Το εντοπίζω στον εαυτό μου πλέον.
Αυτό κάνω. Λέω “κομμένες οι ευκαιρίες στους ανθρώπους“, έχω δει τι είμαστε, τι κάνουμε ο ένας στον άλλο. Και στερώ ή γλυτώνω τον εαυτό μου από μικρές ευκαιρίες απογοήτευσης, τις συχνές, τις καθημερινές.
Και μετά εμφανίζεται κάποιος ή τα φέρνει έτσι η περίσταση και κάπως πείθομαι να δώσω μια ακόμα ευκαιρία. Συνήθως για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι ακόμα μπορώ να κάνω λάθος για τις πρώτες εντυπώσεις μου για κάποιον.
Λοιπόν δίνω μια ευκαιρία.
Δίνω μια ευκαιρία στον οποίο τυχερό ή άτυχο. Και τον αφήνω να μου ανοιχτεί και, χωρίς να το καταλάβω συνήθως, ανοίγομαι κι εγώ. Και επενδύω χρόνο και φαιά ουσία, και δένομαι μαζί του. Και δίνω μικρά κομμάτια μου που δεν ήθελα να δώσω κι αλήθεια ποτέ δεν θέλω να τα δώσω.
Και απογοητεύομαι. Και πληγώνομαι. Ανθρώπινα. Πληγώνεται το είναι μου, όχι η καρδιά μου ή το μυαλό μου απαραίτητα. Πληγώνεται το είναι μου. Ό,τι απ αυτό έχει απομείνει κι έχει ελπίδα ότι οι άνθρωποι δεν σε απογοητεύουν πάντα.
Και μετά πονάω. Και δεν αναπνέω.
Σου έχει τύχει να μην αναπνέεις;
Να ζεις κανονικά αλλά να μην αναπνέεις. Να νιώθεις ότι πάλι κάτι πέθανε μέσα σου και το υπόλοιπο του εαυτού σου κουβαλάει το κουφάρι του πεθαμένου και το θρηνεί. Το θρηνεί. Σπαράζει γι αυτό. Γιατί χάθηκε άδικα.
Γιατί θα έπρεπε να ξέρεις ως τώρα.
Αλλά όσο κι αν ξέρεις, ελπίζεις. Και πονάει η ψυχή σου. Πονάει το είναι σου. Κι ας μην έκανες κάποιο λάθος πέρα απ το να ανοιχτείς σε κάποιον. Πέρα απ’ το να δώσεις σε κάποιον αυτό που όλοι ασυνείδητα ζητάμε, αυτή την ευκαιρία.
Αυτό δεν μας λένε πάντα να κάνουμε;
Να ανοιγόμαστε, να δίνουμε ευκαιρίες, να μην κλεινόμαστε μόνοι μέσα στο κεφάλι μας. Να νιώθουμε, να λέμε όσα θέλουμε να πούμε. Να τα φωνάξουμε δυνατά.
Έχω τόσα να πω και δεν έχω τα λόγια. Έχω τόσα να πω και δεν έχω την αντοχή. Δεν έχω ανάσα να τα πω. Δεν βγαίνει φωνή αρκετά για να μιλήσω. Πονάει το μέσα μου. Πονάει το στήθος μου.
Όταν κοιμάμαι, όταν δουλεύω. Όταν είμαι με φίλους ή μόνη. Όταν διαβάζω ή βλέπω ταινίες. Όταν σκέφτομαι, όταν θυμάμαι. Όταν γελάω.
Ειδικά εκεί πονάω λίγο παραπάνω γιατί προσπαθώ να με ξεγελάσω και δεν πιάνει.
Και πονάω για την ευκαιρία που έδωσα. Πονάω για τον άνθρωπο που πίστεψα ότι δεν θα με απογοητεύσει κι αυτός. Πονάω ακόμα περισσότερο που είχα δίκιο στην αρχή. Γιατί δεν θέλω πάντα να έχω δίκιο. Γιατί σε τέτοια πράγματα δεν με γεμίζει το να έχω δίκιο. Θα ήθελα να είχα άδικο. Κι αυτό πονάει λίγο περισσότερο.
