Ücra bir şehrin ücra sokaklarında adını arıyorum yalın ayak.

İçim paramparça, viraneyim, duman oldum..

İçten içe yiyip bitiriyorum kendimi ama dışımda kılım kıpırdatılmıyor. Şöyle canım çıkarcasına bağırsam, yıksam döksem diyorum da, işte, demekle kalıyorum.

İsyanım sana değil zamansız gidişinedir. İsyanım yüzüne el sürmeyişimdendir.

Annemi anladığım yaştayım.

Beni ölüm bile anlamaz..

"Ölü gibi duruyorsun."

Bir erkeğe nezaket nasıl da yakışıyor.

Şu anki aklımla, çocukluğumdaki masumlukla ve şu anki annemle aynı zamanda yaşayamaz mıydık ki.

Sensiz yaşamam diyorsun, ölmeye beni de çağır..

Kırgınlığımsın anne.

İsmi tarafından terk edilmiş bir şehir gibi yüreğim.

Çocuk benliğine zehir gibi yayılmıştı şüphe, ta o zamanlar farkındaydın aslında şüphenin tek gerçek olduğunu. Dilinden düşmeyen, anne beni seviyor musun, lafları ve duvar diplerine sinmiş bekleyen suskun sen. Ta o zamanlar yaşatmış Tanrı sana, şüphe duyduğun her şey gerçektir. Çocuk benliğin ve sen, sevgiyi şüphe kuyularından çekip çıkarmak istercesine, sanki sen dillendirdikçe isteğin gerçekleşecekmişçesine, hiç bıkmadın çocuk. Küçük boyunla kocaman bir inat taşıyordun boynunda. Görecekler, duyacak belki, belki seveceklerdi. Kaç yıl geçti, kaç ömür biçildi o çocuğa, inadın boynunda yük oldu, boğdu seni. Elinde hüsrana uğramış bir çocukluk ve duygusuz bir kalp kaldı. Oysa ki söz vermiştin kendine, asla ama asla benzemeyecektin seni duvar diplerinde ağlatanlara. Boyumuzdan büyük laflar etmişiz çocuk, altında ezildik.

Aşırı dağınık bir şekilde kitap okuduğumu fark ettim

Söndürün kalbimi yaşamam için..

Sağlam düşüşler yaşadım, dizler paramparça..

Derdin yaşı mı olurmuş, yaşadığın yaşından büyük.