel şeyler hakediyosun ama "nah" alırsın demesinin bir yoluydu bence. Güzel bir yaşantıya sahip olma, sabah kalktığında gülümsemek, telefonuna uzandığında bir "günaydın :)" görmek. Sanırım içten içe özlediği şeylerdi gencin. Neyse dedi ve darlandı yine. Cama doğru gitti. Belki canı bu sefer cidden sıkılır camdan atlardı.

Güzel bir geceye başlar gibiydi sanki herşey. elinin altında herşey uzanmışsın. ama olmuyo işte. dört duvar arasında kalmış ruh ve ay dedenin o sarımtırak rengi odayı boyamışken boydan boya. daralıyordu içim bi' şeyler yapmam gerekiyodu sanırım. bende elimin altına gittim belki keyfim yerine gelir diye. olmadı ama. yine hüzünlendim. nerde acaba yanlışlar yapıyorum diye sormaya başladım kendime. arka fona güzel bir şarkı açıp bunları yazmaya başladım. aklımın bütün odaları boş ve ben onları dolduramıyorum. bırakın sevgiliyi etrafımda güvenicek bir insan dahi bulamıyorum. sevgili demişken böyle yalnızlıkta olmaz olsun. insanın en azından sabah bi günaydın yazan suratı kızarık gülümseyen whatsapp ifadesi alması lazım. bu işler hiç böyle olmuyo. insanın kendini nerd kafasında takılırken asosyal hissetmesi sanırım böyle bişey olsa gerek. asosyalliği güzel bişey sanmayın. bence bu bir hastalıktır. keşke bizim de jim carrey'nin "yes man!" fimde ki gibi insanı gaza getiren etkinlikleri olsa. neyseciğime gördüğünüz üzere hiç birşey üzerinde herşeyi konuştum. ben kafama bakmaya gidiyorum iyi geceler diliyorum.

Aslında her birimizin , kimi zaman itiraz etsekte, bir ütopyası vardır. Kendini rahatta mutlu kendine ait yaşamanın sevincini çıkartıyordur. Zaten ileri ki yaşlarda ütopyanızın gerçeklerle arasında ki bağlarını yıkması veya birden oluşu vermesini nasıl karşılayabilirsiniz ki? işte burada devreye siz giriyorsunuz. karakteriniz , kendiniz. Zaten ütopyalarınızda size özel değil mi? işte bu sıralar ütopyamla aramda ki bağları sağlamlaştırmak adına çok çalışıyorum. bir yandan okul bir yandan işte çalışmak. cidden çok ağır tempo. Bu sebeple okuduğumun farkına vardım. cidden insan çalıştığı yerde ki şartları gördükçe okuduğu bölümün rahatlığına aşık oluyo hemen bitiresi geliyo. Bu güzel bişey olsada 12 saat çalışmak ney oğlum ya. tamam akşam paranı alıyosun keyfine bakıyosun ama 12 ne demek cidden. Bu aralar ütopyamla bağ kurayım diye mi çalışıyorum ediyorum yoksa kendime eziyet etmek için mi? bunun cevabını bir türlü veremiyorum.

En son böyle olduğunda ergenliğin bitiş zamanıydı galiba. Gel zaman git zaman büyüyüp çözdüğü problemler artık onu etkilemiyordu bile. umutsuzdu sanki biraz da. Aklında ki sorulara cevap aramadan önce her sabah yaptığı gibi güzel bir kahvaltı yaptı. Ardından hazırlandı ve işine gidebilmek için kişisel aracını garajdan çıkardı. Pedal çevirmesi olmasa aslında güzel araç ama onun için bisikletle dönmek işkenceydi. Bu sorunuda görmezden gelerek gözlüğünü taktı kulaklığını kulağına yerleştirdi. Aslında günün en mutlu zamanları işe giderken kullandığı bisiklet zamanlarıydı. Çünkü rüzgarın suratına vururken ki keyfi ve şarkılar dinleyerek yolculuk etmek aslında en güzel trafikte sıkışan araçların yanından geçerken "pehehe" diyerek içten gülmek. İşe gitmek o genç için böyle geçerdi her gün.

benim biraz çünkü sorumluluk sahibi olmam gerekiyor.

CTRL + F ' ye basarak " size " diye aradım. bunu da sonuçta program yazarken font size veya bilmem ne size diye yazıcaktı bi yerde uzun denemelerim sonunda şu seçtiğim satırda ki 26 ve 40 değerlerini değiştirirek olduğunu buldum. sizde de benzer kodda yazılıyodur diye umuyorum. eğer değilse benim yaptığım gibi yapabilirsiniz : )