Rümeysa

Sevgi yaralamamalıydı, yaraları sarmalıydı.

Hayırlısı buymuş, dediğim her şeyin ardından günlerce ağladım.

Bak ben bu kuyudan, sarkıtılan ipi boynuma dolayarak çıktım. Beni öldürürken, kurtardık diye alkışladılar.

yazdım, çizdim, şarkılar söyledim. sonra yazdıklarımı yırttım, kalemleri kırdım, bir daha asla avazım çıktığı kadar bağırarak şarkılar söylemedim. ve bir daha kimse için ağlamadım.

Ve kadın saçlarını, adamsa sakallarını kesti hikayenin sonunda. Ki bu intihar olarak anılır bazı lügatlarda.

Ya aynayı parçalayıp kırığı bileğime saplayacaktım, ya da aynadan kendimi izleyip var oluşumun beni öldürmesini seçecektim

ve şimdi cehennemin yangın merdiveninde oturmuş, görevim için çağırılmayı bekliyorum. çakmak niyetine kullanıyor tanrı, içimdeki ateşi.

çevremde başımı ağrıtan insan istemiyorum

Yürürken yanlış bir yola girince geri dönememeye başladım artık yolunu da doğrusunu da s*keyim zaten bu satten sonra

seninle hiçbir şeyi çözemeyiz bu hikayedeki düğüm sensin çünkü.

Arkadaşlar biri var.. göğsünü yumruklaya yumruklaya ağlamak istiyorum.