Uçmayı öğren

ellerin bir gecenin karanlığı, kahveye uzanan bir çift el ve aynı parmakların sahibine yazılmış bir not.

dikkat ettim ama göremedim parmakların çok sık yazmıyor gibi geliyor, bana yazmadığın gibi ama gereğinden çok yazıyor hayatla ilgili. 

benzemeyen çok çeşit dünya var ama sanki o ellerin sahibi derinlerde yatan bir gemi. sahipsiz, kaptanı olmayan ve gün ışığını özleyen. güçlü görünmekten yorulmuş tıpkı benim gibi. ellerin bütün dünya'ya meydan okumuş bir okçunun eli gibi, güzel ve narin fakat yorgun. kaçamıyorsun sanki, gizlenmek istemiyor ama doğan güneşi izleyemiyorsun. ben yarım bırakılmış bir şiir görüyorum bu parmaklarda, yazmaya yeltenemeyenler değil yazılmasın istiyor sanki o eller. en çok bir kuşu özgür bırakmaya yakışır gibiler... çok uzaktalar ama sanki şimdi benim gibiler.

gel oturalım anlat bakalım demedim hiç birine tabiki. neden? canım egom dedirtmez ben kimseye gitmedim, gidemem hatta bazen gidersem şerefisizim dedim. vallahi bitmiş masumluk, duru güzellik falan hikaye. sümüklü oğlanlar sümüklü kızları ağlata ağlata delirmiş. akıllı kalmamış memlekette diyerek usulca uzaklaşırım o mecradan.

ben 30 yaşında hiç aşık olamamış şımarık fakat en azından kendinin farkında bin tane işi olan bir işsizim. insanları sevmem, sosyalleşmek pek bana göre değil yeni insanlarla tanışmak bana amiyane tabirle cennet kadar uzak. beceremem gözlerine bakınca yalan söylemeyi, seversem yalan söyleyemem diye sevmedim hiç. kitaplar dolusu yazı yazdım da anlamazlar diye kitap yapmadım. ama o metro da tek başına oturan güzel insanlara hep 1 saat bile olsa kalplerini gördüğümü göstermek istemişimdir.

yazarken fark ettim sanırım ben sevmeyi, aşık olmayı bunları merak edip sorgularken unutmuşum.