tutunamayanlar, bize başka hayat lazım.

Huzur istiyorum ama ölünce değil.

Bazı yüklerin taşınmak için değil, bırakılmak için var olduğunu öğrendim.

En kötü zamanlarını tek başına geçirdiğinde artık hayatında kimin kaldığını gerçekten umursamıyorsun.

Sen bilmezsin, hiç vurulmadın bir kez sırtından, en inandığından.

Ben bu senenin adını "bunların olacağını hiç düşünmemiştim ama iyi ki de böyle olmuş" koyuyorum.

İçimde kalmasın diye yaptığım her şey kursağımda kaldı.

Ümidini yitirmişlik ve şifalı bir inanç arasında savrulup duruyorum.

Zamanla, alelade herkese değer verilmemesi gerektiğini anlıyorsun.

Sevilmek için kusursuz olmamız gerekmediğini hissettiren biriyle...

Dilimiz "hayırlısı böyleymiş" derken kalbimizdeki hüznü gideremeyişimizi ne yapacağız?

Her şeyin farkında olup hiçbir şey yapamamanın içe çöken bir ağırlığı var.

Sürekli bir şeyler yaşayıp içten içe hiçbir yere varamama hissi çok kötü.

Aramakla da bulunmuyor, bizden esirgenmiş.

Bir şeyleri aşmış olmanın verdiği huzura ihtiyacım var.

Şebnem ferah "sen hiç hiç oldun mu" dediğinde hangi olayı düşünüyorsan osun.

Neden seni delip geçen şeye hiçbir şey olmamış gibi gülümsüyorsun?

Ben öncelik olmadığımda hiçbir şey olmamayı tercih ediyorum.