Kimi der ki kadın Uzun kış gecelerinde yatmak içindir. Kimi der ki kadın yeşil bir harman yerinde Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir. Kimi der ki hayalimdir. Boynumda taşıdığım vebalimdir. Kimi der ki hamur yoğuran, Kimi der ki çocuk doğuran, Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal. O benim kollarım, bacaklarım. Yavrum, annem, karım, kız kardeşim hayat arkadaşımdır.

bir aralık kendimi uykusundan uyanmasın diye banyonun kapısını yavaşça kapatmaya çalışırken yakaladım. gülümsedim. perdeyi araladım. yüzüne baktım. aynam kırılmamış. dünyanın en güzel sabahına saçlarımı topladım.

biri geldi. taşımın altına elini koydu mu bilmiyorum ama bana taşlardan ve ellerden bahsetti. anlaşılmanın kıyısı. biri geldi bana aslında o kadar da yalnız batmadın dedi. çoğulluğun güveni. gözlerimi çok sevdi. bir şeyi sevmek için çünkü orada olması yetermiş. böyle baktı. böyle baktım. aynamı sevdim çünkü benimle olması, bilirsiniz.

karşısına çıktığım bu şeyle çarpıştım. kusursuz.

“Dünya karanlık, sıkıntılı, dar; içi hile ve tuzak dolu, savaşılıp mücadele edilen bir evdir.”