Hayat, insanın bütün yaşadıklarını şaşkınlığa çeviriyor, hayranlığa çeviriyor, unutma masalına çeviriyor, anlamanın azabına çeviriyor.

Aynalarda çoğalır gibi çoğalıyorum.

"Kitaplar yüzünden çok acı çekiyorum Esat Ağabey," derdi. "Sanki hepsi benim için yazılmış. Bu kadar insanı birden canlandıramıyorum: hepsini birbirine karıştırıyorum. Gülünç oluyorum." Odayı dolaşırdı inleyerek. "Ben rezilin biriyim ve rezilliğimi biliyorum."

Sanki ismini eskiden biliyordum. Gözlerinin parıltısına, rengine, kokusuna, hareketlerine öylesine aşinaydım ki, ruhlarımız önceki bir hayatta, cisimsiz maddesiz bir alemde karşılaşmış da tek asıldan, tek maddeden oluşmuş, böylece bizim yeniden birleşmemiz adeta kaçınılmaz olmuştu. Ben bu hayatta da onun yanında olmalıydım. Hiçbir zaman el sürmek değildi istediğim; gövdemin görünmez ışınlarının ona değmesi bana yetiyordu. Korkunç macera! İçimde ilk görüşten kalma, aşina bir duygu: ben onu tanıyorum. İki sevdalı hep aynı hisse kapılmazlar mı? Bu aşağılık dünyada ya onun aşkını isterim, ya da hiç kimsenin!

Lakin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.

...Cesaret insanın tüm ön tarihidir.

Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir- ama yüreğimdir yalnızca bana ait olan.

Geçmiştekileri kurtarmak ve tüm 'böyleydi'leri 'ben böyle istedim'e dönüştürmek - buna kurtuluş derim ben ancak!