Melih TANSUĞ

Durup durup Bizi bu alçak devirden uzaklaştıracak bir yol arayışına giriyorum Belki de öyle bir yol yoktur Sence düşünmemeli miyim?

Herkes aynı dilde mırıldanır hüzünlerini Her gelen, yeni bir şey gizler kucağında Kozalarda içlerinde kelebekleri.

Öyle yerler biliyorum, tarifi yok. Buralar çetin bir dağ yamacı kadar kinci Yollarını ezberliyorum, yollarını unutuyorum kimi yerlerin Yollar, her umudu ayrı ayrı yitirir.

Bir kelebeğin kanadındaki harita Uğur böceğinin umulmaz gizemi Yıldızlar kayıyor dört bir yana Bir dilek tutuyoruz, unutuyorlar Kışın en kör vaktinde sevdim seni Şakakları beyazlardı bir çocuk olsa Ki ben yine çocuk gibi gülümserim Bir avuç misket bulduğumda.

Önceleyinde güzel günler geçirirdik Lakin ucundan tutupta mutluluğumuzu Çamaşır iplerinde salandırıp Bir ceset gibi sergilemedik şehrin meydanlarında. Ya da bir günah gibi.. Çünkü herkes biraz günahkar masallarda Ve belinden kavrıyorken bir kadehi. Ve hatta, hayata söverken. Hayattan korkarken de, Üst üste kaybedilen oyunlar gibi.

O dönemlerde dilimizden eksik olmayan bir türküyü Binlerce kez eskitirdik ay ışığında Kimilerine göre türküler, eskicileri anımsatır Yorgun kısrakların sırtında..

Ve ben şimdi seni gördükçe Nasıl oluyor bilmiyorum Tpıkı ilk kez kanadını tanıyan kuşlar gibi Belkide Çatalca'da kahvaltı ediyoruz. Gözlerin bir zeytin gibi siyah, Ellerin beyaz peynirler gibi beyaz Tüm temiz duygular kadar beyaz Seni yalnızlığından öpüyorum.

dünyanın, en karanlık yolu mu?  en karanlık yolu mu dünyanın?  yalnızlıktır. yani, yalnızlıktır tadımı kaçıran anılarım gibi.

ve adı konulmamış hatıra ormanına gizlerim çocukluğumu. insanlığımı, kırılganlığı mı, açlığımı, tokluğu mu da evet, onları da. hani şöyle diyordu ya bir film: " Siz, bizim kim olduğumuzu biliyor musunuz, efendim? " şimdi soruyorum size siz, biliyor musunuz bizim kim olduğumuzu? bilmiyorsunuz işte.

yani, bilmiyorsunuz bir mumun neye benzediğini bir kadının neye benzediğini, ki neye benzemediğini de. nasıl bilmiyorsunuz neden değil, nasıl dudağının kırmızı, gözlerinin iri, bolca yalnızlığı olduğu, bolca söyleyin bilinmez mi? ben bilirim elbette.

yada unutamam, bu da aynı şey umudu kesmek gibi yoksunluktan yani unutursam unutursam işte nasıl anlatılır bilmiyorum, soluk baharlar gibi belki de.

lafı dolandırırım, avluyu dolanır gibi uzun uzun anlatmak istediğimi, anlıyor muşsunuz gibi şöyle sorsam önüme kim geçerse -yoksunluk nedir? - -mutsuzluk- mu dersiniz? öyle dersiniz belki de Tanrıya bağlayacak birileri çıkacak aranızdan.

bana soracak olursanız -yok gibi bir şeydir- bir mevsim seçiyor gibi takvimden eh iştee, diyorum ya İnsan, yoksunluğu kadar insandır.

kimilerince umuttur yani, işte kimilerince de umutsuzluk bana kalırsa, bir hiçtir tıpkı "hiçbir şey" gibi hani -hiçbir şey- deriz ya sorulduğunda -hiçbir şey- yani nasıl desem işte; gece değildir ama karanlıktır avlumuz. komşularımız vardır ama yoktur. amcam, çoktan ölmüştür ben büyüdüğümde. diyorum ya işte anlamıyorsunuz işte insan sevildiği kadar insandır. ve bir hiçtir bizi bu denli hüzünlendiren yalnızlık hiç işte.

yani şimdi, - siz, bizim kim olduğumuzu biliyor musunuz? - evet evet, siz, biliyor musunuz bizim kim olduğumuzu? insanlığımız gibi? iyi değil midir insan her konuda? iyidir. yani iyidir insan olmak dışında.

Kırık kalp parçacıkları, Kum saati zamanının; Ayrı düştükçe birbirinden uzaklaşan. Bütünleşmek ki; düşmanıdır zamanın. Ansızın ve zaman zaman, Silinir suretin hafızamda..