yaşamak aslında birbirinden kopuk yaşantılar arasında bağlantılar kurmaktır. bir hatırayı diğerine bir fotoğraf albümü değil yaşayan bir insan bağlar.

bir mevsimi elin böğründe karşılamak,

hangimiz yaşamadık, savruluşların sonunda bir yerde bizi bekleyen ismimize düzenlenmiş kimlik arayışını?

hayatımızın, uzun mihnet, lezzetsizlik, renksizlik ve keder devrelerinin arasına serpiştirilmiş kısa saadet dakikaları,

kalbimizin bazı parçalarını başkalarına ödünç vermez, on­ ları feda ederiz. bazı insanlar söz konusu olduğundaysa onlara verdiğimiz parçaların bir daha asla geri dönmeyeceğini biliriz.

parçalarını tekrar bir araya getirdiğinde, parçalandığı zaman nasıl hissettiğini unutuyordu insan, iyileşen yaraların ilk açıldığında nasıl hissettirdiğini de. o yaraların nerede olduğunu az çok hatırlıyor, tazeyken nasıl sızladıklarını biliyor ama artık parmağını üzerine bastırıp, işte, beni tam buradan incittin, diyemiyordu. acı zamanla dinecekti. ama şimdi değil.

gerçek sevgi için savaşmaya gerek olmadığını yıllar sonra anlayacaktı,

sevgi yalnızca bütün olarak gelir

ben sevildiğim zaman çok rahat olurum ve uykularım öyle derin olur ki,

aşk buydu demek. birbirine bağımlı iki yaşam formu.

girdiğin bu yolda kaybedecek, fakat göğsü sancıyla şişen yaralı atlar gibi soluk alıp vermeye devam edeceksin. hayatta kalmaya hazırlan.

eğer tutunacak sağlam bir dalımız yoksa, dünya bizi kırpan, güden, yola getiren; ümitsiz, isteksiz, sefil meczuplara dönüştüren, heves kırıcı bir yerdi.

aceleye gelmiş tanışıklıklar, ekseriyetle aslında hiç tanışılmadığının fark edilmesiyle noktalanır. güzel şeyler hızla; doğru ve emniyetli olanlarsa zamana yayıp bekleyerek yaşananlardır.

aşk, insanın gözünü sadece sevdiğinin kusurlarına değil, sevebileceklerinin lütuflarına karşı da kör ediyor. aşık, çevresindeki temaşaya rağmen, ona ait olmayan teferruatı fark etmeyi reddediyor.

en kötü sonlara bile hazırlıklıyım, yeter ki başıma ne geleceğini bileyim.

dünyanızın hudutları kalbinizin ebatıyla ilgilidir.