Rabbi innî limâ enzelte ileyye min hayrin fakîr.

Hayal kırıklığı.

Bir erkekten duysam bu kadar etki etmezdi belki ama tanımadığım bir kız gelip çok güzelsin dediğinde kendimi gerçekten çok güzel hissediyorum..

Tanrım yeni kelimeler ver bana, derdimi anlatacak.

Güzelim çocukluğumu almışlar, yetmemiş gençliğime göz dikmişler.

Bu gün, daha doğrusu son bir kaç saattir düşündüm. Hâlen düşünüyorum. Ben kimleri affettim, kimleri affetmedim veya affedebilir miyim affedemez miyim.. Düşündüm, düşünürken ilmek ilmek ördüm örgümü. Onu örerken düşüncelerimi de ördüğümü fark ettim. Va hâlen düşünüyorum, ben neyi neden affetmeliyim veya neyi neden affedemem. Düşünüyorum.

Sevgili kendim, nasılsın?

Saçları uzun kadınlara iyi bakın. Saçları kısa olan kadınlara daha iyi bakın.

İçinde koca depremler yaşanmış, sen tonlarca enkazın altında kalmışsın ama sana bakan herkes gülümsemenin güzelliğiyle karşılaşıyor.

Affetmek unutmak demektir.

Fark ediyor musun baba, aynı sofraya oturmuyoruz artık. Aynı odaya sığamıyoruz. Tek kelime etmiyor, göz göze gelmiyoruz. Sanırım birbirimizde yavaş yavaş ölüyoruz.

Günün sonunda dönüş yine Mualla'ya oluyor. Sıkıntı.

Kalbimden dökülüp dilime düşecek nice cümleyi yutuyorum. Ağzımdan kan damlıyor.

Kimsenin bilmediği bir haldeyim, derdim sabrıma hayran..